π. Τ. Η.
Ὁ Κύριος, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, καθὼς καὶ λίγο πρὶν ἀναληφθῇ στοὺς οὐρανούς, ὑποσχέ-θηκε στοὺς Μαθητές Του, πὼς δὲ θὰ τοὺς ἀφήσῃ ὀρφανούς, ἀλλὰ ὅτι θὰ παρακαλέσῃ τὸν Πατέρα Του νὰ τοὺς στείλῃ ἀργότερα τὸν ἄλλον Παράκλητον, δηλαδή, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, γιὰ νὰ μένῃ συνεχῶς μαζί τους, νὰ ὁ-λοκληρώσῃ τὸ ἔργο Του καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν». Αὐτὸ θὰ τοὺς ἐνισχύῃ στὸ δύσκολο ἀποστολικό τους ἔργο. Θὰ τοὺς διδάσκῃ τὶ νὰ λένε καὶ νὰ κηρύττουν, καὶ θὰ τοὺς φωτίζῃ νὰ κατανοοῦν καὶ νὰ θυμοῦνται ὅλα ὅσα εἶδαν καὶ ἄκουσαν στὸ διάστημα τῶν τριῶν χρόνων ποὺ ἔζησαν κοντά Του.
Πράγματι, τὴν Κυριακή, δέκα ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάληψι τοῦ Κυρίου κι ἐνῶ οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι, μαζί μὲ τὴν Παναγία καὶ ἄλλους Μαθητές, ἦταν συγκεντρωμένοι καὶ προσευχόμενοι στὸ ὑπερῶο τῆς οἰκίας τοῦ εὐαγγελι-στοῦ Μάρκου στὴν Ἱερουσαλήμ, κατὰ τὴν ἐνάτη πρωινὴ ὥρα, ἀκούσθηκε κάτι σὰν βοὴ δυνατοῦ ἀνέμου καὶ ἐ-κείνη τὴ στιγμὴ ἔγινε ἡ ἐπιφοίτησις, ἦρθε, δηλαδή, χωριστὰ στὸ κεφάλι τοῦ καθενὸς παρευρισκομένου τὸ Ἅγι-ον Πνεῦμα μὲ τὴ μορφὴ πυρίνων γλωσσῶν.
Καὶ ἀμέσως, μὲ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἄρχισαν νὰ ἐξηγοῦν τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ σὲ ἄλλες γλῶσ-σες τὶς ὁποῖες δὲν γνώριζαν προηγουμένως, ὥστε πλῆθος ἀνθρώπων ποὺ εἶχαν ἔρθη στὰ Ἱεροσόλυμα ἀπὸ διά-φορες περιοχές, ὅταν ἄκουσαν τὴ δυνατὴ βοὴ καὶ ἔτρεξαν νὰ δοῦν τὶ συμβαίνει, ἀποροῦσαν, πῶς γίνεται νὰ ἀ-κοῦνε καὶ νὰ καταλαβαίνουν ὁ καθένας τὴ δική του διάλεκτο.
Αὐτὸ τὸ συγκλονιστικὸ γεγονὸς ἑορτάσαμε ἐχθές, ὅμως οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ νὰ ἀποδωθῇ ἡ πρέπουσα τιμὴ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ὅρισαν νὰ τὸ ἑορτάζουμε καὶ ξε-χωριστὰ τὴν ἑπομένη ἡμέρα, σήμερα δηλαδή, Δευτέρα, καθὼς καὶ ὅλη τὴν ἑβδομάδα ποὺ ἀκολουθεῖ.
Μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι τὸ τρίτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ποὺ εἶναι ὁ ἀ-ληθινὸς Θεὸς καὶ Δημιουργὸς τῶν πάντων.Ἕνας εἶναι ὁ Θεός, δηλαδή,ἀλλὰ μὲ τρεῖς Ὑποστάσεις, μὲ τρία Πρό-σωπα, ποὺ ἔχουν κοινὴ οὐσία ἢ φύσι, καὶ κοινὴ ἐνέργεια. Γι’αὐτὸ καὶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως λέμε, ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι Ἅγιο, Κύριο, Ζωοποιὸ καὶ Ὁμοούσιο, «συμπροσκυνεῖται καὶ συνδοξάζεται», εἶναι δηλαδή, Ὁμότιμον καὶ Ὁμόδοξον, ἴσο κατὰ τὴ λατρεία καὶ τὴν τιμὴ μὲ τὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱό.
Ἐπειδή, εἶναι κοινὴ ἡ ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ποτὲ δὲν μπορεῖ ἕνα Πρόσωπο νὰ χωρισθῇ καὶ νὰ ἀπομο-νωθῇ ἀπὸ τὰ ἄλλα Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἔτσι καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, δὲ χωρίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα οὔτε ἀπὸ τὸν Υἱὸν καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ μόνο του εἶναι ὅλη ἡ Θεότητα. Ποὺ σημαίνει, ὅτι ὅταν παρα-καλοῦμε καὶ προσευχόμαστε στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δὲ τὸ χωρίζουμε ἀπὸ τὰ ἄλλα δύο Πρόσωπα -ἀφοῦ ἡ Ἁγία Τρι-άδα εἶναι ἀδιαίρετος- ἀλλὰ ἡ προσευχή μας φτάνει καὶ στὰ Τρία Πρόσωπα μαζί.
Μέσα στὴν Ἱστορία τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίζεται μὲ διαφόρους τρόπους: α) στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, γιὰ παρά-δειγμα, ἐμφανίζεται μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα δύο Πρόσωπα στὸν Ἀβραὰμ μὲ τὴ μορφὴ τριῶν ἀγγέλων, τοὺς ὁποίους ὁ Πατριάρχης ὑποδέχθηκε καὶ φιλοξένησε μὲ μεγάλο σεβασμό, β) στὴ βάπτισι τοῦ Χριστοῦ στὸν Ἰορδάνη ἐν εἴ-δει περιστερᾶς, γ) στὴν Μεταμόρφωσι τοῦ Χριστοῦ στὸ ὄρος Θαβὼρ ἐμφανίζεται ὡς νεφέλη, καὶ δ) κατὰ τὴν Πεντηκοστή, ὅπως εἴδαμε, ὡς βοὴ δυνατοῦ ἀνέμου καὶ μὲ τὴ μορφὴ πυρίνων γλωσσῶν.
Βεβαίως, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὡς Θεός, εἶναι ἀσώματο καὶ πέρα ἀπὸ κάθε ὑλικὴ καὶ κτιστὴ δημιουργία. Ἔτσι, καὶ οἱ ἐνέργειές Του δὲν εἶναι ὑλικές. Δὲν ἔγινε, λοιπόν, περιστέρι, οὔτε νεφέλη ἢ ἄνεμος καὶ φωτιά. Δὲν πῆρε, δηλαδή, τὴν οὐσία τῆς ὕλης αὐτῶν τῶν πραγμάτων, διότι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι πάνω ἀπὸ τὸν ὑλικὸ κόσμο καὶ εἶναι ἀπρόσιτη στὶς ἀνθρώπινες αἰσθήσεις καὶ στὸ νοῦ μας. Ἐπειδὴ ὅμως, ὁ ἄνθρωπος δὲ μπορεῖ νὰ ἐννοή-σῃ τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ χωρὶς σύμβολα καὶ εἰκόνες ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔχει συνηθίση νὰ βλέπῃ γύρω του, γι’αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, παραχωρεῖ νὰ φανερωθῇ μὲ αἰσθητὰ σημεῖα, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ τὸ δοῦμε μὲ τὰ σωματι-κά μάτια μας.
Μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀρχίζει μία νέα περίοδος ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὁλόκληρο τὸ ἀπολυ-τρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ ἀπέβλεπε, ἀκριβῶς, στὴν ἔλευσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπ’τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκο-στῆς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μπαίνει καὶ παραμένει μόνιμα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν παρακολουθεῖ σὲ ὅλη τὴν δύσκολη πορεία της. Εἶναι ὁ ὁδηγός, ὁ συμπαραστάτης, ὁ παρηγορητὴς καὶ ὁ ὑπερασπιστής της.
Τίποτα δὲν γίνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία χωρὶς τὴν χάρι καὶ τὴν ἐπίκλησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὰ πάντα ἀπ' αὐτό πηγάζουν καὶ μᾶς προσφέρονται. Αὐτὸ χαριτώνει, φωτίζει καὶ καθοδηγεῖ τοὺς εὐλαβεῖς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, τοὺς παρέχει σοφία καὶ σύνεσι, τοὺς ἁγιάζει καὶ τοὺς θεοποιεῖ. Αὐτὸ ἔρχεται βοηθὸς στὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς θλίψεις μας, παρηγορεῖ τὴν καρδιὰ μας, συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ μεσιτεύει στὸν Θεὸ γιὰ ἐμᾶς.
Αὐτὸ μᾶς διδάσκει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀλήθεια, δηλαδή, κοντὰ στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. Ἐργάζεται μυστικὰ μέσα μας τὶς εὐαγγελικὲς ἀρετὲς καὶ μᾶς δίνει τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγάπη καὶ τὴ χαρά Του. Κά-θε τί καλὸ καὶ ἅγιο ποὺ γεννιέται μέσα μας, ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα προέρχεται. Οἱ ἀγαθὲς σκέψεις, οἱ ἅγιες ἐπι-θυμίες, ὁ ζῆλος γιὰ τὴν τήρησι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ὅλα αὐτὰ εἶναι δῶρα δικά Του.
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀκόμη, τελειοῖ τοὺς κληρικοὺς καὶ τὰ ἱερὰ Μυστήρια ποὺ τελοῦνται ἀπ’αὐτούς. Καθαγιάζει καὶ μεταβάλλει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Αὐτό, σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ βαπτίζεται καὶ γίνεται μέλος τῆς Ἐκκλησίας, κατέρχεται διὰ τοῦ ἁγίου Μύρου μὲ τὸ Μυστήριο τοῦ Χρίσματος.Μὲ τὴν παρου-σία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θεραπεύονται οἱ ψυχοσωματικὲς ἀσθένειες στὸ Μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου. Ἀλλὰ καὶ στὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου καθιδρύει, εὐλογεῖ καὶ ἐνισχύει τὴν οἰκογενειακὴ ζωή.
Μὲ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, ἐπίσης, προεφήτευσαν οἱ προφῆτες ἀνὰ τοὺς ἀιῶνας καὶ οἱ συγγραφεῖς τῆς Ἁγίας Γραφῆς συνέγραψαν τὰ ἱερὰ βιβλικὰ κείμενα θεοπνεύστως, ἐνῶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὰ ἑρμήνευσαν, χωρὶς νὰ ἀφομοιώνεται καὶ νὰ καταργεῖται ὁ προσωπικὸς χαρακτήρας τόσο τῶν συγγραφέων ὅσο καί τῶν ἑρ-μηνευτῶν. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἦταν, ποὺ φώτισε πάλι τοὺς Πατέρες στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ ἐξέφρασαν σωστὰ καὶ ὀρθὰ τὴν πίστι μας, διακρίνοντας καὶ χωρίζοντας τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεσι.
Μὲ λίγα λόγια, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα συγκροτεῖ ὁλόκληρο τὸν θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας. Χωρὶς τὴν ἐπενέργεια καὶ τὰ χαρίσματά Του, οὔτε Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ, οὔτε Μυστήρια νὰ τελεστοῦν, οὔτε ὁμολογία πίστεως νὰ γίνῃ, οὔτε καὶ ἁγιότητα βίου νὰ κατορθωθῇ. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, λοιπόν, ποὺ κατῆλθε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκο-στῆς, ἦρθε γιὰ νὰ κατοικήσῃ μέσα στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν γιὰ πάντα, δίνοντάς μας τὶς πλούσιες δωρεές του, τὴ λύτρωσι καί τὸν ἁγιασμό.
Γι’αὐτὸ, ἂς μὴ τὸ λυποῦμε καὶ τὸ διώχνουμε ἀπὸ τὴν καρδιὰ καὶ τὴ ζωή μας μὲ τὶς πράξεις μας, ἀλλὰ νὰ παρα-καλοῦμε θερμῶς τὸ Τρίτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, νὰ μᾶς καθαρίζῃ ἀπὸ κάθε ἁμαρτία. Ὁλόκληρη ἡ ζωὴ καὶ ὅλος ὁ πνευματικὸς ἀγώνας τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ ἀποκτήσῃ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἀ-γίου Πνεύματος, καὶ νὰ γίνῃ, ἔστι, δοχεῖο τῆς χάριτός του. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς σκοπὸς τῆς ὑπάρξεώς μας. Αὐτὸς ὀφείλει νὰ εἶναι καὶ ὁ δικός μας στόχος.
Ἀφοῦ ὅλοι πλασθήκαμε «κατ’εἰκόνα» Θεοῦ, μὲ προορισμὸ νὰ φθάσουμε στὸ «καθ’ὁμοίωσιν», σὲ ὅλους μπορεῖ μέσα μας νὰ ἐνεργῇ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀρκεῖ ἡ καρδιά μας νὰ τὸ θελήσῃ. Νὰ ἔχουμε διάθεσι καὶ πρόθεσι κάθε στιγμή, νὰ κόβουμε τοὺς δεσμοὺς μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ πάθη μας καὶ μετανοημένοι, μὲ ταπείνωσι, ἀγάπη καὶ ὑπομονὴ νὰ ἐργαζόμαστε τὶς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.
Ἂν ἔτσι πράττουμε, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα θὰ ἔλθῃ καὶ θὰ σκηνώσῃ μονίμως καὶ στὴν δική μας καρδιά, χαρίζοντάς της πλούσια πνευματικὴ καρποφορία καὶ καθιστῶντας τὸ γεγονὸς τῆς Πεντηκοστῆς διαρκὲς βίωμα στὴ ζωή μας. ΑΜΗΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου