π. Τ. Η.
Ὅπως ἀκούσαμε σήμερα ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο, ἐνῶ ὁ Κύριος δίδασκε σὲ κάποιο σπίτι τῆς Καπερναούμ, τέσσερεις ἄνθρωποι ἔφεραν ξαπλωμένο πάνω σ’ἕνα φορεῖο ἕναν παράλυτο καὶ τὸν ἄφησαν μπροστὰ στὰ πόδια Του, μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι μπορεῖ νὰ τὸν θεραπεύσῃ ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του. Βλέποντας ὁ Κύριος, τὴν πί-στι τους αὐτή, λέει στὸν ἀσθενή: «Τέκνον, ἔχε θάρρος, σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου».
Καὶ ἐπειδὴ οἱ Γραμματεῖς, ποὺ ἦταν παρόντες, μόλις ἄκουσαν αὐτὰ τὰ λόγια, ἄρχισαν νὰ σκέφτονται, πὼς ὁ Ἰ-ησοῦς εἶναι βλάσφημος, διότι μόνον ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, γνωρίζοντας ὁ Χριστὸς αὐτοὺς τοὺς κρυφοὺς συλλογισμούς τους, θεραπεύει καὶ σωματικῶς τὸν παράλυτο καὶ τὸν ἀποκαθιστᾶ ὑγιή, κάνοντας, ἔτσι, ὅλους τοὺς παρευρισκομένους νὰ δοξάσουν τὸν Θεό, λέγοντας ὅτι τέτοια θαύματα δὲν εἶχαν δεῖ ποτὲ ἕως τότε.
Γιὰ ποιό λόγο, ὅμως, ὅπως παρατηρήσαμε, δὲν χάρισε ἀμέσως τὴν ὑγεία στὸν ἀσθενὴ, ἀλλὰ πρῶτα ξεκίνησε μὲ τὴ συγχώρεσι τῶν ἁμαρτιῶν του; Ὁ Κύριος, δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο μὲ σῶμα καὶ ψυχή, μὲ σκοπό, ἔχοντας συνεχὴ κοινωνία μὲ τὸν Δημιουργὸ καὶ Θεό του, νὰ παραμείνῃ ἀθάνατος καὶ νὰ ζῇ σὲ μία διαρκὴ κατάστασι χαρᾶς καὶ μακαριότητος,
Ἀπὸ τότε ὅμως, ποὺ ὁ ἄνθρωπος, ἔβαλε τὸ δικό του θέλημα πάνω ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπαναστάτησε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ παραβαίνοντας τὴν ἐντολή του, ἁμάρτησε, καὶ αὐτὴ ἡ ἁμαρτία του εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ στερηθῇ τὴ ζωοποιὸ ἐνέργεια τῆς Θείας Χάριτος καὶ νὰ παύσῃ πλέον νὰ βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Ἡ ἁμαρτία, συνεπῶς, χωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅταν, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεό, τότε ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ ζωή, παραλύει πνευματικὰ καὶ ἔπειτα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ νέκρωσι ὁδη-γεῖται καὶ στὸν πνευματικὸ βιολογικὸ θάνατο.
Γιὰ νὰ μὴ γίνῃ, λοιπόν, τὸ κακὸ ἀθάνατο κι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μείνῃ ἀθεράπευτος καὶ χωρὶς τὴ δυνατότητα σω-τηρίας, ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς καὶ εἰσῆλθε ἡ φθορὰ στὴν ἀνθρώπινη φύσι μὲ τὴ μορφὴ τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν καὶ τέλος ὁ θάνατος. Κι ἐνῶ ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο γιὰ τὴν ἀθανασία, ἐξ’αἰτίας «τῆς ἁμαρτίας εἰσῆλθε εἰς τὸν κόσμον ὁ θάνατος»(Ρωμ.5,12), ὅπως μᾶς λέει καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἄρα, πρῶτα πρέπει νὰ θερα-πευθῇ τὸ τραῦμα ποὺ προκάλεσε ἡ ἁμαρτία καὶ νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ σχέσι τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Δημιουργό του, νὰ γίνῃ, δηλαδή, ἡ πνευματικὴ θεραπεία, ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς του καὶ ἔπειτα ἡ σωματική.
Ἐμεῖς, ἐπειδὴ δὲν θέλουμε νὰ ὑποφέρουμε, θεωροῦμε οἱ περισσότεροι, ὅτι τὸ πιὸ σημαντικὸ ποὺ πρέπει νὰ ἔ-χουμε στὴ ζωή μας, εἶναι ἡ σωματική μας ὑγεία· «Πάνω ἀπ’ὅλα ἡ ὑγεία», ἔτσι δέ λέμε; Καὶ νομίζουμε ὅτι ἡ με-γαλύτερη συμφορά μας εἶναι οἱ ἀσθένειες, ὁ πόνος, καὶ ὁ θάνατος. Ὅμως, ὁ Χριστός, δίνοντας προτεραιότητα στὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς, μᾶς λέει, πὼς ἡ μεγαλύτερη συμφορὰ στὸν κόσμο, ποὺ μαζί της φέρνει καὶ ὅλα τὰ ἄλ-λα δεινὰ ποὺ μαστίζουν τὴν ἀνθρωπότητα, δὲν εἶναι ἡ σωματικὴ ἀσθένεια, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ διαστροφὴ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ ἔχει τὴ δύναμι νὰ χωρίζῃ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ σωματικὴ ἀσθέ-νεια, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας, εἶναι δευτερευούσης σημασίας.
Ὁ ἅγιος Παΐσιος, (ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε τὴ μνήμη του), δεχόταν τὶς ἀσθένειές του μὲ ἀπέραντη χαρὰ καὶ εὐ-χαριστία πρὸς τὸν Θεό. Ἔλεγε, πὼς «δὲν ὠφελήθηκε τόσο ἀπὸ τὴν ἀσκητικὸ ἀγῶνα ποὺ εἶχε κάνει, ὅσο ἀπὸ τὴν ἀσθένεια. Γιατὶ ὁ ἀσκητικὸς ἀγώνας ἔχει καὶ λίγο τὸν κίνδυνο τῆς ὑπερηφανείας, ἐνῶ ὁ πόνος τῆς ἀσθενεί-ας λιώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κάνει νὰ ταπεινώνεται».
Τὸν καρκίνο τὸν ἀποκαλοῦσε «πνευματικὸ δῶρο ποὺ γεμίζει τὸν Παράδεισο μὲ μάρτυρες», ἐννοῶντας ὅτι ἡ δοκιμασία αὐτὴ ὁδηγεῖ πολλοὺς ἀνθρώπους στὴ μετάνοια καὶ τὴν πνευματικὴ ἀφύπνισι. Τόνιζε, πὼς ἂν ὁ ἀσθε-νὴς ὑπομένη χωρὶς νὰ γογγύζῃ κατὰ τοῦ Θεοῦ, μέσα ἀπὸ τὸ «μαρτύριο» αὐτό, ἡ ἀσθένεια μετατρέπεται σὲ πνευματικὸ «φάρμακο» καὶ ὁ ἄνθρωπος κερδίζει πνευματικὸ μισθὸ ἀνώτερο ἀπ’αὐτὸν ποὺ θ’ἀποκτοῦσε ἔπειτα ἀπὸ χρόνια αὐστηρῆς ἀσκητικῆς ζωῆς. «Ὅσο περισσότερο ταλαιπωρηθῇ μὲ κάποια ἀρρώστια ὁ ἄνθρωπος, τό-σο περισσότερο ἐξαγνίζεται καὶ ἁγιάζεται, ἀρκεῖ νὰ κάνῃ ὑπομονὴ καὶ νὰ τὴν δέχεται μὲ χαρά», ἔλεγε.
Ἂν, λοιπόν, ὁ Χριστὸς θεράπευε μόνο τὸ σῶμα τοῦ παραλυτικοῦ, ἡ ἴασις θὰ ἦταν μονόπλευρη καὶ ἐλλιπής. Ἐ-νῶ συγχωρῶντας τὸν παράλυτο, μᾶς δείχνει σαφῶς, ὅτι αἰτία τῆς σωματικῆς παραλύσεως τοῦ ἀνθρώπου ἐκεί-νου ἦταν οἱ ἁμαρτίες του. Θεραπεύοντας, ἔτσι, πρῶτα τὴν ψυχὴ καὶ ἔπειτα τὸ σῶμα του, κτυπᾶ τὸ κακὸ στὴν ρίζα του. Γι’αὐτὸ καὶ ἡ συγχώρεσι τῶν ἁμαρτιῶν μας εἶναι τὸ πρῶτο καὶ σημαντικότερο βῆμα γιὰ τὴν ἀποκα-τάσταση τῆς ἁρμονικῆς σχέσεώς μας μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἐπαναφορὰ τῆς πνευματικῆς μας ὑγείας.
Ἐπίσης, σὲ σχέσι μὲ τὸ σῶμα ποὺ εἶναι φθαρτό, ἡ ψυχὴ εἶναι ἀθάνατη. Τὸ σῶμα ὅσες φορὲς καὶ νὰ τὸ θερα-πεύσουμε, κάποια στιγμὴ θὰ πεθάνῃ. Ἡ ψυχή, ὅμως, παραμένει ἀθάνατη. Βεβαίως, κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, τό σῶμα θὰ ἀναστηθῇ καὶ θὰ ἑνωθῇ πάλι μὲ τὴν ψυχή, παραμένοντας ἄφθαρτο. Μέχρι τότε ὅμως θὰ ὑπόκειται στὴ φθορὰ καὶ τὴ διάλυσι, ἐνῶ ἡ ψυχὴ ὄχι.
Ἑπομένως, ἀφοῦ εἶναι ἀνώτερη ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, εἶναι ἀναγκαιότερη καὶ ἔχει πρωτεύουσα σημασία ἡ θε-ραπεία της ἀπὸ τὴ θεραπεία τοῦ σώματος, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο εἴδαμε σήμερα νὰ κάνῃ ὁ Κύριος, θεραπεύοντας πρῶτα τὴν ψυχὴ τοῦ παραλύτου μὲ τὴ συγχώρεσι τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἔπειτα τὸ σῶμα του ἀπὸ τὴν παραλυσία.
Αὐτὸ εἶναι ἕνα μεγάλο δίδαγμα γιὰ ἐμᾶς, διότι λίγο πολύ, δίνουμε περισσότερη βαρύτητα καὶ προτεραιότητα στὴ θεραπεία τοῦ σώματός μας καὶ γιὰ τὴν ἀθάνατη ψυχή μας, εἴτε ἀδιαφοροῦμε παντελῶς, εἴτε δείχνουμε ἐλά-χιστο ἐνδιαφέρον, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀγωνιζόμαστε μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις μας, γιὰ νὰ θεραπευθῇ ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἁμαρτίες ποὺ τὴν ἀρρωσταίνουν.
Κι ἐνῶ γιὰ τὴ θεραπεία τοῦ σώματος εἴμαστε διατεθειμένοι νὰ ψάξουμε νὰ βροῦμε τοὺς καλύτερους γιατρούς, τὶς καλύτερες κλινικές, τὰ καλύτερα φάρμακα, νὰ ξοδέψουμε ἀκόμη καὶ ὁλόκληρη περιουσία γιὰ τὴν ὑγεία μας, τὰ φάρμακα καὶ τὰ γιατρικά, ποὺ θὰ θεραπεύσουν τὴν ψυχή μας καὶ μᾶς τὰ παρέχει ἡ Ἐκκλησία δωρεάν, δὲν τὰ χρησιμοποιοῦμε, ἢ τὰ χρησιμοποιοῦμε ἐλάχιστα, ἢ μὲ λάθος τρόπο.
Καὶ τὰ «φάρμακα» ποὺ μᾶς παρέχει ἡ Ἐκκλησία, εἶναι τὰ Ἱερὰ Μυστήρια τὰ ὁποῖα μᾶς χορηγοῦν τὴ Θεία Χάρι γιὰ τὴ θεραπεία τῶν παθῶν καὶ τῶν πνευματικῶν ἀσθενειῶν μας. Μὲ τὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, παίρνουμε τὴν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν μας, μὲ τὴν προϋπόθεσι, βεβαίως, ὅτι μετανοοῦμε εἰλικρινῶς καὶ θὰ κάνου-με ὑπακοὴ στὶς ὑποδείξεις τοῦ πνευματικοῦ μας.
Μὲ τὸ Μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου μποροῦμε νὰ λάβουμε καὶ μὲ αὐτὸ συγχώρεσι ἁμαρτιῶν, καθὼς καὶ ἴασι ψυ-χῆς καὶ σώματος, ἀλλὰ καὶ ἐνίσχυσι γιὰ νὰ ἀντέξουμε σὲ κάποια ἀσθένεια. Μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Θεία Εὐχαρι-στίας, ποὺ εἶναι τὸ ὑπέρτατο «φάρμακο ἀθανασίας» καὶ πνευματικῆς ἐνδυναμώσεως, ἑνωνόμαστε μὲ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
Ἄλλα μέσα πνευματικῆς ἀσκήσεως, ποὺ βοηθοῦν στὴ νέκρωσι τῶν παθῶν, τὸν ἔλεγχο τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τὴν κάθαρσι τῆς καρδίας εἶναι ἡ Προσευχή, ἡ συμμετοχή μας στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, ἡ Νηστεία, ἡ Ἐλεημοσύνη, ἡ καθημερινὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ ὑπακοὴ στὸν πνευματικό μας, ὁ ὁποῖος θὰ μᾶς συμ-βουλεύῃ καὶ θὰ μᾶς καθοδηγῇ στὸν ἀγῶνα μας.
Ἂς μὴν ἀμελοῦμε, λοιπόν, γιὰ τὴ ἴασι τῆς ἀθάνατης ψυχῆς μας. Ἂς μιμηθοῦμε τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἀνθρώπων ποὺ κουβάλησαν καὶ ἔφεραν τὸν παράλυτο στὸν Χριστό, καὶ νὰ φροντίσουμε, ὅσο ἔχουμε ἀκόμα καιρό, νὰ κουβαλήσουμε τὴν παράλυτη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ψυχή μας στὸ ἰατρεῖο ποὺ λέγεται Ἐκκλησία καὶ συμμετέχοντας στὰ Ἱερὰ Μυστήριά της νὰ θεραπευθοῦμε ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν παθῶν μας. ΑΜΗΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου