
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Αναμφίβολα ο αρχαίος Ορθόδοξος Μοναχισμός είχε και αντι-αιρετική κατεύθυνση∙ ποτέ το φρόνημά του δεν είχε εξανεμισθεί μέσα σε παθολογίες Γεροντισμού στο όνομα μιας «αγάπης» ή «υπακοής» αρνητικής ως προς το ορθό Δόγμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλές περιπτώσεις.
Η σημερινή φροντίδα πολλών Ι. Μονών για καλυτέρευση των βιοτικών όρων της Μοναχικής Πολιτείας, για αυτοσυντήρηση, τις έχει αποσυνδέσει από την ομολογία της Πίστεως έναντι των αιρέσεων και κυρίως του οικουμενισμού.
Την ανωτερότητα του αρχαίου μοναχισμού τη βλέπουμε στους αγώνες του για το αίτημα της ορθής πίστεως και όχι μόνο στην συζευγμένη με την Ομολογία (πρακτική) άσκηση.
Σήμερα (γενικά) δεν βλέπουμε μια απάντηση των Ι. Μονών στην πίεση του οικουμενισμού∙ μια απάντηση που να είναι κυριολεκτικά συνώνυμη της ενεργητικής δράσης των αρχαίων, των παλαιών και σύγχρονων πατέρων.
