Ἀκολουθεῖ βίντεο:
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η Χίος ανάδειξε μια πλειάδα αγίων της Εκκλησίας μας. Το πανέμορφο και μυροβόλο αυτό νησί του Αιγαίου το στολίζουν πολλά από τα νοητά και μυρίπνοα άνθη της ευλάβειας. Ένα από αυτά είναι και η ένδοξη Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, η οποία προτίμησε το θάνατο από την ατίμωση.
Γεννήθηκε στο ιστορικό χωριό Βολυσσός, της βορειοδυτικής Χίου. Ως προς το χρόνο που έζησε υπάρχει σύγχυση. Ο βιογράφος της άγιος Νικηφόρος ο Χίος αναφέρει ότι έζησε περί το 1500 μ. Χ. Όμως τα γεγονότα και τα πρόσωπα, που αναφέρονται στο ιερό της συναξάρι παραπέμπουν σαφώς στους πρωτοχριστιανικούς αιώνες. Το πιο πιθανό είναι να έζησε τον 3ο ή τον 4ο μ. Χ. αιώνα. Τότε που έσβηνε η ειδωλολατρία και γινόταν, σαν το πληγωμένο θηρίο, επικίνδυνη για τους πιστούς του Χριστού. Τότε που οι ειδωλολάτρες, πλημμυρισμένοι από δαιμονική ενέργεια, ήθελαν να αφανίσουν τους Χριστιανούς, μη λογαριάζοντας αν αυτοί είναι συγγενικά τους πρόσωπα, ακόμα και παιδιά τους.
ΛΑΜΠΡΟΥ κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η γυναίκα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, βρήκε καταξίωση από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκτός από την Παναγία μας, η οποία υπήρξε το μοναδικό σκεύος της θείας χάριτος, μια πλειάδα αγίων γυναικών βρισκόταν κοντά στον Κύριο, καθ’ όλη την επί γης παρουσία Του, οι οποίες τον υπηρετούσαν και πλαισίωναν στο σωτήριο έργο του. Μία από αυτές ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η μυροφόρος και ισαπόστολος, η πλέον αφοσιωμένη μαθήτριά Του.
Καταγόταν από την πόλη Μάγδαλα, η οποία βρισκόταν στην περιοχή της Γαλιλαίας στη δυτική όχθη της λίμνης Τιβεριάδας, και γι’ αυτό πήρε την προσωνυμία Μαγδαληνή. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι, ευγενείς και ευσεβείς Ιουδαίοι, ονομάζονταν Σύρος και Ευχαριστία. Μεγάλωσαν τη Μαρία με ευσέβεια και φόβο Θεού. Φρόντισαν δε να της δώσουν σοβαρή μόρφωση, όπως αναφέρει ο βιογράφος της Κάλλιστος Ξανθόπουλος. Μελέτησε την Παλαιά Διαθήκη και εντρύφησε στις προφητείες για τον Μεσσία. Μετά το θάνατο των γονέων της αρνήθηκε να παντρευτεί και αφιερώθηκε στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Παράλληλα ασκούσε φιλανθρωπία. Μοίρασε τη μεγάλη περιουσία της στους φτωχούς και ζούσε η ίδια με νηστεία, παρθενία και εγκράτεια.
Στις 23 Μαρτίου 2026, κατέθεσα Επίκαιρη Ερώτηση προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας για ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα.
Με την Κοινή Υπουργική Απόφαση Σ.1912/2026 επιβάλλεται η αναγραφή του Προσωπικού Αριθμού στο νέο Ειδικό Δελτίο Ταυτότητας Υπηρεσιακής Χρήσης των στρατιωτικών.
Ρώτησα ξεκάθαρα την κυβέρνηση:
Έχει αξιολογήσει πόσα στελέχη ενδέχεται να αρνηθούν να παραλάβουν το νέο δελτίο για λόγους συνείδησης;
Έχει υπολογίσει τον κίνδυνο απώλειας πολύτιμου προσωπικού σε μια περίοδο που η περιοχή μας φλέγεται από πολέμους και πρωτοφανείς γεωστρατηγικές εξελίξεις;
Γιατί αρνείται να δώσει παράταση στις υφιστάμενες στρατιωτικές ταυτότητες, ώστε να αποφευχθεί μια κρίση που μπορεί να δημιουργηθεί χωρίς κανέναν επιχειρησιακό λόγο;
Δυστυχώς, δεν έλαβα καμία σαφή απάντηση.
Την ώρα που η Ελλάδα βυθίζεται όλο και βαθύτερα στον δημογραφικό της χειμώνα, με τα γεννητικά ποσοστά να καταρρέουν, τα χωριά της υπαίθρου να ερημώνονται και τον γηγενή πληθυσμό να συρρικνώνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να έχει βρει τη «λύση»: την υποχρεωτική ένταξη αλλοδαπών που εισήλθαν παράνομα στη χώρα.
Με το νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ν. 5314/2026) και κυρίως με το περιβόητο Άρθρο 154, η κυβέρνηση θεσμοθετεί τη δημιουργία Συμβουλίων Ένταξης Μεταναστών και «Προσφύγων» σε κάθε δήμο της χώρας. Πρόκειται για μια κίνηση που οι επικριτές της χαρακτηρίζουν ως εργαλείο συστηματικής αντικατάστασης πληθυσμού και κοινωνικής μηχανικής.
Ἀκολουθοῦν βίντεο, μετάφραση τοῦ πρώτου
καί τελικό σχόλιο:
| Ἡ θαυματουργική Εἰκόνα τῆς Παναγίας "ἡ Χαρά τῶν Θλιβομένων" |
Ἀκολουθεῖ βίντεο:
Ελευθέριος Ανδρώνης
Συγκεκριμένα, με το νέο θεσμικό πλαίσιο, οι δήμοι αποκτούν τη δυνατότητα να αποφασίζουν τη χορήγηση εφάπαξ οικονομικού βοηθήματος έως 3.000 ευρώ για κάθε νέα γέννηση, το οποίο θα είναι αφορολόγητο και ακατάσχετο.
Οι λεπτομέρειες εφαρμογής του μέτρου, όπως το ακριβές ύψος του επιδόματος, τα εισοδηματικά κριτήρια και οι προϋποθέσεις χορήγησης, θα καθορίζονται από τα δημοτικά συμβούλια, ανάλογα με τις οικονομικές δυνατότητες και τις ανάγκες κάθε περιοχής.
Ο Αμερικανός ηθοποιός Κέβιν Σόρμπο γνωστός παγκοσμίως για τον ρόλο του ως «Ηρακλής» στη σειρά Hercules: The Legendary Journeys, προκάλεσε νέο κύμα συζητήσεων με μια δήλωσή του.
Ο Σόρμπο δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν με έδιωξαν από το Χόλιγουντ. Έφυγα μόνος μου γιατί όλοι είναι διεστραμμένοι παιδόφιλοι.»
Την δήλωση, αυτή την πρωτοέκανε το 2024 με ανάρτησή του στον λογαριασμό του στο X (πρώην Twitter), η οποία αναδημοσιεύεται πάλι τις τελευταίες ημέρες και συνεχίζει να προκαλεί έντονες αντιδράσεις, καθώς συνοδεύεται συχνά από βίντεο όπου ο ηθοποιός μιλάει για την εμπειρία του στη βιομηχανία του θεάματος.
Σωτήρης Γκεκόπουλος (Δικηγόρος)
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Ὁ ἀθεϊσμὸς κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο
Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ,
Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Κυθήρων & Ἀντικυθήρων
Ἡ σύγχρονη πνευματικὴ πραγματικότητα εὑρίσκεται ἐνώπιον μιᾶς ἔντονης ἐπανεμφανίσεως καὶ συστηματικῆς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ ἀθεϊστικοῦ φαινομένου, τὸ ὁποῖο δὲν ἐκλαμβάνεται πλέον ὡς μία ἁπλή ἰδιωτικὴ ἄρνηση τῆς θείας ὑπάρξεως, ἀλλ’ ὡς ἕνα δομημένο ἰδεολογικὸ καὶ φιλοσοφικὸ σύστημα. Ὁ ἀθεϊσμὸς ἐπιδιώκει νὰ θεμελιώσει τὴν ἀπόρριψη τοῦ θείου ἐπὶ τῆς ἀπολυτοποιήσεως τοῦ ὀρθοῦ λόγου καὶ τῆς ἐμπειρικῆς ἐπαληθευσιμότητος, ἐγκλωβίζοντας τὴν ἀλήθεια τῆς ὑπάρξεως ἐντὸς τῶν στενῶν ὁρίων τῆς ὑλικῆς πραγματικότητος. Ἔναντι τῆς προκλήσεως αὐτῆς, ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ θεώρηση, ἐκφραζομένη πλήρως στὴ διδασκαλία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, προβάλλει τὴν ὁριοθέτηση τῶν γνωστικῶν δυνάμεων τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀναδεικνύει τὸ ὀντολογικὸ χάσμα μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου.
Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ἐπιστρατεύει ὀξυτάτη ὁρολογία προκειμένου νὰ καταδείξει τὸ παράλογο τῆς ἀθεΐας. -Κι ἐδῶ νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ θέμα ἐρευνᾶται μόνο ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἀθεΐας, ὅπως νοεῖται στὸ ἁγιογραφικὸ «εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλμ. 52,2)-. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ τὴ σαφὴ μαρτυρία τῆς θείας Γραφῆς, «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν», καὶ παρὰ ταῦτα ἀρνεῖται νὰ πιστεύσει στὸ ῥῆμα της, τότε ἐκπίπτει τῆς λογικῆς καταστάσεως. «Ἀποστράφηθι λοιπὸν αὐτὸν ὡς μαινόμενον καὶ ἐξεστηκότα» (Εἰς Γένεσιν 2,3, PG 53,30). Ἐκεῖνος ποὺ ἀπιστεῖ πρὸς τὸν Δημιουργὸ τῶν ὅλων καὶ κατηγορεῖ τὴν ἀλήθεια ὡς ψεῦδος στερεῖται οἱασδήποτε συγγνώμης, καθότι ἡ στράτευσή του ἐναντίον τοῦ προφανοῦς ἀποτελεῖ τρανὸ δεῖγμα ἐσκεμμένης παραφροσύνης. Ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ ἐκλαμβάνεται ὡς «λαμπρὸν δεῖγμα μανίας», ἀφοῦ ὁ νοῦς τοῦ ἀθέου, τυφλωμένος ὑπὸ τῆς οἰήσεως, ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβει τὰ στοιχειώδη (Εἰς Γένεσιν 1,2, PG 54, 583). Ἀντιστρέφοντας τὸ ἐπιχείρημα τῶν ἀπίστων τῆς ἐποχῆς του, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦσαν τοὺς χριστιανοὺς γιὰ τὴν Πίστη τους, ὁ ἱερὸς πατὴρ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἴδια ἡ ἀπιστία εἶναι προϊὸν πνευματικῆς καχεξίας: «ἄρα ἀσθενοῦς διανοίας τὸ μὴ πιστεύειν, καὶ μικρᾶς καὶ ταλαιπώρου». Ὅταν οἱ ἄπιστοι ἐγκαλοῦν τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν Πίστη τους, οἱ χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ ἀντεγκαλοῦν ἐκείνους γιὰ τὴν ἀπιστία, χαρακτηρίζοντάς τους ὡς ταλαιπώρους, μικροψύχους, ἀνοήτους καὶ ἀσθενεῖς. Ἐνῷ ἡ Πίστη χαρακτηρίζει μία ὑψηλὴ καὶ μεγαλοφυὴ ψυχή, ἡ ἀπιστία προέρχεται ἀπὸ μία «ἀλογωτάτην καὶ εὐτελῆ» διάνοιαν, ἡ ὁποία ἔχει καταπέσει «πρὸς τὴν τῶν κτηνῶν ἄνοιαν» (Εἰς Ρωμαίους 8,6, PG 60, 462). Ἡ πνευματικὴ ὑγεία ταυτίζεται ἀπολύτως μὲ τὴν εὐσέβεια, ἐνῷ ἡ ἀθεΐα ὁρίζεται ὡς ἡ χείριστη μορφὴ παθολογίας· «ὑγεία μὲν ψυχῆς εὐσέβεια, νόσος δὲ ἐσχάτη καὶ ἀῤῥωστία τὸ τὸν Θεὸν μὴ εἰδέναι» (Εἰς τὸ «Κύριε, οὐχὶ τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁδὸς αὐτοῦ», 2, PG 56, 157). Πρόκειται ἑπομένως γιὰ ἕνα νόσημα βαρύτατο, τὸ ὁποῖο ἐπιφέρει τὸν πλήρη σκοτισμὸ τοῦ ἀνθρωπίνου λογικοῦ. Συνεπῶς, ἡ ἄγνοια καὶ ἡ ἄρνηση τοῦ Κυρίου ἀποτελοῦν τὴν «ἀρχὴν μωρίας» (Εἰς Ρωμαίους 21, 5, PG 60, 600). Ὁ ἄθεος, νομίζοντας ὅτι μέσω τῆς αὐτονομήσεώς του καθίσταται σοφός, καταντᾶ ὁ ἔσχατος τῶν μωρῶν, καθότι «οὐδὲν γάρ ἐστιν ἀνιαρόν, ἀλλ’ ἢ τὸ τῷ Θεῷ προσκρούειν» (Εἰς Β΄ Κορ. 1,4, PG 61, 388). Τὸ νὰ βρίσκεται κανεὶς ἀντιμέτωπος μὲ τὸν Θεὸ εἶναι τὸ μόνο πραγματικὰ θλιβερό, διότι στερεῖ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τὸ ἔρεισμά της καὶ τὴν παραδίδει στὴ δίνη τῶν δικῶν της σαθρῶν λογισμῶν.
