π. Τ. Η.
Φθάσαμε ἤδη στὰ πρόθυρα τῆς πιό κατανυκτικῆς περίοδου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους-τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς- καθὼς ἀπὸ αὔριο, μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, εἰσερχόμαστε σὲ μία μακρὰ πορεία ἀσκήσεως καὶ πνευματικοῦ ἀγῶνος, ὅπου καλούμαστε νὰ νικήσουμε τα πάθη μας καὶ νὰ προετοιμασθοῦμε μὲ τὴ μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν νηστεία, τὴν καλλιέργεια, γενικῶς, τῶν ἀρετῶν, ὥστε νὰ ἑορτάσουμε ὅσο γίνεται ἐπαξίως τὴν λαμπροφόρο Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας.
Στὰ πλαίσια αὐτὰ τῆς προετοιμασίας, ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή τὸν Κύριο, νὰ μᾶς δίνῃ κάποιες ὁδηγίες. Πρῶτον, μᾶς λέει, ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ συγχωρήσουμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔφταιξαν, γιὰ νὰ συγχωρήσῃ κι ἐμᾶς ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς δὲ ζητάει τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, παρὰ μόνο νὰ συγχωροῦμε μὲ τὴν καρδιά μας ὅσους μᾶς ἔβλαψαν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο.
Κι ἂν αὐτὸ μᾶς φαίνεται δύσκολο καὶ μᾶς ζορίζει, ἂς ἀκούσουμε τοὺς Ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι μᾶς λένε, ὅτι αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἀδικοῦνε, νὰ τοὺς θεωροῦμε ὡς εὐεργέτες μας, διότι συγχωρῶντας τους γιὰ ὅσα μᾶς ἔκαναν, τὰ ὁποῖα θεωροῦνται μικρὰ γιατὶ εἶναι ἀπὸ ἄνθρωπο πρὸς ἄνθρωπο, θὰ συγχωρεθοῦμε κι ἐμεῖς γιὰ τὰ πολὺ μεγαλύτερα ἁμαρτήματα ποὺ ἔχουμε διαπράξει ἀπέναντι στὸ Θεό. Κι ἔτσι πολὺ εὔκολα θὰ τοὺς συγχωροῦμε ὅλους.
Δεύτερον, μᾶς λέει, ὅτι χρειάζεται νὰ νικήσουμε τὴν κενοδοξία. Νὰ ἀγωνιστοῦμε, ὄχι γιὰ νὰ ἀρέσουμε στοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ μᾶς θαυμάζουνε, ἀλλὰ γιὰ νὰ φανοῦμε καὶ νὰ ἀρέσουμε στὸν Θεό. Γι’αὐτὸ ὁ Κύριος, μᾶς συνιστᾶ, τὴ νηστεία ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ αὔριο, νὰ τὴν κάνουμε κρυφά, χωρὶς νὰ ἐπιδιώκουμε τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων, νικῶντας ἔτσι τὴν ματαιοδοξία καὶ τὴν κενοδοξία μας. Τὸ ἴδιο, βεβαίως, ὅπως σὲ ἄλλες περιπτώσεις ἐπεσήμανε ὁ Κύριος, ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἐλεημοσύνη. Ὅλα νὰ γίνονται πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ ὄχι γιὰ νὰ δοξάζουν ἐμᾶς οἱ ἄλλοι, διότι τότε χάνουμε τὸν μισθό μας ἀπὸ τὸν Θεό.
Ἡ τρίτη ὁδηγία ποὺ μᾶς δίνει, εἶναι νὰ νικήσουμε τὴν φιλαργυρία. Νὰ μὴ θησαυρίζουμε θησαυροὺς στὴ γῆ, ὅπου σαπίζουν ἢ τοὺς ἁρπάζουν οἱ κλέπτες, ἀλλὰ νὰ θησαυρίζουμε στὸν οὐρανὸ ὅπου ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει φόβος οὔτε νὰ χαλάσουν οὔτε νὰ κλαποῦν.
Καὶ αὐτὸν τὸν οὐράνιο θησαυρὸ θὰ τὸν ἀποκτήσουμε διὰ μέσῳ τῆς ἀγάπης πρὸς τοὺς ἄλλους, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς συγχωρητικότητος, μέσῳ, γενικῶς, τῆς τηρήσεως ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ· ποὺ σημαίνει, ὅτι πρέπει νὰ κόψουμε ὅλα τὰ πάθη ποὺ κυριαρχοῦν στὴν ψυχή μας καὶ στὴν θέσι τους νὰ ἐφαρμόσουμε τὶς εὐαγγελικὲς ἀρετές.
Μὴν ξεχνᾶμε, ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ πιστοῦ ἀπ’τὴ βάπτισί του καὶ μετὰ πρέπει νὰ εἶναι μία πορεία ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσῃ στὸ νὰ κρατήσῃ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ ἔλαβε στὸ βάπτισμά του καὶ νὰ γίνῃ κατὰ χάριν θεός. Καὶ ἔτσι, θεωμένος νὰ εἰσέλθῃ στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γιὰ νὰ τὸ καταφέρῃ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀπορρίψῃ τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ταυτίσῃ τὸ θέλημά του μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.
Ὁ Κύριος καὶ ὁ λόγος Του, πρέπει συνεπῶς, νὰ εἶναι τὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεως τοῦ πιστοῦ Χριστιανοῦ. Σὲ Αὐτὸν νὰ εἶναι δοσμένη ἡ καρδιά του καὶ αὐτὸν νὰ θεωρῇ ὡς πραγματικὸ καὶ ἀληθινὸ θησαυρὸ καὶ ὄχι τὰ πράγματα καὶ τὶς καταστάσεις τοῦ κόσμου. Ὅποιος ἀγαπᾶ πραγματικὰ τὸν Θεό «ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ καρδίας καὶ τῆς διανοίας του», θὰ ἑλκύεται συνεχῶς ἀπὸ Αὐτόν, καὶ ἔτσι θὰ ἀγωνίζεται νὰ κόβῃ τις ἁμαρτίες καὶ θὰ ἀρχίσῃ νὰ κάνῃ πνευματικὴ προκοπή.
Ἀντὶ νὰ ζητᾶ τὸν ἔπαινο καὶ τὴν δόξα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ἀντὶ νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὰ φθαρτὰ καὶ μάταια τούτου τοῦ κόσμου, θὰ βλέπῃ τὸ ἐλεεινὸ κατάντημά του, θὰ θρηνῇ, θὰ μετανοῇ καὶ θὰ ταπεινώνεται, ὅπως ἔκαναν καὶ οἱ Πρωτόπλαστοι ὅταν βγήκανε ἀπὸ τὸν παράδεισο. Κι ὅπως λέει ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: «Ἐκεῖνος ποὺ συλλογίζεται πάντοτε τὶς ἁμαρτίες του καὶ συνεχῶς βλέπει ἐμπρός του τὴ μέλλουσα κρίσι καὶ μετανοεῖ καὶ κλαίει θερμῶς, αὐτὸς ὑπερβαίνει ὅλα μαζί τὰ πάθη».
Μὴν ἀφήσουμε, λοιπόν, τὴν εὐκαιρία ποὺ μᾶς δίνει ἡ εὐλογημένη Σαρακοστὴ καὶ παραμείνουμε ἀμελεῖς καὶ ράθυμοι πνευματικά, ἐνδιαφερόμενοι μόνο γιὰ τὸ πῶς θὰ ξεφαντώσουμε καὶ ποῦ θὰ διασκεδάσουμε. Τώρα εἶναι καιρὸς μετανοίας, καὶ ὅπως μᾶς εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους». Νὰ σηκωθοῦμε ἀπ’τὸν ὕπνο τῆς ἀμελείας καὶ ὅπως βγάζουμε ἀπὸ πάνω μας τὰ ἀκάθαρτα ἐνδύματα, ἔτσι σὰν βρόμικα ροῦχα νὰ πετάξουμε τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας ποὺ γίνονται στὸ σκοτάδι καὶ μᾶς ὁδηγοῦν μακριὰ ἀπ’ τὸν Θεό.
Νὰ συμπεριφερόμαστε, ὄχι μόνο ὅταν μᾶς βλέπουν, ἀλλὰ πάντοτε, εὐπρεπῶς καὶ μὲ σεμνότητα· «Μὴ κώμοις καὶ μέθαις», ὄχι μέ μεθύσια καὶ κώμους, δηλαδή, μὲ ἄσεμνα φαγοπότια στὰ ὁποία ἀκούγονται αἰσχρὰ τραγούδια, ἀνάρμοστα πειράγματα καί βωμολοχίες.
«Μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις»· Οὔτε ψάχνοντας τὶς ἡδονὲς στὶς παράνομες πορνικὲς σχέσεις καὶ στὶς διάφορες ἄλλες σαρκικὲς ἁμαρτίες καὶ διαστροφές, ποὺ ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀνηθικότητα καὶ συνάμα μολύνουν καὶ νεκρώνουν τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα του.
«Μὴ ἔριδι καὶ ζήλω»· Οὔτε μὲ διχόνοιες, φιλονικίες καὶ λογομαχίες. Μὴ μαλώνουμε μὲ τὸ παραμικρό. Ν’ ἀφήσουμε τὸν φθόνο καὶ τὴ ζήλια, ποὺ δηλητηριάζουν τὴν καρδιά μας καὶ τὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς συνανθρώ-πους μας.Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσχημοσύνες εἶναι ἔργα τοῦ διαβόλου, ποὺ τὶς κάνουν ὅσοι ζοῦν μόνο γιὰ νὰ ἀπολαμβάνουν καὶ νὰ ἱκανοποιοῦν τὶς αἰσθήσεις τους χωρὶς καμμία περαιτέρω βαθύτερη πνευματικὴ ἀναζήτησι.
Ἐπίσης, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μᾶς ἐπισημαίνει ἕνα ἀκόμη φοβερὸ ἁμάρτημα, τὴν κατάκρισι, τὴν ὁποία πρέπει ν' ἀποφεύγουμε ὅλοι ἀνεξαιρέτως. Ὁ Χριστὸς μᾶς τονίζει, νὰ μὴν κρίνουμε τοὺς συνανθρώπους μας, γιὰ νὰ μὴ μᾶς κρίνῃ κι ἐμᾶς ὁ Θεός. Ἀφοῦ, ὡς πιστοί, ὅλοι εἴμαστε μεταξύ μας δοῦλοι τοῦ ἰδίου Κυρίου, δὲν εἶναι σωστὸ νὰ κρίνουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Τὸ ἔργο αὐτὸ ἀνήκει μόνο στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ εἶναι ὁ μοναδικὸς δικαιότατος Κριτὴς τῶν πράξεων τοῦ καθενός μας.
Κι ἀφοῦ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ σκότους, ἐν συνεχείᾳ «ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός», νὰ φορέσουμε σὰν ἔνδυμα τῆς ψυχῆς μας τὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ Χριστό, καὶ νὰ ἔχουμε σὰν ἄλλα ὅπλα τὰ φωτεινὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς, τὴν μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν νηστεία, τὴν ἐλεημοσύνη, τὴν ἀνεξικακία. Δηλαδή, αὐτὸ ποὺ μᾶς λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι νὰ προσπαθοῦμε νὰ μοιάσουμε ὅσο πιὸ πολὺ μποροῦμε στὸν Χριστό, νὰ ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιο θέλημά Του καὶ νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ αὔριο, δὲν εἶναι μόνον νηστεία ἀπὸ κάποιες τροφές, ἀλλὰ κυρίως εἶναι ἄσκησι, ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ γιὰ τὴν ἐκκοπὴ τῶν παθῶν μας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη γιὰ τὴν καλλιέργεια τῶν θεοφιλῶν ἀρετῶν ποὺ τροφοδοτοῦν καὶ ἁγιάζουν τὴν ψυχή μας.
Γι’ αὐτό, ἂς προσπαθήσουμε τὴν περίοδο αὐτή, νὰ τὴν ἀφιερώσουμε στὸ Θεό, σύμφωνα μὲ τὶς ὑποδείξεις ποὺ ἀκούσαμε, τόσο ἀπὸ τὸν Κύριό μας, ὅσο καὶ ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Νὰ μὴ μείνουμε μόνο σὲ μία τυπικὴ συμμόρφωσι σὲ μερικὲς ἐντολές, οὔτε σὲ μιά ἐξωτερικὴ συμπεριφορά, νὰ νηστέψουμε, νὰ κάνουμε τριήμερο, νὰ πᾶμε πιὸ συχνά στὶς ἀκολουθίες καὶ τίποτε παραπέρα. Ἀλλὰ νὰ προσπαθήσουμε, νὰ κάνουμε μιὰ βαθιὰ ἀλλαγὴ στό βάθος τῆς ψυχῆς μας, νὰ ὠφεληθοῦμε πνευματικά καὶ ἔτσι νὰ μπορέσουμε νὰ ὑποδεχθοῦμε στὴν καρδιά μας τὸν ἀναστάντα Χριστό. ΑΜΗΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου