Νά μήν θέλουμε εὔκολα νά μᾶς βοηθάει ὁ Χριστός γιατί τότε θά εἴμαστε ἀδόκιμοι!

 

 

 

 

Να μην θέ­λου­με εύ­κο­λα να μας βο­η­θά­ει ο Χρι­στός· να μην ζη­τά­με οι­κο­νο­μί­ες, για­τί τότε θα εί­μα­στε αδό­κι­μοι, ανεκ­παί­δευ­τοι.

Και στον στρα­τό, όσοι εκ­παι­δεύ­ον­ται καλά, αυ­τοί δεν σκο­τώ­νον­ται.

Όταν ο άν­θρω­πος βο­η­θιέ­ται συ­νέ­χεια, τε­λι­κά δεν βο­η­θιέ­ται. 

Εμέ­να με συγ­κι­νεί που δεν βο­η­θά­ει συ­νέ­χεια ο Χρι­στός. Νιώ­θω σαν να εί­μαι μα­θη­τής και οι κα­θη­γη­τές έχουν από τους μα­θη­τές απαι­τή­σεις. 

Και για να πε­ρά­σει κα­νείς στις πνευ­μα­τι­κές εξε­τά­σεις, εί­ναι δύ­σκο­λο· χρειά­ζε­ται συ­νε­χή πα­ρα­κο­λού­θη­ση του εαυ­τού του και βία, αλλά έτσι προ­ο­δεύ­ει πνευ­μα­τι­κά. 

Μή­πως εί­ναι δύ­σκο­λο στον Θεό να βο­η­θά­ει συ­νέ­χεια τον κάθε άν­θρω­πο; Αλλά δεν βο­η­θιέ­ται με αυ­τόν τον τρό­πο ο άν­θρω­πος. Ένα παι­δί κα­κο­μα­θη­μέ­νο, που του δί­νουν οι γο­νείς του συ­νέ­χεια σο­κο­λά­τες και θέ­λει όλο να του δί­νουν, θα γί­νει τεμ­πέ­λι­κο, κα­κο­ρί­ζι­κο, κα­κο­μοί­ρι­κο. Το ίδιο και ο άν­θρω­πος, αν δέ­χε­ται συ­νέ­χεια την βο­ή­θεια του Θεού, χω­ρίς να κο­πιά­ζει ο ίδιος, δεν θα ωρι­μά­σει ποτέ πνευ­μα­τι­κά. 

Γι' αυτό, ενώ στην αρχή της πνευ­μα­τι­κής ζωής ο Θεός βο­η­θά­ει τον άν­θρω­πο, μετά σιγά-σιγά τρα­βιέ­ται, για να κα­τα­λά­βει ο άν­θρω­πος, ότι πρέ­πει και ο ίδιος να κά­νει ό,τι μπο­ρεί...

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης