ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ!

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Ἑορτάζουμε καὶ πανηγυρίζουμε τὴ θαυματουργὸ γέννησι τῆς Παναγίας μας, ἀπὸ τοὺς ὑπερήλικες καὶ στείρους γονεῖς της, τὸν Ἰωακεὶμ καὶ τὴν Ἄννα. Κι ὅπως λέει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, σήμερα λύνεται ἡ στειρότητα τῆς Ἄννας καὶ γεννᾶ «τὸ κειμήλιον τῆς Οἰκουμένης», τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν ἀπαρχὴ τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, καθὼς ἔγινε ἡ κατὰ σάρκα Μητέ-ρα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὴν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ γονεῖς τῆς Θεοτόκου, οἱ ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ζοῦσαν μὲ ἀρετὴ καὶ σωφροσύνη καὶ ἦταν καὶ οἱ δύο ἄμεμπτοι καὶ δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δὲν εἶχαν ἀποκτήση παιδιά, διότι ἡ ἁγία Ἄννα ἦταν στείρα καὶ ἐπὶ πλέον εἶχαν φθά-ση σὲ γεροντικὴ ἡλικία, ὁπότε καὶ ἐκ φύσεως ἦταν ἀδύνατη πιὰ ἡ τεκνογονία.

Ὡστόσο, παρὰ τὸ προχωρημένο τῆς ἡλικίας των, δὲν ἀπελπίστηκαν, ἀλλὰ πίστευαν στὸ ἔλεος τοῦ Θε-οῦ, γι’αὐτὸ καὶ δὲν ἔπαυαν νὰ Τὸν παρακαλοῦν μὲ θερμὲς προσευχές, νὰ τοὺς δώσῃ τέκνο καὶ νὰ πάρῃ ἀπὸ ἐπάνω τους τὸ ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας. Ὑποσχέθηκαν, μάλιστα, ὅτι ἂν τοὺς χαρίσῃ παιδί, δὲν θὰ τὸ κρατήσουνν, ἀλλὰ μόλις μεγάλωνε λίγο θὰ τοῦ τὸ προσέφεραν ὡς ἀφιέρωμα. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν, ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς νὰ ἀκούσῃ τὶς προσευχὲς τῶν δικαίων Θεοπατόρων καὶ νὰ ἀνταμείψῃ τὴν πίστι τους, λύνοντας θαυματουργικῶς τὴ φυσικὴ στειρότητα τῆς Ἄννης καὶ χαρίζοντάς τους τὴν Παρθένο Μαρία.

Ἡ γέννησι, λοιπόν, τῆς Παναγίας δὲν ἦταν μόνο «φύσεως τόκος», μᾶς λέει ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβά-σιλας, ἀλλὰ καὶ καρπὸς τῆς ἐνάρετης ζωῆς, ποὺ ἐπέδειξαν οἱ γονεῖς της κατὰ τὴ πολύχρονη δοκιμασία τῆς ἀτεκνίας τους. Ἡ παράδοσι λέει ὅτι μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια στειρότητας ἀπόκτησε ἡ Ἄννα τὴν Θεοτόκο.Ἡ ὑπομονή, ἡ ἀκλόνητη πίστι καὶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή τους, εἶχαν σὰν αποτέλεσμα, ἡ γέν-νησι τῆς Παναγίας νὰ μὴν εἶναι μόνο ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τῶν γονέων της, ἀλλά, θὰ λέγαμε, καὶ ἐκ Πνεύ-ματος Ἁγίου.

Καὶ ὅπως ὁ Θεὸς χάρισε παλαιότερα στὸν Ἀβραὰμ καὶ τὴ Σάρα τὸν Ἰσαάκ, ἐκπληρώνοντας τὴν ὑπό-σχεσι ποὺ ἔδωσε στὸν Ἀβραάμ, ὅτι θὰ γίνῃ πατέρας ἑνὸς μεγάλου ἔθνους καὶ ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του θὰ εὐλογηθοῦν ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς, ἔτσι καὶ τώρα, ἐπειδὴ ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια δὲν ἔχασαν οὔτε γιὰ μία στιγμὴ τὴν ἐλπίδα τους στὸν Θεό, τοὺς χαρίζει τέκνο ποὺ μὲ τὴν ταπείνωσι, τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν ὑπακοὴ ποὺ θὰ δείξῃ μεγαλώνοντας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀξιωθῇ νὰ γίνῃ ἡ Μητέρα ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἡ καταφυγὴ καὶ προστασία κάθε ἀνθρώπου ποὺ τὴν ἐπικαλεῖται μὲ πίστι.

Κατ’αὐτὸν τὸν τρόπο πραγματοποιεῖται ἡ ὑπόσχεσι ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς στοὺς Πρωτοπλάστους, γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὅτι ἀπὸ τὸν ἀπόγονο τῆς γυναικὸς, δηλαδή, τῆς Παναγίας, θὰ γεννη-θῇ αὐτὸς ποὺ θὰ συντρίψῃ τὸν διάβολο, δηλαδή, ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Ἡ βασικὴ προϋπόθεσι, λοιπόν, γιὰ τὴ Γέννησι τῆς Θεοτόκου ἦταν ἡ ὑπομονή, ἡ ἀκλόνητη πίστι καὶ ἡ ἀδιάκοπη προσευχὴ τῶν γονέων της, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης, καθ’ὅλη τὴ δοκιμασία τῆς ἀτεκνίας τους. Οἱ ἀρετές τους αὐτὲς  ἀποτελοῦν τὸ κορυφαῖο πρότυπο ζωῆς γιὰ κάθε πιστὸ καὶ μὲ τὴ στάσι τους αὐτὴ μᾶς δείχνουν, πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε κι ἐμεῖς τὶς δυσκολίες ποὺ συναντοῦμε στὴν πορεία τῆς ζωῆς μας.

Πρῶτα πρῶτα μὲ Ὑπομονή: Ὅπως ἐκεῖνοι περίμεναν δεκαετίες χωρὶς νὰ ἀπελπιστοῦν, ἔτσι κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ κάνουμε ὑπομονὴ στὶς δικές μας δοκιμασίες (ἀσθένειες, ἐπαγγελματικὰ ἢ οἰκογενειακὰ προβλήματα), γνωρίζοντας ὅτι κάθε δοκιμασία ἔχει τὸν χρόνο της καὶ πὼς ὁ Θεὸς ποτὲ δὲν ἐπιτρέπει νὰ δοκιμασθοῦμε περισσότερο ἀπ’ὅσο μποροῦμε νὰ ἀντέξουμε.

Δεύτερον, μὲ ἀκλόνητη Πίστι. Παρὰ τὴν κοινωνκὴ κατακραυγὴ τῆς ἐποχῆς τους, διότι οἱ Ἑβραῖοι θε-

ωροῦσαν ντροπιαστικὸ γιὰ ἕνα ἀνδρόγυνο νὰ μὴν ἔχῃ παιδιά, ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα δὲν ἔχασαν τὴν ἐ-μπιστοσύνη τους στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Μᾶς διδάσκουν ἔτσι, νὰ μὴν λυγίζουμε ὅταν τὰ πράγματα γύρω μας, παρ’ὅτι προσπαθοῦμε, ἔρχονται ἀντίθετα ἀπὸ τὶς προσδοκίες μας. Νὰ μὴ μᾶς πιάσῃ τότε ἡ ἀπελ-πισία, οὔτε νὰ ἀπογοητευτοῦμε καὶ νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν προσπάθεια καὶ τὸν ἀγῶνα μας, ἀλλὰ νὰ ἔ-χουμε ἀκλόνητη πίστι στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἡ λύσι στὰ προβλήματά μας δὲν ἔρχεται μὲ τὸ ἄγχος καὶ μὲ τὴ βιασύνη, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ τὴν παράδοσι τῶν ἀναγκῶν μας στὸν Θεό, ὁ ὁποῖος γνωρίζει ἀπὸ τί ἔχουμε ἀνάγκη καὶ θὰ μᾶς δώσῃ πάντοτε αὐτὸ ποὺ εἶναι ὠφέλιμο γιὰ τὴ ψυχή μας στὸν κατάλληλο καιρό.

Τρίτον, μὲ ἀδιάλειπτη Προσευχή. Οἱ ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, παρ’ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀπαντοῦσε στὶς προ-σευχές τους, δὲν σταμάτησαν νὰ Τὸν ἐπικαλοῦνται, πιστεύοντας ὅτι θὰ εἰσακούσῃ τὸ αἴτημά τους. Δὲν ἔπαψαν στιγμὴ νὰ κρούουν τὴ θύρα τοῦ ἐλέους Του, νὰ ζητοῦν καὶ νὰ ἐλπίζουν, ὅτι «τὰ ἀδύνατα τοῖς ἀνθρώποις, δυνατὰ παρὰ Αὐτῷ ἐστιν» (Λουκ.18,27).

Αὐτὸ μᾶς δείχνει ὅτι ἡ καὶ ἡ δική μας προσευχὴ δὲν πρέπει νὰ εἶναι μιὰ τυπικὴ συνήθεια, ἀλλὰ μιὰ συ-νεχὴς καὶ ζωντανὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Νὰ εἶναι θερμὴ καὶ χωρὶς ἀμφιταλαντεύσεις. Νὰ μὴ ζητοῦ-με πράγματα ἁμαρτωλά, οὔτε καὶ νὰ ἐκβιάζουμε τὸν Θεό, «Θεέ μου θέλω αὐτὸ καὶ τὸ θέλω νὰ μοῦ τὸ κάνῃς τώρα». Ὄχι ἔτσι. Νὰ προσευχόμαστε σεμνὰ καὶ ἀθόρυβα, μὲ ταπείνωσι, χωρὶς ἐγωισμό, ὑπερη-φάνεια ἢ διάθεσι ἐπιδείξεως καὶ κυρίως μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη, ὅτι ὁ Θεὸς ἀκούει καὶ θὰ ἀνταποκρι-θῇ στὶς προσευχές μας μὲ τὸν καλύτερο τρόπο γιὰ τὴν ψυχή μας.

Ἂς εὐχηθοῦμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ στάσις αὐτὴ τῶν Θεοπατόρων νὰ γίνῃ παράδειγμα πρὸς μίμη-σι γιὰ ὅσους ἀγωνιζόμαστε τὸν «καλὸν ἀγῶνα». Νὰ ἐπιδεικνύουμε κι ἐμεῖς πάντοτε ἀδαμάντινη Ὑπο-μονή, ἀκλόνητη Πίστι καὶ ἀδιάλειπτη Προσευχή στὶς θλίψεις καὶ στοὺς πειρασμούς, ποὺ παραχωρεῖ ὁ Θεὸς γιὰ τὴν δική μας ὠφέλεια καὶ ἔτσι, νὰ σημειώνουμε πνευματικὴ προκοπή.

Εἴθε, ἡ Κυρία μας Θεοτόκος καὶ οἱ ἅγιοι Θεοπάτορες Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, νὰ πρεσβεύουν γιὰ ἐμᾶς, ὥ-στε νὰ τὸ κατορθώσουμε. ΑΜΗΝ.