ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ: Πῶς γίνεται "ἡ στενή καί τεθλιμμένη ὁδός" νά εἶναι ταυτόχρονα ὁ "καλός ζυγός" καί τό "ἐλαφρύ φορτίο";

 

 

 

 

 

 

89. Ἐκείνη, τήν ὁποία ὁ Χριστός καί Θεός μας στά Εὐαγγέλια ἀνέφερε ὡς "στενή ὁδό" (Ματθ. ζ΄ 14), αὐτήν πάλι τήν ἐκάλεσε ὡς "καλό ζυγό καί ἐλαφρό φορτίο" (Ματθ. ια΄30). 

 

Πῶς λοιπόν καί τά δύο ἐκφράζουν τό ἴδιο πρᾶγμα (τήν κατά Χριστόν πνευματική ζωή), ἀφοῦ φαίνονται ὅτι εἶναι ἀντίθετα μεταξύ τους;

 

Ὁπωσδήποτε, ἐπειδή γιά τήν ἀνθρώπινη φύση εἶναι σκληρή καί ἀνηφορική αὐτή ἡ ὁδός, γιά τήν προαίρεση ὅμως ὅσων τήν κατορθώνουν καί γιά τίς καλές ἐλπίδες της, εἶναι ποθητή καί πολλή ἀγαπητή, καί προσφέρει στίς ψυχές πού ἀγαποῦν τήν ἀρετή μεγάλη χαρά μᾶλλον παρά θλίψη.

 

Γι' αὐτό μπορεῖ νά δεῖ κανείς ὅτι ἐκεῖνοι πού ἐπέλεξαν τή στενή καί θλιμμένη ὁδό, βαδίζουν μέ μεγαλύτερη προθυμία ἀπ' ἐκείνους πού ἀντίθετα ἐπέλεξαν τήν εὐρύχωρη καί πλατιά.

 

Δῶσε προσοχή ὅμως καί σ' αὐτό πού λέγει ὁ μακάριος Λουκᾶς, ὅτι οἱ Ἀπόστοι ἀφοῦ μαστιγώθηκαν, ἀνεχώρησαν ἀπό τό Συνέδριο τῶν Ἰουδαίων χαίροντες (Πράξ. ι΄ 41), καί σίγουρα δέν εἶναι τέτοια ἡ φύση τῆς μαστιγώσεως. Διότι ἡ μαστίωση δέν προξενεῖ ἡδονή καί χαρά, ἀλλά ὀδύνη καί πόνο. 

Ἐάν ὅμως τό μαστίγωμα γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ προακάλεσε αὐτή τή χαρά, θά εἶναι παράδοξο ἄν καί οἱ ἄλλες κακοπάθειες καί ταλαιπωρίες τοῦ σώματος γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ πάλι προκαλέσουν τό ἴδιο αὐτό ἀποτέλεσμα;

 

Ἅγιος Θεόδωρος Ἑδέσσης, Μικρή Φιλοκαλία (κεφ. 89, σελ. 46).