ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΛΟΥΚΑ-2026!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Ὅπως ἀκούσαμε στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, εὐρισκόμενος ὁ Κύριος στὴν περιοχὴ τῆς Γαλιλαίας, μὲ τὴν περίφημη «Ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία» Του, παραδίδει στοὺς μαθητές Του καὶ σὲ ὅλους μας, τὸν τέλειο νόμο τῆς Καινῆς Διαθήκης, μὲ τὸν ὁποῖον μᾶς λέει, ὅτι ὅπως θέλουμε νὰ μᾶς συμπεριφέρονται οἱ ἄλλοι, ἔτσι νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς σ’αὐτούς. Ἐὰν ἀγαπᾶτε, μᾶς λέει, μόνο αὐτοὺς ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, κι ἄν κάνετε καλὸ σ’ ἐκείνους ποὺ σᾶς εὐεργετοῦν, καὶ ἐὰν δανείζετε μόνο σ’ ὅσους ἐλπίζετε ὅτι θὰ σᾶς τὰ ἐπιστρέψουν, νὰ μὴν περιμένετε καμία χάρι ἀπὸ τὸν Θεό, γιατὶ καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ κάνουν τὸ ἴδιο.

Καὶ συνεχίζει ὁ Κύριος, λέγοντας κάτι πρωτόγνωρο, τόσο γιὰ τοὺς Ἰουδαίους ὅσο καὶ γιὰ τὸν ἐθνικὸ κόσμο· «Νά ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νά εὐεργετεῖτε τοὺς ἀνθρώπους καί νά δανείζετε, χωρὶς νὰ ἐλπίζετε σὲ καμία ἀνταπόδοσι». Βλέπουμε, λοιπόν, πὼς τὴν ἀγάπη, ὅπως τὴν κατανοοῦσαν μέχρι τότε οἱ ἄνθρωποι, ποὺ στρεφόταν μόνο πρὸς τὸν Θεὸ τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς, ὁ Κύριος τὴ βγάζει ἀπὸ τὰ στενά της ὅρια καὶ τὴν ἐπεκτείνει καὶ τὴν ἁπλώνει τόσο πολύ, ὥστε νὰ ἀγκαλιάζῃ ἀκόμη καὶ τούς ἐχθρούς μας. Ζητᾶ τώρα, δηλαδή, μία ἄλλου εἴδους ἀγάπη, ἀνώτερη καὶ τέλεια. Ἀγάπη χωρὶς ὑπολογισμοὺς καὶ συμφέρον, ἡ ὁποία παρ’ ὅλο ποὺ μᾶς φαίνεται δύσκολη, εἶναι ὅμως μέσα στὶς δυνατότητές μας, ἀλλιῶς δὲ θὰ μᾶς τὴ ζητοῦσε ὁ Κύριος.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ-2026! (Καί περί ταυτοτήτων-Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ καί σφραγίσματος)

 

π. Τ. Η.

 

 

Ἀφιερωμένη στὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ ἡ σημερινὴ Κυριακή, γι’αὐτὸ καὶ ὅπως ἀκούσαμε στὴν Εὐαγγελικὴ περικοπή, ὁ Κύριος ἀπευθύνει ἕνα κάλεσμα. Ὅποιος ἄνθρωπος θέλει, ἐλεύθερα καὶ μὲ τὴ συγκατάθεσί του, ἀφοῦ πρῶτα ἀπαρνηθῇ τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτόν του, νὰ σηκώσῃ τὸν προσωπικό του σταυρὸ καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσῃ.

Μὲ τὸ σήκωμα τοῦ σταυροῦ μας, ὁ Κύριος θέλει νὰ μᾶς πῇ, ὅτι πρέπει νὰ ἔχουμε σταθερότητα στὴν πίστι καὶ νὰ ζοῦμε ὡς μελλοθάνατοι στὸν παρόντα βίο, διότι σταυρὸς σημαίνει κακοπάθεια, θυσία, προσφορὰ τῶν πάντων, ἀκόμη καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς μας γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου Του. Τὸ βλέπουμε αὐτὸ καὶ παλαιότερα, ἀλλὰ καὶ σήμερα σὲ περιοχὲς τοῦ κόσμου ὅπου διώκεται ὁ Χριστιανισμός· οἱ πιστοὶ ὑφίστανται μύρια βάσανα καὶ φθάνουν ἀκόμα καὶ μέχρι τὸ μαρτύριο τοῦ αἵματος. Βεβαίως, τὸ σήκωμα τοῦ σταυροῦ ἐν μέσῳ διωγμῶν καθιστᾶ τὸν πιστὸ μία ζωντανὴ μαρτυρία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν κοινωνία καὶ μεταβάλλει τὴν θλῖψι του σὲ χαρά, διότι τοῦ φέρνει πνευματικὸ στεφάνι.

ΙΔ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ- (ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ ΓΑΜΩΝ)!

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

Ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, τὸν Κύριο, νὰ μᾶς διηγεῖται τὴν παραβολὴ τῶν βασιλικῶν γάμων. Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, μᾶς εἶπε, μοιάζει μὲ ἕναν βασιλέα, ὁ ὁποῖος προκειμένου νὰ κάνῃ τοὺς γά-μους τοῦ υἱοῦ του, ἔστειλε τοὺς δούλους του νὰ εἰδοποιήσουν τοὺς καλεσμένους, ἐκεῖνοι ὅμως ἀδιαφόρησαν.

Ὁ βασιλιᾶς ξανά’στειλε τοὺς δούλους, νὰ ἐπαναλάβουν τὴν πρόσκλησι, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς καλεσμένους ἄλλοι συ-νέχισαν νὰ ἀδιαφοροῦν ἀσχολούμενοι μὲ τὶς ἐργασίες τους, ἐνῶ ἄλλοι συνέλαβαν τοὺς δούλους, τοὺς κακοποί-ησαν καὶ τοὺς θανάτωσαν. Ἡ συμπεριφορά τους αὐτὴ ἐξόργισε τὸν βασιλιᾶ ποὺ διέταξε τὸ στρατό του νὰ ἐξο-λοθρεύσῃ τοὺς φονιᾶδες ἐκείνους καὶ νὰ κάψῃ τὴν πόλι τους. Κι ἐπειδὴ οἱ πρῶτοι καλεσμένοι φάνηκαν ἀνάξιοι τῆς προσκλήσεως καὶ τῆς τιμῆς ποὺ τοὺς ἔκανε, εἶπε στοὺς δούλους του νὰ πᾶνε στοὺς δρόμους καὶ νὰ καλέ-σουν ὅσους βροῦν, «πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς», πρᾶγμα ποὺ ἔκαναν κι ἔτσι γέμισε ἡ αἴθουσα τοῦ γάμου.

Κάποια στιγμὴ ποὺ ὁ βασιλιᾶς πέρασε νὰ δῇ τοὺς καλεσμένους, εἶδε καὶ ἕναν, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε ἔνδυμα γάμου καὶ τοῦ λέει: «Φίλε, πῶς ἦρθες ἐδῶ χωρὶς κατάλληλο, γιὰ τὴν περίστασι, ἔνδυμα;». Αὐτὸς δὲν ἤξερε τὶ νὰ ἀπο-κριθῇ καὶ τότε ὁ βασιλιᾶς διέταξε τοὺς ὑπηρέτες νὰ τὸν δέσουν χειροπόδαρα καὶ νὰ τὸν ρίξουν ἔξω στὸ σκοτά-δι ὅπου εἶναι τὸ  κλάμα καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν». Καὶ τελειώνει ὁ Κύριος, λέγοντας, ὅτι «Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί», πολλοὶ εἶναι οἱ καλεσμένοι, λίγοι ὅμως εἶναι οἱ ἐκλεκτοί.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ - 2026: Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ (Ματθ. 9 , 1-8)!

 

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η. 

 

 

Ὅπως ἀκούσαμε σήμερα ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο, ἐνῶ ὁ Κύριος δίδασκε σὲ κάποιο σπίτι τῆς Καπερναούμ, τέσσερεις ἄνθρωποι ἔφεραν ξαπλωμένο πάνω σ’ἕνα φορεῖο ἕναν παράλυτο καὶ τὸν ἄφησαν μπροστὰ στὰ πόδια Του, μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι μπορεῖ νὰ τὸν θεραπεύσῃ ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του. Βλέποντας ὁ Κύριος, τὴν πί-στι τους αὐτή, λέει στὸν ἀσθενή: «Τέκνον, ἔχε θάρρος, σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου».

Καὶ ἐπειδὴ οἱ Γραμματεῖς, ποὺ ἦταν παρόντες, μόλις ἄκουσαν αὐτὰ τὰ λόγια, ἄρχισαν νὰ σκέφτονται, πὼς ὁ Ἰ-ησοῦς εἶναι βλάσφημος, διότι μόνον ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, γνωρίζοντας ὁ Χριστὸς αὐτοὺς τοὺς κρυφοὺς συλλογισμούς τους, θεραπεύει καὶ σωματικῶς τὸν παράλυτο καὶ τὸν ἀποκαθιστᾶ ὑγιή, κάνοντας, ἔτσι, ὅλους τοὺς παρευρισκομένους νὰ δοξάσουν τὸν Θεό, λέγοντας ὅτι τέτοια θαύματα δὲν εἶχαν δεῖ ποτὲ ἕως τότε.

Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - 2026 (Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΥ)!

 

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η. 

 

 

 

Ὅπως ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή, μπαίνοντας ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς μαθητές Του στὴν Καπερ-ναούμ, ἕνας ἑκατόνταρχος -ἀξιωματικὸς τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ- πλησιάζει καὶ Τὸν παρακαλεῖ νὰ σπλαχνιστῇ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸν βαριὰ ἄρρωστο δοῦλο του, ὁ ὁποῖος βρισκόταν κατάκοιτος στὸ σπίτι καὶ ὑπέφερε φοβε-ρά. Πράγματι, ὁ Κύριος, μὲ πολὺ προθυμία τοῦ ὑπόσχεται ἀμέσως, ὅτι θὰ ἔρθῃ καὶ θὰ τὸν θεραπεύσῃ.

Τότε ὁ Ἑκατόνταρχος ζητᾶ ἀπὸ τὸν Κύριο, νὰ θεραπεύσῃ μὲ ἕνα μόνο λόγο Του ἀπὸ ἐκεῖ τὸν ἄρρωστο δοῦλο, γιατὶ δὲν αἰσθανόταν ἄξιος νὰ Τὸν ὑποδεχθῇ στὴν οἰκία του, κάνοντας ἔτσι, τὸν Χριστὸ νὰ θαυμάσῃ καὶ νὰ πῇ στοὺς παρευρισκομένους: «Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν βρῆκα τόσο μεγάλη πίστι! Γι’αὐτὸ καὶ στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν θὰ μποῦν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἀργότερα θὰ πιστέ-ψουν, ἐνῶ οἱ υἱοὶ τῆς Βασιλείας θὰ ριφθοῦν στὸ αἰώνιο σκοτάδι, ὅπου εἶναι ὁ ἀτελείωτος θρῆνος». Ἔπειτα λέει  στὸν ἑκατόνταρχο: «Πήγαινε, κι ὅπως πίστεψες ἂς γίνῃ». Καὶ τὴν ὥρα ἐκείνη θεραπεύτηκε ὁ δοῦλος του».

ΑΓΙΟΙ ΓΙΝΕΣΘΕ…! (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Αγίων Πάντων)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

          

 

 

 

 Η τελευταία Κυριακή της ιερής περιόδου του Πεντηκοσταρίου είναι αφιερωμένη στου Αγίους Πάντες. Η Αγία μας Εκκλησία, κλείνοντας την εορτολογική περίοδο των κινητών εορτών του έτους, προβάλλει και τιμά όλους τους αγίους της, γνωστούς και αγνώστους, όλων των εποχών, θέλοντας να μας υπενθυμίσει ότι ο στόχος μας θα πρέπει να είναι η αγιότητα, διότι θα πρέπει η επίγεια ζωή μας να είναι μια πορεία αγώνα απόταξης του παλαιού ανθρώπου, κάθαρσης από τα πάθη μας και απόκτησης αρετών. Η μακρά πνευματική μας πορεία καθ’ όλη τη διάρκεια των κινητών εορτών, από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, ως το Άγιο Πάσχα και ως την Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι μια νοητή διαδρομή της επίγειας ζωής μας προς την τελείωσή μας. Η ιερή περίοδος του Τριωδίου σημαίνει την συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητάς μας και την  πορεία μας προς το θείο πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού. Η ιερή περίοδος του Πεντηκοσταρίου, της αναστάσιμης περιόδου, σηματοδοτεί την συνάντησή μας με τον αναστάντα Χριστό και την μετοχή στις σωτήριες δωρεές Του. Ο Σωτήρας μας Χριστός μας καλεί να γίνουμε άγιοι, να ξεχωρίσουμε τον εαυτό μας από τον πτωτικό κόσμο, της φθοράς και του θανάτου. Να ενωθούμε με το Χριστό οντολογικά, να γίνουμε σύσσωμοι με Αυτόν, κύτταρο το μυστικού Του Σώματος, για να λάβουμε την ύψιστη δωρεά της σωτηρίας.  Η σωτηρία μας συνίσταται στην οργανική ένωσή μας με Αυτόν. Ο Χριστός σώζει το Σώμα Του, όλα τα κύτταρά Του και μαζί θα σώσει και εμάς, αν γίνουμε κύτταρο σ’ αυτό.

ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ: «ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΠΕΡΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΗΜΙΝ ΝΕΦΟΣ»!

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

 

 

 

       Η τελευταία Κυριακή των κινητών εορτών του έτους, είναι αφιερωμένη στους Αγίους Πάντες.  Η αγία μας Εκκλησία αφιέρωσε αυτή την Κυριακή, για να τιμήσει όλους τους αγίους της, φανερούς και αφανείς, αποστόλους, μάρτυρες, πατέρες, ομολογητές, ασκητές, λαϊκούς, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ακόμη και νήπια, οι οποίοι διέπρεψαν στην πίστη και στην αρετή. Όρισε δε η εορτή των Αγίων Πάντων να εορτάζεται την επομένη Κυριακή από της Πεντηκοστής, όχι τυχαία. Η επιδημία του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο και η ίδρυση της Εκκλησίας δημιουργούν αγίους. Μόνο δια του Αγίου Πνεύματος και εν τη Εκκλησία συνίσταται η αγιότητα. Μόνο μέσα στην Εκκλησία μπορεί να γίνει κάποιος άγιος και ποτέ και πουθενά αλλού. Δεν είναι επίσης τυχαίο πως τους προ Χριστού ενάρετους και πιστούς της Παλαιάς Διαθήκης δεν τους αποκαλεί αγίους, αλλά δικαίους.

«ΕΚΧΕΩ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΜΟΥ ΕΠΙ ΠΑΣΑΝ ΣΑΡΚΑ»! (Θεολογικό σχόλιο στην εορτή της Πεντηκοστής)

 

                                            

 

 

 

 

 

        ΛΑΜΠΡΟΥ  ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

 

 

 

 

   Η αγία εορτή της Πεντηκοστής είναι ένας ξεχωριστός σταθμός στον εορτολογικό κύκλο του ενιαυτού για την Εκκλησία μας. Αυτή μαζί με το Πάσχα αποτελούν τις αρχαιότερες εορτές, οι οποίες ανάγονται ως τους αποστολικούς χρόνους. Η μεγάλη αυτή εορτή προβάλλει ως ανακεφαλαίωση του λυτρωτικού επί γης έργου του Σωτήρος μας Χριστού και ως νέα δυναμική αφετηρία της υλοποιήσεως και ολοκληρώσεως του θείου σχεδίου για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους και ολοκλήρου της δημιουργίας.

       Η εορτή της Πεντηκοστής συστήθηκε από την Εκκλησία μας, μαζί με πολλές άλλες εορτές, υπό την επίδραση αντίστοιχης εορτής του Ιουδαϊσμού, φυσικά με εντελώς άλλο νόημα και περιεχόμενο, όπως τονίζει ο άγιος Αυγουστίνος (Epist.55). Οι Εβραίοι πράγματι εόρταζαν τη δική τους Πεντηκοστή, η οποία απείχε πενήντα ημέρες από την εορτή του νομικού Πάσχα. Ονομάζονταν «Εορτή των Εβδομάδων» (Εξ.34,22 και Δευτ.16,10) και ποιούνταν κατ’ αυτήν η μνεία της χορηγήσεως του Νόμου στον Μωυσή, πενήντα ημέρες από τον εορτασμό του πρώτου Πάσχα στην έρημο του Σινά (Εξ.19,1). Διαρκούσε μία ημέρα και προσφέρονταν οι απαρχές της νέας συγκομιδής των καρπών της γης, τα  «πρωτογεννήματα» στο ναό της Ιερουσαλήμ, ως ευχαριστία στο χορηγό των αγαθών Θεό.

ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ - 2026!

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τὸ βιβλίο τῶν Πράξεων (1,3), ὁ Κύριος, μετὰ ἀπὸ τὴν ἔνδοξο Ἀνάστασί του, ἐπὶ σαρά-ντα ἡμέρες φανερώθηκε πολλὲς φορὲς στοὺς μαθητές Του. Καὶ τὸ ἔκανε αὐτό, διότι οἱ μέχρι τότε φοβισμένοι καὶ δύσπιστοι μαθητές, ἔπρεπε νὰ βεβαιωθοῦν ἀπολύτως, ὅτι δὲν ἔβλεπαν κάποιο φάντασμα, ἀλλὰ εἶχαν μπρο-στά τους τὸν ἀγαπημένο τους Διδάσκαλο καὶ Κύριο Ἰησοῦ, ἀναστημένο ἐκ τῶν νεκρῶν. Κι ἔτσι, ἀποκτῶντας  ὁ καθένας τους προσωπικὴ ἐμπειρία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, νὰ σταθεροποιηθοῦν στὴν πίστι καὶ μὴν ἔχουν τὴν πα-ραμικρὴ ἀμφιβολία, ὅτι ἀναστήθηκε πραγματικά.

Ἐπίσης, ὅσο βρισκόταν μαζί τους, τοὺς μιλοῦσε γιὰ τὴ μέλλουσα Βασιλεία Του, ποὺ θὰ εἶναι ἀκατάλυτη καὶ δὲ θὰ ἔχῃ τέλος καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴν ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, γιατὶ σὲ λίγες ἡμέρες θὰ δεχό-ταν τὴν ἐπαγγελία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιὰ νὰ φωτισθοῦν καὶ ἔτσι νὰ μπορέσουν, νὰ ξεκινήσουν τὴν ἀποστο-λή τους καὶ νὰ κηρύξουν τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου στὰ ἔθνη.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ- 2026!

 

 

π. Τ. Η. 

 

 

Κάποιο Σάββατο, ὅπως μᾶς διηγήθηκε ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ Κύριος συνάντησε στὰ Ἱεροσόλυμα ἕναν ἐκ γενετῆς τυφλό. Σὲ ἐρώτησι τῶν Μαθητῶν Του γιὰ τὴν αἰτία τῆς τυφλώσεως αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἂν ἁμάρτη-σαν οἱ γονεῖς του ἢ αὐτός,  ὁ Κύριος τοὺς ἀποκάλυψε ὅτι γεννήθηκε ἔτσι, γιὰ νὰ φανερωθῇ ἡ παντοδυναμία καὶ ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Κατόπιν ἔφτυσε κάτω, ἔκανε λίγο πηλό, κι ἀφοῦ τὸν ἄλειψε στὶς ἄδεις κόγχες τοῦ τυ-φλοῦ, τοῦ εἶπε νὰ πάῃ καὶ νὰ πλυθῇ στὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Πράγματι, ἐκεῖνος ὑπάκουσε· πῆγε ἔως ἐ-κεῖ καὶ μόλις πλύθηκε, δημιουργήθηκαν οἱ ὀφθαλμοὶ ποὺ ἔλειπαν καὶ ἄρχισε νὰ βλέπῃ κανονικά.

Θὰ περίμενε κανείς, αὐτὴ ἡ θαυμαστὴ θεραπεία τοῦ πρὶν ἀπὸ λίγο τυφλοῦ, νὰ ὁδηγήσῃ ὅσους τὸν ἔβλεπαν τώ-ρα θεραπευμένο, νὰ δοξάσουν τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἀναγνωρίσουν στὸ πρόσωπου τοῦ Ἰησοῦ τὸν ἀναμενόμενο ἀπὸ αἰῶνες Μεσσία. Κυρίως, μάλιστα, αὐτὸ ἔπρεπε νὰ τὸ πράξουν οἱ θρησκευτικοὶ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι. Αὐτοί, ὅμως, ἀντὶ νὰ δοξάσουν τὸν Θεὸ καὶ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Κύριο, ποὺ χάρισε τὸ φῶς σ’ ἕναν ταλαίπωρο ἄνθρωπο ποὺ ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς γεννήσεώς του δὲν εἶδε ποτὲ τὸ φῶς τοῦ ἡλί-ου, καὶ ἦταν ἀναγκασμένος ἀπὸ μικρός, νὰ ζητιανεύῃ γιὰ νὰ ζήσῃ, γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ἀμφισβητοῦν τὸ θαῦμα καὶ ἀρνοῦνται πεισματικὰ νὰ τὸ πιστέψουν.

«ΜΗ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΤΥΦΛΟΙ ΕΣΜΕΝ;» (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Τυφλού)!

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Η έκτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Κυρίου μας, στη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, το οποίο διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του, με κάθε λεπτομέρεια και το οποίο ενέχει μεγάλες αλήθειες.    

      Ένας δυστυχισμένος άνθρωπος, ο οποίος δεν είχε δει ποτέ το φως, δεν γνώριζε το σχήμα του προσώπου των ανθρώπων και δεν αισθάνθηκε ποτέ τη χαρά της θέας, αλλά ένα μαύρο πέπλο σκέπαζε την ύπαρξή του, κείτονταν στην άκρη του δρόμου, ζητώντας ελεημοσύνη για να επιβιώσει. Δεν είχε δει ποτέ το φως και δεν χάρηκε ποτέ τα θεία δημιουργήματα και τα χρώματα. Γεννήθηκε χωρίς οφθαλμούς «τυφλός εκ γενετής» (Ιωάν.9,1), έχοντας τις κόγχες του προσώπου του αδειανές από το πολυτιμότερο δώρο της ζωής. Ζούσε σε πυκνό σκοτάδι βιώνοντας την ανείπωτη μοναξιά του, ώσπου έκαμε τη μεγάλη συνάντηση με τον υπέρτατο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων. Με τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος πέρασε από μπροστά του, μαζί με τους μαθητές Του.

«ΕΘΑΥΜΑΣΑΝ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΕΛΑΛΕΙ»! (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Σαμαρείτιδος)

 

 

 

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

 

 

   Η πέμπτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε μια σημαντική γυναίκα της Καινής Διαθήκης, στην αγία Φωτεινή τη Σαμαρείτιδα. Αυτή η γυναίκα, ούσα αμαρτωλή και «αιρετική» (κατά τους Ιουδαίους), αξιώθηκε να γίνει συζητητής του Κυρίου, ο Οποίος της αποκάλυψε ύψιστες αλήθειες, τις οποίες δεν είχε αποκαλύψει, εισέτι, ούτε στους μαθητές Του.

      Η Σαμάρεια ήταν πόλη, αλλά και ονομασία περιοχής, στα βορειοανατολικά της Παλαιστίνης. Απείχε περί τα 45 χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ και είχε ιδρυθεί από τον βασιλιά Αμβρί, τον 10^ο π. Χ. αιώνα. Καταλήφτηκε πολλές φορές από βασιλείς της Δαμασκού και άλλους από ειδωλολατρικούς λαούς. Τον 2^ο π. Χ. αιώνα καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε από τον Ρωμαίο ανθύπατο Γυβίνιο και τον Ηρώδη το Μέγα και γι’ αυτό είχε μετονομαστεί σε Σεβάστεια ή Σεβαστή, προς τιμήν του Καίσαρος. Εκτός από την πόλη Σαμάρεια στην περιφέρεια της Σαμάρειας υπήρχαν και άλλες πόλεις όπως η Καισάρεια και η Συχέμ, όπου βρισκόταν ένα σημαντικό μνημείο για τους Ισραηλίτες, το φρέαρ του πατριάρχη Ιακώβ, το οποίο άνοιξε για να ποτίσει την οικογένειά του και τα ποίμνιά του. Οι Σαμαρείτες ήταν ισραηλιτικής καταγωγής, αλλά, λόγω των ιστορικών περιπετειών,  αποκόπηκαν ενωρίς από τις υπόλοιπες φυλές. Λόγω ότι είχαν αναμειχθεί με τους ειδωλολάτρες, είχαν υιοθετήσει πολλές από τις συνήθειες τους και κατά συνέπεια είχαν διαφοροποιηθεί κυρίως από τους Ιουδαίους, οι οποίοι τους μισούσαν και τους αποστρέφονταν με βδελυγμία. Κύριο χαρακτηριστικό των Σαμαρειτών ήταν ότι είχαν μεταθέσει την ιερότητα του ναού της Ιερουσαλήμ στο όρος Γαριζίν, όπου πίστευαν ότι κατοικεί ο Θεός και προσέτρεχαν εκεί να προσευχηθούν.

«ΙΔΕ ΥΓΙΗΣ ΓΕΓΟΝΑΣ, ΜΗΚΕΤΙ ΑΜΑΡΤΑΝΕ»! (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Παραλύτου)

   

 

 

 

 

 

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         

 

 

 

 

 Η τέταρτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στο μεγάλο θαύμα της θεραπείας του παραλύτου από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Ένα δυστυχισμένος άνθρωπος κείτονταν παράλυτος και απόλυτα εγκαταλειμμένος σε μια από τις πέντε στοές της φημισμένης δεξαμενής Βηθεσδά στην Ιερουσαλήμ, επί τριάντα οχτώ χρόνια. Περίμενε υπομονετικά τη θαυματουργική του ίαση, μαζί με πολλούς άλλους ασθενείς, αφού εκεί «κατέκειτο πλήθος πολὺ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν» (Ιωάν.5,3).

       Ένας άγγελος εξ ουρανού κατέβαινε κατά καιρούς και ετάραζε το ύδωρ και όποιος προλάβαινε και κατέβαινε πρώτος στη δεξαμενή γινόταν καλά. Το θαύμα ετούτο μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως μεσσιανικό και εσχατολογικό γεγονός. Ο άγγελος, ο οποίος κατέβαινε στην δεξαμενή και μετέβαλε στιγμιαία το νερό θαυματουργό, προεικόνιζε τον «Μεγάλης Βουλής Άγγελο» (Ησ.9,5), τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος θα ερχόταν να προφέρει, όχι περιοδική και στιγμιαία θεραπεία των σωματικών νοσημάτων, αλλά μοναδική, καθολική και μόνιμη σωτηρία σώματος και ψυχής. Ήρθε στον κόσμο να άρει το κακό και να θεραπεύσει τις ολέθριες συνέπειές του, στην όλη ψυχοσωματική μας ύπαρξη. Ο ιερός Χρυσόστομος ερμηνεύοντας το θαύμα του αγγέλου, τονίζει πως: «Άγγελος καταβαίνων εταράττε το ύδωρ και ιαματικήν ενετίθει δύναμιν, ίνα μάθωσιν Ιουδαίοι ότι πολλώ μάλλον ο των αγγέλων δεσπότης πάντα τα νοσήματα της ψυχής ιάσθαι δύναται» (Χρυσόστομος, παρά Π. Τρεμπέλα Υπόμνημα εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Αθήναι 1969, σελ.173). Με τέτοια θαύματα προετοιμάζονταν οι Ιουδαίοι για να υποδεχτούν τη μεσσιανική εποχή, καθ’ ότι «τη παρουσία αυτού αλείται χωλός ως έλαφος, και τρανή έσται γλώσσα μογιλάλων τυφλοί αναβλέψουσι και λεπροί καθαρισθήσονται και νεκροί αναστήσονται και περιπατήσουσιν» (Ιουστ. Απολ. Α΄, 48,1-3). Άλλωστε ο ίδιος ο Κύριος όρισε τα σημεία της Βασιλείας Του: «τυφλοὶ αναβλέπουσι και χωλοὶ περιπατούσι, λεπροὶ καθαρίζονται και κωφοὶ ακούουσι, νεκροὶ εγείρονται και πτωχοὶ ευαγγελίζονται» (Ματθ.11,5).  

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ-2026!

 

  

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Ὅπως μᾶς πληροφοροῦν οἱ Εὐαγγελιστές, ὁ Χριστός, τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἐκείνης ἡμέρας ποὺ ἀναστήθηκε, ἐμφανίστηκε στοὺς μαθητές Του. Κατὰ τὴν πρώτη αὐτὴ συνάντησι, ὅμως, ἀπουσίαζε ὁ Θωμᾶς. Ὅταν πληροφορήθηκε ἀπὸ τοὺς ἄλλους μαθητὲς τὸ χαρμόσυνο γεγονός, ἐξέφρασε μία δυσπιστία, λέγοντας, ὅτι: «Ἐὰν δὲν δῷ τὰ σημάδια ἀπ’τὰ καρφιὰ καὶ δὲ βάλῳ τὸ χέρι μου στὴ λογχισμένη πλευρά τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ πιστεύσῳ».

Μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρες, τὴν ἑπομένη δηλαδή, Κυριακή, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ξαναεμφανίζεται στοὺς μαθητές του, μεταξὺ τῶν ὁποίων βρίσκεται τώρα καὶ ὁ Θωμᾶς, τὸν ὁποῖον, ἀφοῦ καλεῖ νὰ δῇ καὶ νὰ ἀγγίξῃ τὶς πληγές Του, τὸν συμβουλεύει νὰ μὴν ἀμφιβάλῃ, ἀλλὰ νὰ πιστεύσῃ.

Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, δὲ μᾶς λέει, ἐὰν τελικῶς ὁ Θωμᾶς ἄγγιξε μὲ τὸ χέρι του τὴν λογχισμένη πλευρὰ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὸ βέβαιο εἶναι, ὅτι εἶδε τὶς πληγὲς στὰ χέρια Του. Ποὺ σημαίνει, πὼς ὁ Θωμᾶς μὲ τὶς αἰσθήσεις του ἀπέκτησε τὴν ἐμπειρία, ὅτι ὁ ἀγαπημένος του Διδάσκαλος, ποὺ πέθανε πάνω στὸν σταυρό, τώρα στεκόταν μπροστά του ἀναστημένος. Γι’αὐτὸ καὶ ἀμέσως, γεμάτος χαρὰ ὁ Θω­μᾶς, ξεσπᾶ σὲ δοξολογία καὶ ἀναφωνεῖ: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου», ἐνῶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπαντᾶ, πώς: «Πί­στευ­σες ἐ­πει­δὴ μὲ εἶ­δες! Στὸ ἑξῆς μακάριοι θὰ εἶναι ὅσοι θὰ πι­στεύ­ουν σέ ἐμένα χω­ρὶς νὰ μὲ δοῦν μὲ τὰ μά­τι­α τους, ὅ­πως μὲ εἶ­δες ἐ­σύ».

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-2026 (ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ)!

 

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η. 

 

 

 

Σήμερα, Δ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ ἕναν μεγάλο Πατέρα καὶ ἀσκητή, τὸν Ὅσιο Ἰωάννη τὸν Σιναΐτη. Ὁ Ἅγιος ἔζησε τὸν 6^ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ ἀπὸ πολὺ μικρὸς ἔδειχνε μεγάλη ἀγάπη γιὰ τὴ γνώσι, τὴ μόρφωσι, τὴν ἀδιάλειπτο προσευχή, καθὼς καὶ γιὰ τὴν μοναχικὴ ζωή.

Σὲ ἡλικία 16 περίπου  ἐτῶν, ἔγινε μοναχὸς στὴ Μονὴ τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ ὄρους Σινᾶ, ὅπου γιὰ ἀρκετὸ καιρὸ περέμεινε κάτω ἀπὸ τὴν καθοδήγησι ἑνὸς σπουδαίου γέροντος, τοῦ ἀββᾶ Μαρτυρίου, στὸν ὁποῖο ἔκανε ἀδιάκριτη ὑπακοή. Μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ γέροντός του, θέλωντας νὰ ἀφοσιωθῇ ἀπερίσπαστος στὴν μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσευχή, ἀπεσύρθη σ’ἕναν ἐρημικὸ τόπο, δύο ὧρες μακριὰ ἀπὸ τὴ Μονή.

Ἐκεῖ, μέσα σὲ μία σπηλιά, πέρασε σαράντα ὁλόκληρα χρόνια σκληρῆς ἀσκήσεως καὶ μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ ὑπερέβη τὰ πάθη του καὶ ἔφτασε σὲ ὕψιστο βαθμὸ πνευματικῆς τελειότητας, ἀποκτῶντας ὅλες τὶς ἀρετές, καὶ κυρί-ως τὴν ταπείνωσι καὶ τὴν ἀγάπη. Ἡ φήμη τῆς ὁσιακῆς ζωῆς του ὁδήγησε τοὺς μοναχοὺς τῆς Μονῆς νὰ τὸν ἐκλέξουν ἡγούμενο, γεγονὸς ποὺ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀπεδέχθη, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρόνια ἔφυγε πάλι γιὰ τὸ ἀγαπημένο ἐρημητήριό του, ὅπου καὶ τελικῶς ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ, μεταβαίνοντας στὴν αἰωνία ἀνάπαυσι καὶ μακαριό-τητα.

ΤΥΡΙΝΗΣ - 2026!

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

 

Φθάσαμε ἤδη στὰ πρόθυρα τῆς πιό κατανυκτικῆς περίοδου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους-τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς- καθὼς ἀπὸ αὔριο, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, εἰσερχόμαστε σὲ μία μακρὰ πορεία ἀσκήσεως καὶ πνευματικοῦ ἀγῶνος, ὅπου καλούμαστε νὰ νικήσουμε τα πάθη μας καὶ νὰ προετοιμασθοῦμε μὲ τὴ μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν νηστεία, τὴν καλλιέργεια, γενικῶς, τῶν ἀρετῶν, ὥστε νὰ ἑορτάσουμε ὅσο γίνεται ἐπαξίως τὴν λαμπροφόρο Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας.

Στὰ πλαίσια αὐτὰ τῆς προετοιμασίας, ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή τὸν Κύριο, νὰ μᾶς δίνῃ  κάποιες ὁδηγίες. Πρῶτον, μᾶς λέει, ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ συγχωρήσουμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔφταιξαν, γιὰ νὰ συγχωρήσῃ κι ἐμᾶς ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς δὲ ζητάει τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, παρὰ μόνο νὰ συγχωροῦμε μὲ τὴν καρδιά μας ὅσους μᾶς ἔβλαψαν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο.     

«ΩΡΑ ΗΜΑΣ ΗΔΗ ΕΞ’ ΥΠΝΟΥ ΕΓΕΡΘΗΝΑΙ» (Ρωμ.13,11)! (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Τυρινής)

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     

 

 

   Η Αγία μας Εκκλησία όρισε την τετάρτη Κυριακή του Τριωδίου να θυμόμαστε το τραγικότερο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, την έκπτωση των Πρωτοπλάστων από την προπτωτική μακαριότητα και την έξωσή τους από τον παράδεισο της τρυφής, ως επισφράγισμα της προετοιμασίας μας για την Μ. Τεσσαρακοστή.

       Ο άνθρωπος, είναι το εκλεκτότερο ποίημά του Θεού, δημιούργημα της άμετρης αγάπη Του,  να μοιραστεί μ ε αυτόν τη δική Του μακαριότητα, να γίνει, με τη δική του θέληση και τον αγώνα του, κατά χάριν Θεός. Όμως με την συνεργεία του διαβόλου και την κατάχρηση της δικής του ελεύθερης βούλησης, ξέπεσε, έγινε δούλος της αμαρτίας και υποκείμενος στη φθορά και στο θάνατο. Οι πρωτόπλαστοι αψήφησαν την θεία εντολή να μην φάνε από τον καρπό «τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν», με την ρητή προειδοποίηση:  «ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν.2,17). Αυτή η τραγική ανυπακοή, η οποία νοείται ως ανταρσία κατά του Δημιουργού και ανάδειξη των εαυτών τους ως «θεών» (Γεν.3,5), κατά διαβολή του «ανθρωποκτόνου απ’ αρχής» (Ιωάν.8,43) διαβόλου.  

«ΠΙΣΤΙΣ ΔΙ’ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΗ» (Γαλ.5,6) (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Απόκρεω- ερμηνευτική προσέγγιση των κριτηρίων της Μεγάλης Κρίσεως)!

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      

 

 

 Η Αγία μας Εκκλησία όρισε η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και στην Μεγάλη Κρίση. Σκοπός της να κατανοήσουμε ότι, μετά την διδαχή μας για το πάθος της υπερηφάνειας (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου) και την ανάγκη της μετάνοιας (Κυριακή του Ασώτου), θα υπάρξει κρίση για τις όποιες επιλογές μας. Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε, «εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36).

ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ (θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Απόκρεω)!

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

 

 

 Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση, ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών αυτή την αγωνιστική περίοδο. Με την ανάμνηση της Μεγάλης Κρίσεως, με την ανάγνωση της σχετικής ευαγγελικής περικοπής, και με τη σχετική υμνολογία της ημέρας, μπορούμε να συναισθανθούμε τη μεγάλη ευθύνη μας απέναντι στον ευαγγελικό νόμο, του οποίου η τήρηση είναι προϋπόθεση για την προσωπική μας κρίση. Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε με τη βιωτή μας, αφού θα αποδώσουμε «περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36) μας διαβεβαίωσε ο Κύριος. Τότε «εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιωάν.5,29).    

ΑΣΩΤΟΥ-2026!

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Τὴν δεύτερη Κυριακὴ τοῦ Τριωδίου, ὡς εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, οἱ Πατέρες ὅρισαν νὰ διαβάζεται ἡ θαυμάσια καὶ διδακτικότατη παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου υἱοῦ, ποὺ μᾶς παρουσιάζει πολὺ γλαφυρὰ τὴν πορεία ἑνὸς νέου, ὁ ὁ-ποῖος, ἀφοῦ ζήτησε ἀναιδέστατα ἀπὸ τὸν πατέρα του τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας του, ἔφυγε σὲ χώρα μακρινή.

Ἐκεῖ, ἄρχισε νὰ κάνῃ ἁμαρτωλὴ ζωὴ καὶ ὅταν ξοδεύτηκε ἡ περιουσία του στὶς ἀσωτίες, ἔπεσε στὴ χώρα ἐκείνη μεγάλη πείνα καὶ ἄρχισε νὰ στερεῖται ἀκόμη καὶ τὰ ἀπαραίτητα. Πῆγε τότε νὰ ἐργασθῇ ὡς χοιροβοσκός. Ἦταν τέτοια ἡ στέρησι καὶ ἡ πείνα του, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ χορτάσῃ ἀκόμη καὶ μὲ τὰ ξυλοκέρατα ποὺ ἔτρωγαν οἱ χοίροι, ὅμως οὔτε κι ἀπὸ αὐτὰ δὲν τοῦ ἔδιναν νά φάῃ.

Βλέποντας τὰ χάλια του, θυμήθηκε τὴν δόξα ποὺ εἶχε κοντὰ στὸν Πατέρα του καὶ μετανοημένος, ἀποφάσισε νὰ ἐπιστρέψῃ κοντά του καὶ νὰ τοῦ ζητήσῃ ταπεινὰ συγγνώμῃ. Μόλις, λοιπόν, ἔφθασε κοντὰ στὸ πατρικό του σπί-τι, ὁ πατέρας του, ποὺ τόσο καιρὸ τὸν περίμενε νὰ ἐπιστρέψῃ, ἔτρεξε καὶ τὸν ἀγκάλιασε καὶ διέταξε τοὺς ὑπη-ρέτες νὰ τὸν ντύσουν μὲ λαμπρὰ ἐνδύματα καὶ χαρούμενος γιὰ τὸν γυρισμὸ τοῦ παιδιοῦ του, ἔκανε ἕνα πλουσι-οπάροχο γεῦμα. Ἡ παραβολὴ τελειώνει μὲ τὴν ἀχαρακτήριστη συμπεριφορὰ τοῦ μεγαλυτέρου ἀδελφοῦ, ὁ ὁ-ποῖος, ὅταν ἔμαθε γιὰ τὸ συμβάν, δὲν χάρηκε καθόλου, οὔτε καὶ ἤθελε νὰ μπῇ στὸ σπίτι του, παρὰ θύμωσε μὲ τὸν πατέρα του ποὺ δέχτηκε πίσω τὸν παραστρατημένο ἀδελφό του.