ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α' (1967-1973) είχε μια κεντρική αγωνία∙ ήταν η επιτάχυνση του ρυθμού της Ορθόδοξης ζωής του κοινωνικού συνόλου και των προσώπων, γι’ αυτό και εμπιστεύτηκε το βηματισμό της Εκκλησίας σε πολλούς νέους Αρχιερείς, τους οποίους, αργότερα, άδικα εκθρόνισε (όχι εν συνόλω) ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ Τίκας, διαπράττοντας, έτσι, θανάσιμο λάθος σε βάρος της ενότητας της Εκκλησίας. Ως φοιτητής, τότε, έδινα σημασία στα προέχοντα χαρακτηριστικά της επικαιρότητας, η οποία ασκούσε δριμύτατη κριτική (στον Ιερώνυμο) στην ταλάντευσή της ανάμεσα στις δυσκολίες του δικτατορικού καθεστώτος.
Σήμερα, παραμερίζοντας την (τότε) επικαιρότητα, έχω μια ώριμη εποπτεία της περιόδου εκείνης (1967 - 1973). Όποιος κατορθώσει να υπερνικήσει την πρόληψη ότι ο Ιερώνυμος Α΄ ήταν «χουντικός», αυτός θα ακούσει καθαρά τη φωνή του Αγίου πνεύματος, ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α' και οι Αρχιερείς που επιστράτευσε στη Διακονία της Εκκλησίας, ήταν οι καταλληλότεροι στους ρευστούς εκείνους καιρούς. Ήταν άνθρωποι με βαθύ ορθόδοξο πνεύμα και ζωή
Μας χωρίζουν (59) χρόνια από το ψυχικό κλίμα εκείνης της περιόδου, μέσα στο οποίο κλίμα εκείνοι οι Ιεράρχες έπρεπε να προσέχουν (λόγω Μασονίας) τα εκκλησιολογικά βήματά τους.








