Π Ρ Ο Φ Η Τ Ε Ι Ε Σ
Γιά τούς ἔσχατους καιρούς ( 11ο συνέχεια...)
Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός
Εἰς τόν ὄγδοον αἰῶνα
πρῶτα ἡ γέννηση τοῦ Ἀντιχρίστου
καί μετά τό τέλος τοῦ κόσμου!
πρῶτα ἡ γέννηση τοῦ Ἀντιχρίστου
καί μετά τό τέλος τοῦ κόσμου!

Ακόμη
να στοχάζεσθε και την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, καθώς γράφουν τα
βιβλία της Εκκλησίας μας και λέγουν εις τον όγδοον αιώνα έχει να γένη
το τέλος του κόσμου. Μα πρωτύτερα έχει να γεννηθεί ο Αντίχριστος και να
κάμει τόσα κακά εις τον κόσμον και έχει να ονομάσει του λόγου του υιόν
Θεού και θέλει σταθή βασιλεύς, να ορίσει τον κόσμον όλον και να κάνη
θαύματα κατά φαντασίαν, δια να πλανά τους ανθρώπους να τον ομολογήσουν
διά Χριστόν και όσοι τον πιστύεουν να τους τάζει τόσα αγαθά και ύστερα
να τους βουλώνει εις το μέτωπον, μάλιστα οι Εβραίοι όλοι έχουν να τον
πιστεύσουν.








\










Ποτέ δέν έχει υπάρξει τέτοια εποχή ψεύτικων διδασκάλων,
όπως συμβαίνει στόν θλιβερό εικοστό αιώνα, τόν τόσο πλούσιο σε υλικές
απολαύσεις καί τόσο φτωχό στό μυαλό καί τήν ψυχή. Κάθε άποψη πού συλαμβάνεται,
ακόμη και η πιό παράλογη, ακόμη καί εκείνη πού απορριπτόταν μέχρι τώρα με τήν
καθολική συγκατάθεση όλων τών εκπολιτισμένων λαών, έχει τώρα τήν ιδεολογική της
αρχή και το <<δάσκαλό>> της.
Ἕνα
(πρόσωπο) ἀπὸ δυὸ ἀντίθετα (φύσεις), σάρκα (ἀνθρώπινη φύση) καὶ Πνεῦμα
(Θεία φύση). Ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ μιὰ (ἡ Θεία) ἐθέωσε, καὶ ἡ ἄλλη (ἡ
ἀνθρώπινη) ἐθεώθηκε. Ὢ τῆς καινούριας μίξεως! Ὢ τῆς παραδόξου συνθέσεως!
Ὁ Ὧν δημιουργεῖται καὶ ὁ ἄκτιστος κτίζεται καὶ ὁ ἀχώρητος χωρεῖται διὰ
μέσου νοερῆς ψυχῆς ποὺ μεσιτεύει στὴν Θεότητα καὶ (διὰ μέσου) τῆς
ὑλικότητας τῆς σάρκας. Καὶ ὁ πλουτίζων πτωχεύει. Ἐπειδὴ πτωχεύει
(λαμβάνοντας) τὴν δική μου σάρκα, γιὰ νὰ πλουτήσω ἐγὼ ἀπὸ τὴν δική του
Θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης ἀδειάζει, ἐπειδὴ ἀδειάζει ἀπὸ τὴν δόξα του γιὰ
λίγο, γιὰ νὰ μεταλάβω ἐγὼ ἀπὸ τὴν πληρότητά του. Ποιὸς ὁ πλοῦτος τῆς
ἀγαθότητας; Τί εἶναι αὐτὸ τὸ μυστήριο (ποὺ ἔγινε) γιὰ μένα; Μετάλαβα τὴν
εἰκόνα (του) καὶ δὲν τὴν ἐφύλαξα. Μεταλαμβάνει τὴν δική μου σάρκα, καὶ
γιὰ νὰ σώσει τὴν εἰκόνα καὶ γιὰ νὰ ἀθανατήσει τὴν σάρκα. Δεύτερη
πραγματοποιεῖ κοινωνία, πολὺ παραδοξότερη τῆς πρώτης (της δημιουργίας).
Τότε μετέδωσε τὸ καλύτερο (τὴν εἰκόνα του), ἐνῷ τώρα μεταλαμβάνει τὸ
χειρότερο (τὴν σάρκα μου). Αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὸ προηγούμενο θεοπρεπέστερο.
Αὐτὸ εἶναι σὲ ὅσους ἔχουν νοῦ ὑψηλότερο.
