Η Μεγάλη Κυρία της Τεκτονικής Στοάς, γνωστής ως Μεγάλη Στοά των Γυναικών της Γαλλίας, καλεί σε προσευχή στον Θεό τους, τον Λούσιφερ-Εωσφόρο.
π. Τ. Η.
Φθάσαμε ἤδη στὰ πρόθυρα τῆς πιό κατανυκτικῆς περίοδου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους-τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς- καθὼς ἀπὸ αὔριο, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, εἰσερχόμαστε σὲ μία μακρὰ πορεία ἀσκήσεως καὶ πνευματικοῦ ἀγῶνος, ὅπου καλούμαστε νὰ νικήσουμε τα πάθη μας καὶ νὰ προετοιμασθοῦμε μὲ τὴ μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν νηστεία, τὴν καλλιέργεια, γενικῶς, τῶν ἀρετῶν, ὥστε νὰ ἑορτάσουμε ὅσο γίνεται ἐπαξίως τὴν λαμπροφόρο Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας.
Στὰ πλαίσια αὐτὰ τῆς προετοιμασίας, ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή τὸν Κύριο, νὰ μᾶς δίνῃ κάποιες ὁδηγίες. Πρῶτον, μᾶς λέει, ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ συγχωρήσουμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔφταιξαν, γιὰ νὰ συγχωρήσῃ κι ἐμᾶς ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς δὲ ζητάει τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, παρὰ μόνο νὰ συγχωροῦμε μὲ τὴν καρδιά μας ὅσους μᾶς ἔβλαψαν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Εισερχόμαστε για μια ακόμη φορά, με τη χάρη του Θεού, στο άγιο Τριώδιο, στην ιερότερη εορτολογική περίοδο της Εκκλησίας μας, κατά την οποία μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πνευματική μας υστέρηση, να βιώσουμε την σωτήρια κλήση μας για μετάνοια και νίψη και να κάνουμε τον προσωπικό μας αγώνα για την πνευματική μας αναγέννηση. Η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου είναι ένα νοητό στάδιο πνευματικού αγώνα στο οποίο καλείται κάθε πιστός να τρέξει τον καλό αγώνα των αρετών, να αποβάλλει κάθε παρείσακτο αμαρτωλό στοιχείο από τον εαυτό του, το οποίο υπάρχει ως θανατηφόρος ιός, που δηλητηριάζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί αργά, αλλά σταθερά, στον πνευματικό θάνατο. Μόνο έτσι θα αξιωθούμε να προσκυνήσουμε πνευματικά καθαροί το θείο Πάθος του Λυτρωτή μας Χριστού και να εορτάσουμε με αγαλλίαση τη λαμπροφόρο Ανάστασή Του.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η Αγία μας Εκκλησία όρισε την τετάρτη Κυριακή του Τριωδίου να θυμόμαστε το τραγικότερο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, την έκπτωση των Πρωτοπλάστων από την προπτωτική μακαριότητα και την έξωσή τους από τον παράδεισο της τρυφής, ως επισφράγισμα της προετοιμασίας μας για την Μ. Τεσσαρακοστή.
Ο άνθρωπος, είναι το εκλεκτότερο ποίημά του Θεού, δημιούργημα της άμετρης αγάπη Του, να μοιραστεί μ ε αυτόν τη δική Του μακαριότητα, να γίνει, με τη δική του θέληση και τον αγώνα του, κατά χάριν Θεός. Όμως με την συνεργεία του διαβόλου και την κατάχρηση της δικής του ελεύθερης βούλησης, ξέπεσε, έγινε δούλος της αμαρτίας και υποκείμενος στη φθορά και στο θάνατο. Οι πρωτόπλαστοι αψήφησαν την θεία εντολή να μην φάνε από τον καρπό «τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν», με την ρητή προειδοποίηση: «ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν.2,17). Αυτή η τραγική ανυπακοή, η οποία νοείται ως ανταρσία κατά του Δημιουργού και ανάδειξη των εαυτών τους ως «θεών» (Γεν.3,5), κατά διαβολή του «ανθρωποκτόνου απ’ αρχής» (Ιωάν.8,43) διαβόλου.
