Ένα
απλουστευμένο, αλλά τεχνικά ορθό παράδειγμα κατανόησης και μια λύση χωρίς
Προσωπικό Αριθμό
Νικόλαος Μήλας*,
Αντωνία Σφακιανάκη **
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Περίληψη
2. Απλουστευμένο παράδειγμα Συνδυασμού Μητρώων
3. Εσωτερική χρήση μοναδικού κλειδιού
4. Ο Π.Α. συνιστά εργαλείο αποκλεισμού
5. Ε.Κ.Α.Μ. έναντι Π.Α.
6. Επικοινωνία μητρώων χωρίς Π.Α.
7. Επίλογος
1. Περίληψη
Η παρούσα ανάλυση αποτελεί μια απλουστευμένη
αλλά τεχνικά ορθή παρουσίαση που αποσαφηνίζει ότι η απόδοση του Προσωπικού Αριθμού (Π.Α.) ως μόνιμου, μοναδικού και δη
υποχρεωτικού αριθμού επαλήθευσης της
ταυτότητας, για όλες τις συναλλαγές με το Δημόσιο:
α) Δεν αποτελεί, ούτε συνιστάται ως λύση πληροφορικής,
δεν αποτελεί κατάλληλη σχεδιαστική επιλογή ή αρχιτεκτονική
ή εργαλείο που επαληθεύει τις βάσεις δεδομένων
των μητρώων των δημοσίων φορέων.
β) Δεν προσφέρει κανένα επιπρόσθετο πλεονέκτημα στον πολίτη, το
εντελώς αντίθετο μάλιστα!
Τα παραπάνω σημεία έρχονται σε συμφωνία με
την Αρχή Προστασίας Δεδομένων (εφεξής ΑΠΔΠΧ), η οποία προτείνει ως κατάλληλη
σχεδιαστική λύση για την διασύνδεση των μητρώων ή την επικαιροποίηση των
στοιχείων το εξής: «Θα μπορούσαν να
προτιμηθούν και τεχνικές πιο “φιλικές” προς την ιδιωτικότητα, όπως για
παράδειγμα, η επικοινωνία ανά δύο των φορέων μεταξύ τους».
Αλλά και στην υποθετική περίπτωση, όπως εξηγείται παρακάτω, όπου για λόγους
καθαρά μηχανογραφικούς χρειαζόταν ένα
μοναδικό κλειδί για την διασύνδεση των βάσεων, το μοναδικό αυτό κλειδί, δεν έχει νόημα να αποδίδεται σε κάθε
πρόσωπο για την ταυτοποίησή του ή να αποτυπώνεται στην ταυτότητα ή σε
οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή έγγραφο. Το γεγονός όμως ότι αποδίδεται (ορατά)
καταδεικνύει την απαίτηση από την πλευρά της Πολιτείας:
i)
για συναίνεση
(εκούσια, ή κατ' επίφαση) του πολίτη στον
αριθμό,
ii)
για αριθμοποίησή
- μοναδικοποίησή του (όπως γίνεται με τα αντικείμενα)
iii) για εύκολη κατάρτιση του προφίλ
του (ψηφιακό φακέλωμα),
iv) για κοινωνικό αποκλεισμό του.
Διότι,
η απόδοση μόνιμου και υποχρεωτικού αριθμού για όλες τις υπηρεσίες, στην οποία ο
πολίτης έχει συναινέσει, εν πλήρει επιγνώσει ή μη, δημιουργεί τις βάσεις για κοινωνικό
αποκλεισμό, ο οποίος είναι πιο εύκολο να εφαρμοστεί με κάποια δικαιολογία ή
πρόφαση. Σε αντίθετη περίπτωση, ένας τέτοιος αποκλεισμός πολύ δυσκολότερα
βρίσκει έρεισμα.
