π. Τ. Η.
Α΄
Καθὼς βρισκόμαστε ἀκόμα στὸ ξεκίνημα τῆς εὐλογημένης περιόδου τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἔχουμε τὴν δυνατότητα, νὰ ἀξιοποιήσουμε σωστὰ τὸ διάστημα αὐτὸ καὶ μέσα ἀπὸ τὸν ποικίλο πνευματικὸ ἀγώνα τῆς νηστείας, τῆς ἀγρυπνίας, τῆς προσευχῆς, τῆς ἐγκρατείας, ποὺ θὰ καταβάλλουμε, νὰ κόψουμε τὰ πάθη μας καὶ μὲ ὅσο γίνεται πιὸ καθαρὴ τὴν ψυχή μας, νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Ἀναστημένο Χριστό.
Κι ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ πνευματικὴ προσπάθεια διαρκεῖ σὲ ὅλη μας τὴ ζωὴ κι ὄχι μόνο τώρα ποὺ εἶναι περίοδος αὐστηρᾶς νηστείας-ἁπλῶς ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι μία εὐκαιρία, γιὰ ὅσους ἤδη κοπιάζουν πνευματικὰ νὰ αὐξήσουν τὸν ἀγῶνα τους, ἐνῶ γιὰ ὅσους δὲν κάνουν τίποτα, νὰ τὸν ἀρχίσουν- θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουμε, ὅτι στὴν πορεία μας θὰ συναντήσουμε δυσκολίες ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ τοὺς δαίμονες, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο, νὰ μᾶς ἐμποδίσουν νὰ φτάσουμε στὸν στόχο μας, νὰ καταφέρουμε, δηλαδή, τὴν κατὰ Χριστὸν τελείωσι, τὴν θέωσί μας.
Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐξυπνότερα καὶ ἀποτελεσματικότερα τεχνάσματα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ διάβολος, γιὰ νὰ μὴν ἀρχίσουμε κἄν τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα, εἶναι ἡ ἀναβολή, αὐτὸ τό: «Περίμενε λίγο. Ἔχεις ἀκόμα καιρό», ποὺ μᾶς ψιθυρίζει. Σὲ πάρα πολλοὺς ἀνθρώπους δὲν τοὺς λέει: «Μὴν ἐξομολογεῖστε» ἢ «μὴν μετανοεῖτε», ἀλλὰ ἀφοῦ τοὺς παρουσιάση ἄλλα πράγματα ὡς σημαντικὰ καὶ ἐπείγοντα, τοὺς παρακινεῖ νὰ ἀσχοληθοῦνε πρῶτα μὲ αὐτὰ καὶ τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα νὰ τὸν ἀφήσουν γιὰ ἀργότερα. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἐπαναπαύεται καὶ ἀναβάλλει συνεχῶς τὴν μετάνοιά του.
Αὐτὴ ἡ καλοστημένη παγίδα τῆς ἀναβολῆς τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος, ὁδηγεῖ στὴν πνευματικὴ νωθρότητα. Ἡ πρόφασι «θὰ μετανοήσῳ ἀργότερα» στερεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ δὲν ξεκινᾶ ποτὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ἄσκησι, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητες γιὰ τὴ σωτηρία. Αὐτὴ ἡ συνεχὴς ἀναβλητικότητα φέρνει τὸν πνευματικὸ θάνατο, διότι σκληραίνει τὴν καρδιὰ καὶ ἀπομακρύνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεὸ καθιστῶντας τὴν ἐπιστροφή του πολὺ δύσκολη ἕως ἀδύνατη.
Ὅσο κανεὶς ἀμελεῖ τὸν πνευματικό του ἀγῶνα καὶ δὲν φροντίζει νὰ μετανοήσῃ καὶ νὰ διορθωθῇ, ἡ πληγὴ τῆς ἁμαρτίας ποὺ ὑπάρχει μέσα του τὸν μολύνει ὅλο καὶ περισσότερο, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ἄνθρωπος νὰ πέφτῃ ἀνεξέλεγκτα στὰ πάθη του καὶ τὸ τραῦμα του νὰ βαθαίνῃ καὶ νὰ γίνεται δυσκολοθεράπευτο καὶ ἀνίατο.
Ἡ ἀναβολὴ εἶναι ἡ ἀρχῆ τῆς ἀμελείας καὶ τῆς ἀδιαφορίας. Ποτὲ μὴν ποῦμε: «Ἔχω καιρό, ὅταν πρέπει θὰ ἐπιστρέψῳ καὶ θὰ μετανοήσῳ», διότι τέτοια λόγια πολὺ παροργίζουν τὸ Θεό. Νὰ μὴν ἀναβάλλουμε ποτὲ τὰ πνευματικά, οὔτε κατὰ τὸ ἐλάχιστο, ἀλλὰ πάντοτε νὰ θεωροῦμε κατάλληλη τὴν εὐκαιρία ποὺ μᾶς δίδεται (γιὰ μετάνοια)», μᾶς λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.
«Μὴ ἀνάμενε ἐπιστρέψαι πρὸς Κύριον καὶ μὴ ὑπερβάλλου ἡμέραν ἐξ ἡμέρας· ἐξάπινα γὰρ ἐξελεύσεται ὀργὴ Κυρίου, καὶ ἐν καιρῷ ἐκδικήσεως ἐξολῇ»(Σειράχ 5,7), μὴν βραδύνῃς περιμένοντας τάχα τὸν κατάλληλον καιρόν, γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃς στὸν Κύριον καὶ μὴν ἀναβάλλῃς τὴν μετάνοια καὶ διόρθωσί σου ἀπὸ τὴν μία ἡμέραν στὴν ἄλλην, διότι θὰ πέσῃ ξαφνικὰ ἐπάνω σου ἡ δικαία ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ καταστραφῇς, συμβουλεύει ὁ σοφὸς Σειράχ. Γι’αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀναβάλλουμε τὴν μετάνοια καὶ τὴν διόρθωσί μας.
Ἄλλωστε, ποιὸς γνωρίζει τὸ μέλλον του; «Οὐ γὰρ οἶδας τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα»(Παρ.3,28), μὴν ἀναβάλλῃς γιὰ αὔριο, ὅ,τι μπορεῖς νὰ κάνῃς σήμερα, διότι δὲν γνωρίζεις τί σοῦ ἐπιφυλάσσῃ ἡ αὐριανὴ ἡμέρα, μᾶς λέει ὁ σοφὸς Σολομῶντας. Ἀπὸ τὸ σήμερα, τὸ δευτερόλεπτο ποὺ ζοῦμε εἶναι στὰ χέρια μας, αὐτὸ εἶναι δικό μας. Τὸ ἑπόμενο δευτερόλεπτο, τὸ ἑπόμενο λεπτό, τὸ αὔριο, γενικῶς, εἶναι στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, δὲν εἶναι δικά μας. Κανεὶς δὲν μᾶς ἐγγυᾶται γιὰ τὸ μέλλον, οὔτε κἄν γιὰ τὸ ἂν θὰ ζοῦμε τὴν ἑπομένη στιγμή.
Πόσοι δὲν πέθαναν πρὶν προλάβουν νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ κάνουν ἔργα ἀρετῆς, ἀκριβῶς, γιατὶ συνεχῶς ἀνέβαλλαν νὰ ξεκινήσουν τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα καὶ τοὺς βρῆκε ὁ θάνατος ἀπροετοίμαστους. Γι’αὐτὸ καὶ πολὺ σωστὰ λέει ὁ λαός μας, ὅτι: «Τὸ αὔριο τὸ ἔσπειραν καὶ δὲν φύτρωσε». Ὁ δρόμος τῆς ἀναβολῆς, ὁδηγεῖ στὴν χώρα τοῦ ποτέ. Ἡ ἀναβολὴ εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος, γιὰ νὰ μὴν κάνῃς τίποτε στὴ ζωή σου. Γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή, μάλιστα, ἡ ἀναβολὴ ἔχῃ ὀλέθριες συνέπειες, γιατὶ ὁδηγεῖ στὸν χωρισμὸ ἀπὸ τὸν Θεό.
Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα συμφορᾶς, λόγῳ ἀναβολῆς, εἶναι τὸ πάθημα τοῦ ἄρχοντα τῶν Θηβῶν, Ἀρχία. Ὁ Ἀρχίας, διασκέδαζε σ’ ἕνα συμπόσιο στὸ σπίτι ἑνὸς φίλου του. Κάποια στιγμὴ ἕνας ἀγγελιοφόρος τοῦ ἔφερε μία ἐπείγουσα ἐπιστολή, λέγοντάς του ὅτι ἦταν πολὺ σημαντικὴ γι’αὐτὸν καὶ ἔπρεπε νὰ τὴν διαβάσῃ ἀμέσως. Στὴν ἐπιστολὴ, κάποιοι γνωστοί του τὸν προειδοποιοῦσαν γιὰ συνωμοσία ἐναντίον του ἀπὸ τὸν πολιτικὸ του ἀντίπαλο τὸν Πελοπίδα καὶ πὼς κινδύνευε νὰ τὸν δολοφονήσουν ἐκείνη τὴν νύχτα!
Ὁ Ἀρχίας ὅμως προτίμησε νὰ συνεχίσῃ τὴν διασκέδασί του καὶ γελῶντας ἀπήντησε στὸν ἀγγελιοφόρο: «Ἐς αὔριον τὰ σπουδαῖα» καὶ ἄφησε τὴν ἐπιστολὴ νὰ τὴ διαβάσῃ τὴν ἑπομένη ἡμέρα, ἀλλὰ δὲν πρόλαβε, γιατὶ τὸ ἴδιο βράδυ εἰσέβαλαν στὴν οἰκία οἱ ἄντρες τοῦ Πελοπίδα καὶ τὸν σκότωσαν.
Μὴν πάθουμε κι ἐμεῖς τὰ ἴδια. Μὴ προφασιζόμαστε καὶ λέμε: «Δὲν εἶμαι ἀκόμα ἔτοιμος». Πάντοτε μποροῦμε νὰ βάλουμε ἀρχὴ μετανοίας. Δὲν χρειάζεται κάποια ἰδιαίτερη συνθήκη γιὰ ἐπιστρέψουμε στὸν Θεό, παρὰ μόνο καλὴ προαίρεσι καὶ νὰ ἔχουμε πάρῃ ἀπόφασι διορθώσεως. Ὅπως, γιὰ παράδειγμα, ἔκανε ὁ ἅγιος Αὐγουστίνος, ὁ ὁποῖος ὅταν ἄκουσε τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Ἄνοιξε καὶ διάβασε τὴν Ἁγία Γραφή», τὴν ἄνοιξε καὶ ἔπεσε πάνω στὸ χωρίο τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποὺ λέει: «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέ-ρα σωτηρίας» (Β'Κορ. 6,2), πάντοτε, δηλαδή, ἔχουμε τὴν δυνατότητα νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ σωθοῦμε. Καὶ ἀμέσως, ἐκείνη τὴ στιγμὴ πῆρε ἀπόφασι νὰ ἀφήσῃ τὸν ἀκόλαστο βίο ποὺ ζοῦσε καὶ μετανιωμένος ἔτρεξε νὰ ἐξομολογηθῇ.
Νὰ μὴν ἀναβάλλουμε, λοιπόν, ὅσα ἔχουν σχέσι μὲ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, γιὰ νὰ μὴν γίνῃ αὐτὴ ἡ ἀναβολὴ αἰτία, νὰ βρεθοῦμε στὸν ᾋδῃ ὅπου δὲν θὰ μποροῦμε πλέον νὰ μετανοήσουμε καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν αἰωνία κό-λασι. Τώρα θὰ μετανοήσῳ, ποὺ ἔχω τὴν δυνατότητα, ὄχι αὔριο. Ὅπως γιὰ τὸ σῶμα μου, ὅταν ἀρρωσταίνει, πάω ἀμέσως στὸν γιατρό, ἔτσι καὶ γιὰ τὴν ψυχή μου, ποὺ τραυματίζεται καθημερινῶς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, θὰ δείξῳ ἀμέσως τὴν ἀπαραίτητη ἐπιμέλεια καὶ θὰ φροντίσῳ νὰ μετανοήσῳ καὶ νὰ ἀρχίσῳ νὰ ἀγωνίζομαι πνευματικά.
Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ ὅσους κάνουν κάποιον πνευματικὸ κόπο, γιατὶ καὶ αὐτοὺς ὁ πονηρὸς προσπαθεῖ μὲ διαφόρους λογισμούς, νὰ τοὺς κάνῃ νὰ ἀναβάλλουν τὸν ἀγῶνα τους. «Μὴν κάνῃς προσευχή ἢ μὴν πᾷς στὴν Ἐκκλησία, γιατὶ εἶσαι κουρασμένος. Μὴν νηστεύῃς, γιατὶ εἶσαι εὐαίσθητος καὶ θὰ πάθῃ ἡ ὑγεία σου», καὶ διάφορα τέτοια ψιθυρίζει συνεχῶς, γιατὶ ξέρει, ὅτι ἂν κάποιος ἀρχίσῃ λίγο-λίγο νὰ ἀφήνῃ κάτι ἀπὸ τὸν πνευματικό του ἀγῶνα, γρήγορα θὰ τὸν πιάσῃ ἡ ραθυμία καὶ στὸ τέλος θὰ φθάσῃ νὰ μὴν κάνῃ τίποτε.
Γι’αὐτὸ καὶ ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, μᾶς λέει, ὅτι «Ἔχει μεγάλη δύναμι ἡ μικρὴ προσπάθεια, ποὺ γίνεται ὅμως πάντοτε». Εἶναι πολὺ σημαντικό, νὰ κάνῃ κανεὶς τὸν πνευματικό του κανόνα πάντοτε, ἀκόμα κι ὅταν νιώθῃ πνευματικὰ ἢ σωματικὰ ἐξαντλημένος. Νὰ θυμόμαστε, ὅτι οἱ πόνοι καὶ οἱ κόποι ποὺ καταβάλλουμε στὸν παρόντα κόσμο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δὲν συγκρίνονται μὲ τὴν πνευματικὴ τρυφὴ ποὺ ἐτοίμασε ὁ Θεὸς γιὰ ὅσους κακοπαθοῦν καὶ στεροῦνται τὰ ἀγαθά, γιὰ νὰ τηρήσουν τὸ θεῖο θέλημά Του.
Πολὺ προσοχή, λοιπόν, στὴν δαιμονικὴ παγίδα τῆς ἀναβολῆς. Ὁ πνευματικὸς ἀγώνας πρέπει νὰ ξεκινάῃ ἀμέσως, καθὼς κάθε στιγμὴ εἶναι μία εὐκαιρία γιὰ ἕνωσι μὲ τὸν Θεό. Εἴθε, ὁ Κύριος, διὰ τῶν πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, νὰ μᾶς φυλάῃ ἀπὸ τὸ καταστροφικὸ αὐτὸ στρατήγημα τοῦ πονηροῦ καὶ νὰ μᾶς χαρίζῃ ἐγρήγορσι καὶ προθυμία γιὰ τὴν πνευματική, κατὰ Θεόν, ζωή. ΑΜΗΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου