"Διαβολοσκορπίσματα-ἀνεμομαζώματα"
τῶν νέων!
Στήν ἀρχή ἡ ἀσωτεία σκορπᾶ χαρά στούς νέους.
Στόν τελικό ἀπολογισμό της, ὅμως,
οἱ νέοι θά μαζεύουν τά συντρίμμια τῆς διαλυμένης ψυχῆς καί ζωῆς τους!
Γράφει: Μ.Σ. ἐκπ/κός-ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ
Ὅπου καί νά περιστρέψει κανείς τό κεφάλι του στήν Ἑλλάδα, παντοῦ βλέπει καφετερίες καί καφενεῖα. Καί μέ κλειστά μάτια νά βαδίσει κάποιος στήν χώρα μας, ἀπό τίς μουσικές, τίς φωνές (βρισιές ὡς ἐπί τό πλεῖστον...) καί τίς ὀσμές τῶν τσιγάρων, τοῦ καφέ καί τῶν ποτῶν, θά καταλάβει ὅτι πατᾶ καί βρίσκεται στήν "Ἐδέμ τῶν νυχτερινῶν-ἀκριβέστερα τῶν νυχθημερησίων-κέντρων"! Μία 24ωρη χαρά παραλογίας ἐπικρατεῖ, τῆς ὁποίας τό "ψυχοφάγο νέφος" πού ὑπερίπταται ἐπάνω ἀπό τήν κεφαλή μας, δέν συνάδει σέ τίποτε μέ τά σοβαρώτατα ἐθνικά, παγκόσμια (καί προσωπικά γιά τούς περισσοτέρους, ἄν ὄχι γιά ὅλους) προβλήματα πού ὑφιστάμεθα καί τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν συστολή, σύνεση, μετάνοια καί ἀλλαγή νοοτροπίας, διαύγεια καί προπαντός λύση- καί λύση ὀρθή!
Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἔπαψαν νά ὁμιλοῦν στόν Θεό. Ἔπαψαν νά ρωτοῦνε τόν Θεό. Ἔπαψαν νά ἀναζητοῦνε τόν Θεό, νά προσεύχονται στόν Θεό, νά ἀκοῦνε τόν Θεό, νά νοιώθουν τόν Θεό, νά ὑπακοῦνε στόν Θεό, νά ζοῦνε μέ τόν Θεό, νά ζοῦνε γιά τόν Θεό, νά ἀγαποῦνε τόν Θεό. Διέκοψαν κάθε σχέση κι ἐπαφή μαζί Του, σά νά μήν ὑπάρχει ὁ Ὥν, τό Ὕδωρ τό Ζῶν, ἡ Ὄντως Ζωή! Τόν ἀπορρίπτουνε σά νά εἶναι ἕνας σκάρτος καί προδότης φίλος, ἤ ἕνας ἐπικίνδυνος ἐχθρός, ἤ ἕνας στραβός παραξενιάρης γείτονας! Τόν ἀποφεύγουνε πλήρως σά νά εἶναι ἕνα "κακό κι ἐπικίνδυνο σημαδάκι" ψηλά στόν οὐρανό! Τόν ἀποφεύγουνε σά νά εἶναι ἕνα ἄπιαστο καί μακρινό ἄστρο πού θά μείνει γιά πάντα ἀπλησίαστο, ἄρα μάταιο πρᾶγμα νά ἀσχοληθεῖ κανείς μαζί Του! Αὐτός ἐκεῖ πάνω (ὁ Πανταχοῦ Παρών) κι ἐμεῖς ἐδῶ κάτω, ἀπό μακριά κι ἀγαπημένοι...! Συνεννόηση μηδέν! Ἀπόσταση....ἔτη φωτός!
Κάποτε ἕνας ἅγιος ἀσκητής ἦρθε σέ μία ὀπτασία. Καί εἶδε τόν Χριστό, ἐπί θρόνου Δόξης. Δεξιά Του, παραστεκόταν ἡ Παναγία καί ἀριστερά Του, ὁ Τίμιος Πρόδρομος καί στο περιβάλλοντα χῶρο βρίσκονταν οἱ ἀρχάγγελοι. Εἶδε λοιπόν ἕναν ἀρχάγγελο νά πηγαίνει στό Χριστό τά βιβλία τῶν αἰώνων. Καί ἄνγοιγε ὁ Χριστός κάθε βιβλίο καί ἔβλεπε τά ἁμαρτήματα τοῦ κάθε αἰῶνα. 
Πῶς λοιπόν χωρίζομεν τήν ἀγάπην ἀπό τῆς ἀληθείας; Εἶς καί μόνος Διάλογος δύναται νά ὑπάρξῃ: Εἴτε "Διάλογος ἀγάπης ἐν ἀληθείᾳ", εἴτε "Διάλογος ἀληθείας ἐν ἀγάπῃ". Χριστιανικῶς οὔτε ἀγάπη ἄνευ ἀληθείας δύναται νά νοηθῇ οὔτε ἀλήθεια ἄνευ ἀγάπης. Ὅταν ἀγαπᾷς, ἀδιαφορῶν διά τήν ἀλήθειαν, δέν ἀγαπᾷς πράγματι. Ἡ "ἀγάπη" αὐτή δυνατόν νά εἶναι εὐγένεια, διπλωματία, καλοί τρόποι, ἄψογος συμπεριφορά, συναισθηματική προσκόλλλησις, ὅ,τι ἄλλα θέλεις, ἀγάπη ὅμως, ἀγάπη Χριστοῦ, δέν εἶνε! 
