
π. Τ. Η.
Ὁ Κύριος, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, καθὼς καὶ λίγο πρὶν ἀναληφθῇ στοὺς οὐρανούς, ὑποσχέ-θηκε στοὺς Μαθητές Του, πὼς δὲ θὰ τοὺς ἀφήσῃ ὀρφανούς, ἀλλὰ ὅτι θὰ παρακαλέσῃ τὸν Πατέρα Του νὰ τοὺς στείλῃ ἀργότερα τὸν ἄλλον Παράκλητον, δηλαδή, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, γιὰ νὰ μένῃ συνεχῶς μαζί τους, νὰ ὁ-λοκληρώσῃ τὸ ἔργο Του καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν». Αὐτὸ θὰ τοὺς ἐνισχύῃ στὸ δύσκολο ἀποστολικό τους ἔργο. Θὰ τοὺς διδάσκῃ τὶ νὰ λένε καὶ νὰ κηρύττουν, καὶ θὰ τοὺς φωτίζῃ νὰ κατανοοῦν καὶ νὰ θυμοῦνται ὅλα ὅσα εἶδαν καὶ ἄκουσαν στὸ διάστημα τῶν τριῶν χρόνων ποὺ ἔζησαν κοντά Του.
Πράγματι, τὴν Κυριακή, δέκα ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάληψι τοῦ Κυρίου κι ἐνῶ οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι, μαζί μὲ τὴν Παναγία καὶ ἄλλους Μαθητές, ἦταν συγκεντρωμένοι καὶ προσευχόμενοι στὸ ὑπερῶο τῆς οἰκίας τοῦ εὐαγγελι-στοῦ Μάρκου στὴν Ἱερουσαλήμ, κατὰ τὴν ἐνάτη πρωινὴ ὥρα, ἀκούσθηκε κάτι σὰν βοὴ δυνατοῦ ἀνέμου καὶ ἐ-κείνη τὴ στιγμὴ ἔγινε ἡ ἐπιφοίτησις, ἦρθε, δηλαδή, χωριστὰ στὸ κεφάλι τοῦ καθενὸς παρευρισκομένου τὸ Ἅγι-ον Πνεῦμα μὲ τὴ μορφὴ πυρίνων γλωσσῶν.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, αποτελεί για την Εκκλησία μας ένας σπουδαίος εορτολογικός σταθμός. Την αγία αυτή ημέρα εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά το μεγάλο γεγονός της καθόδου του Παναγίου Πνεύματος στην ομήγυρη των μαθητών του Κυρίου, ως συνεχιστής του απολυτρωτικού έργου του Χριστού. Ο Κύριος και Θεός Παράκλητος είναι ο πρωτοστάτης αυτής της εορτής, γι’ αυτό Τον τιμάμε και Τον προσκυνάμε αυτή τη λαμπρή ημέρα και επίσης είναι αφιερωμένη η επόμενη ημέρα σε Εκείνον, η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Η κάθοδός Του στον κόσμο την ευλογημένη εκείνη ημέρα της Πεντηκοστής, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ (Πράξ.2:1) σήμανε αναμφίβολα μια νέα εποχή για την πορεία του κόσμου και την ιστορία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.
Το Άγιον Πνεύμα δεν είναι κάποια απρόσωπη δύναμη του Θεού, όπως βλάσφημα δίδασκαν και διδάσκουν οι ανά τους αιώνες πνευματομάχοι αιρετικοί. Το Άγιον Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Είναι Θεός αληθινός, διότι μετέχει της θείας ουσίας ισότιμα με τον Πατέρα και τον Υιό. Είναι επίσης πρόσωπο αληθινό, προσωπικότητα ενσυνείδητη, έχοντας τη δική Του υποστατική ιδιότητα, η οποία τον καθιστά ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα, χωρίς να συγχέεται με άλλο πρόσωπο. Σύμφωνα με την βιβλική διδασκαλία, η οποία κατανοήθηκε ορθώς μόνο μέσα στην Εκκλησία, το προσωπικό υποστατικό ιδίωμα του Κυρίου Παρακλήτου, τον Οποίο τον καθιστά μοναδικό, είναι η αΐδια εκπόρευσή Του από τον Πατέρα.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, την οποία η Εκκλησία μας εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά, φέρνει στη σκέψη όλων ημών των πιστών το τρίτο Πρόσωπο της Τριαδικής Θεότητας, το Πνεύμα το Άγιο, τον Παράκλητο, κι’ αυτό διότι, το Θείο Αυτό Πρόσωπο είναι ο πρωτοστάτης αυτής της εορτής. Η κάθοδός Του στον κόσμο την ευλογημένη εκείνη ημέρα της Πεντηκοστής, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ (Πράξ.2,1) σήμανε μια νέα εποχή για την πορεία του κόσμου και την ιστορία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.
Για τον πολύ κόσμο και δυστυχώς και για πολλούς πιστούς ο Κύριος και Θεός μας Άγιον Πνεύμα είναι o «μεγάλος άγνωστος» και λίαν δυσχερής η κατανόησή Του. Δεν είναι άμοιρη ευθυνών βεβαίως η δυτικής εμπνεύσεως εικονογραφία της Αγίας Τριάδος, η οποία παρουσιάζει τον Θεό Παράκλητο με τη απαράδεκτη πτηνομορφική παράσταση περιστεράς, με συνέπεια να μην εκλαμβάνεται από τους μη έχοντας θεολογική παιδεία και εκκλησιαστική συνείδηση, ως θείον Πρόσωπο, αλλά ως μια απλή συμβολική παράσταση κάποιας αφηρημένης δυνάμεως του Θεού. Επί τη ευκαιρία είναι ανάγκη η εν λόγω εικονική παράσταση της Αγίας Τριάδος να αποσυρθεί από την ορθόδοξο λατρεία και να αντικατασταθεί από την συμβολική παράσταση των τριών αγγέλων της Φιλοξενίας του Αβραάμ. Αυτή είναι η γνήσια ορθόδοξη εικονογράφηση του Τριαδικού Θεού.
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Μέσα στα μύρα της Άνοιξης, μετά τη Λαμπρή, ακολουθεί και η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής∙ οκτώ Κυριακές, συνολικά επτά εβδομάδες συνθέτουν (συναπαρτίζουν) την περίοδο του Πεντηκοσταρίου, στην οποία προσθέτουμε και την Κυριακή των Αγίων Πάντων.
Να θυμίσουμε, ότι εορτή της Πεντηκοστής είχε καθιερωθεί και στην Παλαιά Διαθήκη. Είχε ορισθή να εορτάζεται επτά εβδομάδες από της δευτέρας ημέρας του Πάσχα. Συγκεκριμένα:
1) Έξοδ. λδ΄22: «και εορτήν εβδομάδων ποιήσεις μοι, αρχήν θερισμού πυρού (σιτηρών) και εορτήν συναγωγής (συγκομιδής) μεσούντος του ενιαυτού (Σκηνοπηγία – στη μέση φθινοπώρου).
2) Λευιτ. Κγ΄, 15: «και αριθμήσετε υμίν από της επαύριον των σαββάτων, από της ημέρας ης αν προσενεγκητε το δράγμα του επιθέματος, επτά εβδομάδας ολοκλήρους», δηλ. «από τη δεύτερη ημέρα της εβδομάδας του Πάσχα, από την ημέρα δηλ. κατά την οποία θα προσφέρετε το δεμάτι, ως ιδιαίτερη προσφορά στον Κύριο, θα μετρήσετε και θα υπολογίσετε επτά ολόκληρες εβδομάδες».

ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η αγία εορτή της Πεντηκοστής είναι ένας ξεχωριστός σταθμός στον εορτολογικό κύκλο του ενιαυτού για την Εκκλησία μας. Αυτή μαζί με το Πάσχα αποτελούν τις αρχαιότερες εορτές, οι οποίες ανάγονται ως τους αποστολικούς χρόνους. Η μεγάλη αυτή εορτή προβάλλει ως ανακεφαλαίωση του λυτρωτικού επί γης έργου του Σωτήρος μας Χριστού και ως νέα δυναμική αφετηρία της υλοποιήσεως και ολοκληρώσεως του θείου σχεδίου για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους και ολοκλήρου της δημιουργίας.
Η εορτή της Πεντηκοστής συστήθηκε από την Εκκλησία μας, μαζί με πολλές άλλες εορτές, υπό την επίδραση αντίστοιχης εορτής του Ιουδαϊσμού, φυσικά με εντελώς άλλο νόημα και περιεχόμενο, όπως τονίζει ο άγιος Αυγουστίνος (Epist.55). Οι Εβραίοι πράγματι εόρταζαν τη δική τους Πεντηκοστή, η οποία απείχε πενήντα ημέρες από την εορτή του νομικού Πάσχα. Ονομάζονταν «Εορτή των Εβδομάδων» (Εξ.34,22 και Δευτ.16,10) και ποιούνταν κατ’ αυτήν η μνεία της χορηγήσεως του Νόμου στον Μωυσή, πενήντα ημέρες από τον εορτασμό του πρώτου Πάσχα στην έρημο του Σινά (Εξ.19,1). Διαρκούσε μία ημέρα και προσφέρονταν οι απαρχές της νέας συγκομιδής των καρπών της γης, τα «πρωτογεννήματα» στο ναό της Ιερουσαλήμ, ως ευχαριστία στο χορηγό των αγαθών Θεό.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η εβδόμη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στους αγίους και θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία, όπως είναι γνωστό, συγκλήθηκε το 325, στη Νίκαια της Βηθυνίας, για να αντιμετωπίσει μια από τις πλέον δαιμονικές, βλάσφημες και εκθεμελιωτικές αιρέσεις στην ιστορία της Εκκλησίας μας, τον Αρειανισμό.
Την ημέρα αυτή υμνείται ο Χριστός, ο Οποίος, «φωστήρας επί γης τους Πατέρας ημών θεμελιώσας και δι’ αυτών προς την αλήθινήν πίστιν πάντας ημάς οδηγήσας», καθώς και ο Θεός Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας, το Οποίο οδηγεί την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν.16,13), εκφραζόμενο μέσω των αγίων Πατέρων. Αυτοί είναι το στόμα Του και στην έκφρασή Του στην Εκκλησία. Έγιναν οι «σάλπιγγες του Πνεύματος», δια των οποίων το Άγιο Πνεύμα φθέγγεται «το μυστήριον της Θεολογίας», το μυστήριο της υποστάσεως του Θεανθρώπου και Σωτήρα μας Χριστού και του απολυτρωτικού Του έργου.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η έβδομη Κυριακή από του Πάσχα, αποκαλείται Κυριακή των Αγίων Πατέρων και είναι αφιερωμένη στους 318 θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Όπως είναι γνωστό, η αγία και μεγάλη αυτή Σύνοδος συγκλήθηκε το 325, στη Νίκαια της Βηθυνίας, από τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα, Μ. Κωνσταντίνο, για να αντιμετωπίσει τον Αρειανισμό, μια από τις πλέον δαιμονικές αιρέσεις, η οποία συντάραξε την Εκκλησία τον 4ο μ. Χ. αιώνα και απείλησε αυτή την ίδια την ύπαρξή της.
Ιθύνων νουν της ένας επιφανής κληρικός της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας, ο διαβόητος Άρειος, ο οποίος κατείχε τη θύραθεν παιδεία και κόμπαζε ότι ήταν μέγας θεολόγος και φιλόσοφος. Καταλήφτηκε από εωσφορικό εγωισμό, όπως όλοι οι αιρεσιάρχες και πίστεψε ότι μόνο αυτός κατανόησε το μυστήριο της Εκκλησίας. Επηρεασμένος από την αριστοτελική φιλοσοφία, αρνούνταν να δεχτεί ότι μείχτηκαν δύο διαφορετικές φύσεις, του Θεού και του ανθρώπου στο πρόσωπο του Λόγου. Για τον αρχαίο σταγιρείτη φιλόσοφο αυτό είναι αδύνατο και γι’ αυτό αρνήθηκε τη θεότητα του Λόγου, θεωρώντας Τον ως κτίσμα, το πρώτο κτίσμα του Θεού. Με την άρνησή του αυτή χτύπησε στην καρδιά της χριστιανικής πίστεως. Πρόσβαλε το θεμελιώδες δόγμα της χριστιανικής πίστεως, το τριαδικό δόγμα και ταυτόχρονα προσπάθησε να κατεδαφίσει το όλο οικοδόμημα της θείας οικονομίας. Αρνούμενος τη θεότητα του Ιησού Χριστού αναιρεί το επί γης απολυτρωτικό Του έργο, διότι ο Χριστός σώζει ως Θεάνθρωπος, ως αληθινός και τέλειος Θεός και συνάμα ως αληθινός και τέλειος άνθρωπος. Η υποβίβασή Του στην κατηγορία των κτισμάτων Του αφαιρεί τη δύναμη να σώσει το ανθρώπινο γένος από την αιχμαλωσία του Σατανά, τη δουλεία της αμαρτίας, τη φθορά και το θάνατο, διότι το κτίσμα δε μπορεί να σώσει άλλο κτίσμα.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητή
Η εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού αποτελεί έναν χαρμόσυνο εορτολογικό σταθμό μέσα στην όντως ευφρόσυνη αναστάσιμη περίοδο της Εκκλησίας μας. Με αισθήματα αγαλλιάσεως οι ορθόδοξοι πιστοί κατακλύζουμε την ιερή αυτή ημέρα τους ναούς για να αναπέμψουμε ευχαριστήριες ωδές στο Σωτήρα και Λυτρωτή μας Κύριο και να υμνήσουμε την αγία Ανάληψή Του στους ουρανούς, εκεί από όπου καταδέχθηκε να κατέβει, προκειμένου να επιτελέσει το σωτήριο έργο του ανθρωπίνου γένους (Ιωάν.3,13.Φιλιπ.2,6-11). Υμνούμε την επάνοδό Του στο θείο θρόνο της άφατης μεγαλοσύνης Του, στα δεξιά του Θεού Πατέρα, προς τον Οποίο θα είναι εσαεί ο μεγάλος και αιώνιος μεσίτης μας (Α΄Τιμ.2,5).
π. Τ. Η.
Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τὸ βιβλίο τῶν Πράξεων (1,3), ὁ Κύριος, μετὰ ἀπὸ τὴν ἔνδοξο Ἀνάστασί του, ἐπὶ σαρά-ντα ἡμέρες φανερώθηκε πολλὲς φορὲς στοὺς μαθητές Του. Καὶ τὸ ἔκανε αὐτό, διότι οἱ μέχρι τότε φοβισμένοι καὶ δύσπιστοι μαθητές, ἔπρεπε νὰ βεβαιωθοῦν ἀπολύτως, ὅτι δὲν ἔβλεπαν κάποιο φάντασμα, ἀλλὰ εἶχαν μπρο-στά τους τὸν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο καὶ Κύριο Ἰησοῦ, ἀναστημένο ἐκ τῶν νεκρῶν. Κι ἔτσι, ἀποκτῶντας ὁ καθένας τους προσωπικὴ ἐμπειρία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, νὰ σταθεροποιηθοῦν στὴν πίστι καὶ μὴν ἔχουν τὴν πα-ραμικρὴ ἀμφιβολία, ὅτι ἀναστήθηκε πραγματικά.
Ἐπίσης, ὅσο βρισκόταν μαζί τους, τοὺς μιλοῦσε γιὰ τὴ μέλλουσα Βασιλεία Του, ποὺ θὰ εἶναι ἀκατάλυτη καὶ δὲ θὰ ἔχῃ τέλος καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴν ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, γιατὶ σὲ λίγες ἡμέρες θὰ δεχό-ταν τὴν ἐπαγγελία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιὰ νὰ φωτισθοῦν καὶ ἔτσι νὰ μπορέσουν, νὰ ξεκινήσουν τὴν ἀποστο-λή τους καὶ νὰ κηρύξουν τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου στὰ ἔθνη.
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ (Κεφ. 47, 1-12) βρισκόμαστε μπροστά στην περιγραφή ενός ζωογόνου ποταμού∙ είναι ένα πλησίασμα στο Μυστήριο που λέγεται Άγιο Πνεύμα και Μυστήριο της Πεντηκοστής.
Ο περιγραφόμενος ποταμός μεταφέρει το ύδωρ της ζωής, ως ευλογία Θεού στη γη Χαναάν.
Ένας Ουράνιος απεσταλμένος - ξεναγός (Άγγελος) χρησιμεύει ως οδηγός του Προφήτη στην μέτρηση και ανάλυση των χώρων του Ναού.
Στο βιβλίο «ΕΚ ΤΟΥ ΑΝΕΣΠΕΡΟΥ ΦΩΤΟΣ» (Βόλος 1950) του Αρχιμ. Αυγουστίνου Καντιώτου, η ανάλυση του π. Αυγουστίνου συναρπάζει τον αναγνώστη, ως αφήγηση (ερμηνεία) ρωμαλέα του οράματος του προφήτη Ιεζεκιήλ∙ θεολογικά ρωμαλέα και υποδειγματικά λιτή η ανάλυση, που καθρεφτίζει τα δύσκολα νοήματα του οράματος.
Γράφει σχετικά:

Πρωτομαγιά ονομάζεται και η πρώτη μέρα του Μαΐου,η οποία είναι μέρα αργίας για πολλές χώρες του κόσμου. Η Πρωτομαγιά είναι συνώνυμη με την Παγκόσμια Μέρα των Εργατών>,την ημέρα δηλαδή που τιμούνται οι αγώνες του εργατικού κινήματος. Η πρώτη του Μάη,είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.
Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872. Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο "συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας" η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ.
Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο". Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο.
Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket.

Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.
Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε μέσα στο πλήθος, και αστυνομικοί μαζί με μπράβους αρχίζουν να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση. Όλα αυτά είναι ένα μέρος της ιστορίας και δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες στο διαδίκτυο σχετικά με τη Σφαγή στο Haymarket, την επακόλουθη σύλληψη και τήν εκτέλεση των Μαρτύρων , κ.λπ.
Λίγο πολύ όλα αυτά τα γνωρίζουμε.....
Αλλά γιατί όμως η 1η Μαΐου επιλέχθηκε για τις απεργίες στην πρώτη θέση;
Η ημερομηνία ίδρυσης των Ιλλουμινάτι είναι η 1η Μαΐου του 1776.