19. Ἐδῶ σ' αὐτή τή γῆ, οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά πασχίζουν νά ἀπορρίπτουν τά πνεύματα τοῦ πονηροῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς λένε πάντοτε νά ἐπαγρυπνοῦμε καί νά ἔχουμε συνείδηση ὄτι κάθε λογσμός ποῦ ἀποσπᾶ τήν ἐσώτερή μας εἰρήνη προέρχεται ἀπευθείας ἀπό τόν Ἅδη, καί ὅτι δέν πρέπει νά ἀποδεχόμαστε ἕναν τέτοιο λογισμό, ἀλλά νά τόν ἀπορρίπτουμε ἀμέσως. Ἄν μποῦμε σέ συζήτηση μέ αὐτό τόν λογισμό, θά βρεθοῦμε σύντομα πιασμένοι στά δίχτυα του.
14. Ὅπως βλέπετε λοιπόν, θά πρέπει νά θεραπεύσουμε τόν ἑαυτό μας. Δέν πρέπει ποτέ νά ἐπιτρέψουμε στόν φθόνο νά εἰσχωρήσει στήν καρδιά μας, διότι ὁ φθόνος καταστρέφει τήν ἐσώτερη εἰρήνη μας καί τήν ἡρεμία τῆς ψυχῆς. Γιά παράδειγμα: Εἴμαστε εἰρηνευμένοι καί ἔρχεται ἔνας φίλος μας πού μᾶς μιλάει γιά κάποιον πού μᾶς φέρθηκε ἄδικα στό παρελθόν, κάποιον πού σήμερα εἶναι πολύ ἐπιτυχημένος καί ἔχει καταφέρει πολλά. Ἄν δέν ἔχουμε συγχωρήσει τό πρόσωπο αὐτό, τό πνεῦμα τοῦ φθόνου σηκώνει ἀμέσως κεφάλι. Νά πῶς συμβαίνει τό πρᾶγμα. Πρέπει πάντοτε νά εἴμαστε νηφάλιοι στήν προσευχή καί πρέπει νά μήν ἀποδεχόμαστε ποτέ τίς προτάσεις πού μᾶς κάνει τό πνεῦμα τοῦ φθόνου.
13. Συχνά μᾶς βρίσκουν πολλές συμφορές καί ὅλες ὀφείλονται στό γεγονός ὅτι δέν ἔχουμε ἀκόμα ταπεινώσει τόν ἑαυτό μας. Ὅταν ἡ ψυχή μας ταπεινωθεῖ καί ὑποκλιθεῖ ἐνώπιον τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, τά βάσανα καί οἱ συμφορές μας θά πάψουν. Διότι τότε, οἱ συμφορές καί τά βάσανα θά μᾶς γίνουν κατά κάποιο τρόπο προσφιλῆ. Θά φτάσουμε νά ἔχουμε μιά ὁλότελα διαφορετική ἀντίληψη τῆς ζωῆς. Δέν θά σκεφτόμαστε πιά μέ βάση τούς νόμους αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Θά βλέπουμε τά πάντα μέσα ἀπό διαφορετικό φῶς. Ὅ,τι κι ἄν κοιτάζουμε, θά μᾶς φαίνεται κατά κάποιο τρόπο λαμπρότερο, γεμάτο ἀγάπη. Τά πάντα θά εἶναι καλά, ἐπειδή εἶναι εὐάρεστα στόν Θεό.
10. Ὁ Κύριός μας εἶναι ἄπειρος καί ἡ ἀγάπη Του ἄφατη. Πρέπει νά Τόν προσεγγίζουμε μέ ἀνοιχτή καρδιά καί νά εἴμαστε μαζί Του συνέχεια, γιατί κι Ἐκεῖνος εἶναι μαζί μας διαρκῶς. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη τῆς ζωῆς μας καί θέλει νά κατανοήσουμε τόν νοῦ Του. Ὅλη Του ἡ ζωή ἐδῶ στή γῆ, ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους ἦταν μία φυσιολογική ζωή, προσιτή σέ μᾶς. Εἶπε ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ἠ ἀγάπη καί μᾶς ἐξήγησε ὅτι ὁ Θεός τόσο πολύ ἀγάπησε τόν κόσμο πού ἔδωσε τόν μονογή Του Υἱό γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου (βλ. Ἰωάν. 3, 16). Μᾶς ἀποκάλυψε ἕνα τεράστιο μυστήριο καί μᾶς ἔκανε γνωστά πολλά πράγματα. Μᾶς ἀνύψωσε περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο πλάσμα. Ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἀνυψωμένη περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη κτίση, εἰσῆλθε στό μυστήριο τῆς Ἁγίας καί Ζωοποιοῦ Τριάδος.
