ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ (ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ) - 2025
π. Τ. Η.
Στὴν παραβολὴ ποὺ ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὁ Κύριος μᾶς εἶπε γιὰ κάποιον πλούσιο, ὁ ὁποῖος καθημερινῶς ντυνόταν μὲ πολυτελὴ ἐνδυμασία καὶ διασκέδαζε ἀπολαμβάνοντας τὰ ἀγαθά του, χωρὶς νὰ δείχνῃ τὸ παραμικρὸ ἐνδιαφέρον γιὰ ἕναν φτωχό, ποὺ ὀνομαζόταν Λάζαρος, ὁ ὁποῖος ἦταν παραπεταμένος στὴν πύλη τοῦ ἀρχοντικοῦ του, γεμάτος πληγές, ποὺ τὶς ἔγλυφαν τὰ σκυλιὰ καὶ προσπαθοῦσε νὰ χορτάσῃ ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου.
Ὅταν ὅμως ἦλθε ἡ ὥρα τοῦ θανάτου καὶ γιὰ τοὺς δυό, στὸν μὲν πτωχὸ Λάζαρο ἦρθαν Ἄγγελοι καὶ τὸν ὁδήγησαν στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Ἀβραάμ, ὅπου ἀπολάμβανε τὴν χαρὰ ποὺ εἶχε στερηθῆ στὴν ἐπίγεια ζωή του, ἐνῶ ἡ κατάληξις τοῦ πλουσίου ἦταν νὰ βασανίζεται στὸν ᾋδη. Ἀπὸ ἐκεῖ, ὅταν ἀντίκρυσε τὴν μακαρία κατάστασι τοῦ Λαζάρου, παρακάλεσε τὸν Ἀβραάμ, νὰ στείλῃ τὸν Λάζαρο γιὰ νὰ τοῦ δροσίσῃ λίγο τὰ χείλη του καὶ στὸν ἴδιο νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ ἐμφανισθῇ στὰ ἀδέλφια του, γιὰ νὰ πιστέψουν στὴν ὕπαρξι τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ὁ Ἀβραὰμ ὅμως ἀρνεῖται λέγοντας, ὅτι τοὺς χωρίζει τεράστιο χάσμα καὶ πὼς ἀκόμα καὶ ἡ ἐμφάνισι ἑνὸς ἀναστημένου νεκροῦ στοὺς ζῶντες δὲν θὰ ὠφελήσῃ αὐτούς, ποὺ ἡ ψυχή τους δὲν ἔχει ἀγαθὴ διάθεσι πρὸς τὸν Θεό.
Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ σημαντικὰ μηνύματα ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ παραβολὴ αὐτή, εἶναι καὶ τὸ ἑξῆς· εἶναι ἡ μοναδικὴ περίπτωσι ποὺ ὁ Κύριος, ἔβαλε ὄνομα σὲ πρόσωπο παραβολῆς. Ἀναφέρει τὸ ὄνομα τοῦ πτωχοῦ, Λάζαρος, ἀλλὰ ὄχι τοῦ πλουσίου. Γιατί; Διότι, «Ἐγώ», λέει ὁ Θεός, «θυμᾶμαι τοὺς εὐσεβεῖς καὶ τοὺς Δικαίους». Ὅσοι δηλαδὴ εἶναι γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, εἶναι στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ ὀνόματά τους. Ἀλλά, «Τῶν ἀσεβῶν οὐ μὴ μνησθῶ» (Ψαλ.15,4), δὲν θὰ θυμηθῷ ὅμως τοὺς ἀσεβεῖς.
