Δύο εἶναι τὰ µεγάλα πάθη τῶν ἀνθρώπων σήµερα. Ἡ σάρκα καὶ τὸ χρῆµα. Τὰ σαρκικὰ τοὺς κατεβάζουν πιὸ χαµηλὰ ἀπὸ τὰ ζῶα. Τοὺς κάνουν κόπρανα, λάσπη, βροµιὰ, µαυρόπηλα µὲ γλίτσα γεµάτη σκουλήκια, πῶς νὰ τὸ περιγράψω δὲν ξέρω… Τὸ χρῆµα ὅµως, τοὺς σκληροὺς σὰν τὸ ἀτσάλι.
Ἕνας ἔκφυλος εἶναι πιό εὔκολο νὰ µετανοήσει. Νοιώθει κάποτε τὴ βρόµα,
τὴν ἀηδία τῶν πράξεών του, τὴν παραµόρφωση, τὶς πληγὲς ποὺ βασανίζουν
τὴν ψυχή του καὶ ἀποφασίζει καὶ καθαρίζει τὸ χοιροστάσιο. Κάνει
ἀπολύµανση στὸν στάβλο τῆς ζωῆς του. Πῶς; Μὲ τὸν ποταµὸ τῶν δακρύων τῆς
µετανοίας του. Λίγο καυτό δάκρυ σκοτώνει ὅλα τὰ µικρόβια τῆς ἁµαρτίας.
Ἐξοµολόγηση µετά καὶ ἐπουλώνει πλήρως ἡ πληγὴ. Λίγος ἀγώνας ἔπειτα καὶ
σβήνουν καὶ οἱ κακές εἰκόνες ἀπό τὸν νοῦ! ὅλα γίνονται λαµπίκος!
Μὴ µὲ παρεξηγήσετε ποὺ θὰ πῶ, πώς ὑπῆρξαν πόρνες ποὺ καὶ τὶ δὲν εἶχαν
κάνει πάνω στὸ κορµί τους… Ὅµως, µπροστὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο λύγιζαν…
Ἔδιδαν τὰ ὑλικὰ ποὺ κέρδιζαν γιὰ νὰ φᾶνε σὲ πεινασµένα παιδιὰ τὴν κατοχὴ
στὴν Ἀθήνα! Ὁ Θεὸς τοὺς τὸ µέτρησε πολύ αὐτὸ… Κάποιες πῆραν Χάρη ἀπό
αὐτὴν τους τὴ γενναιοδωρία, ἔκλαψαν καὶ µετανόησαν… Οἱ λεφτάδες ὅµως,
δὲν συγκινοῦνται ἀκόµα καὶ τὸν γείτονὰ τους νὰ δοῦν πῶς χαροπαλεύει
µπροστά τους! Καὶ τὸν συγγενή τους πολλές φορὲς. Πόσο µᾶλλον τὸν ξένο.
Τὸν ἄγνωστο… Ἡ κοπριὰ καθαρίζει µὲ νερὸ σὰν τοὺς στάβλους ὅσα χτυπήµατα
καὶ νὰ τοῦ δώσεις… Καῖ µὲ τῆ βαριπούλα ποὺ λέει ὁ λόγος νὰ τὸ χτυπᾶς,
τίποτα δὲν παθαίνει. Οὔτε ἕνα ψιχαλάκι δὲν ραγίζει, δὲν µαλακώνει…
Ἔτσι καὶ κάθε φιλάργυρος γίνεται ὁλοένα καὶ πιὸ σκληρὸς. Οὔτε τὰ
χτυπήµατα τῆς ζωῆς τὸν συνετίζουν… Ὅλα χρῆµα τὰ βλέπει. Μένει µόνος, δὲν
χαίρεται τίποτα, ζεῖ τὴν κόλαση ἀπό αὐτὴν τὴ ζωὴ, τὰ βάζει εὔκολα καὶ
µὲ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ, ὅταν στραβώσει κάτι καὶ δὲν πᾶνε καλὰ τὰ λεφτά του!
Πῶς νὰ ζήσει παράδεισο, ἀφοῦ ὁ παράδεισος εἶναι ἡ πίστη καὶ ἀφοσίωση
στὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀγάπη, ὁ καλὸς λογισµὸς γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἡ θυσία γιὰ
τοὺς ἄλλους; Κόλαση εἶναι ἡ ἀποτυχία τῆς ἀγάπης! Τῆς πραγµατικῆς ἀγάπης!
Ἡ ἐξοµολόγηση
