ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ-2026!

 

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η. 

 

 

 

Ἔπειτα ἀπὸ τὴν χθεσινὴ ἑορτὴ τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, ἡ Ἐκκλησία μας σήμε-ρα ἑορτάζει ὅλη μαζὶ τὴ χορεία τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων, θέλωντας ἔτσι, νὰ ἀποδώσῃ τὴν πρέπουσα τιμή, σὲ αὐτούς, ποὺ ὑπῆρξαν οἱ συνεχιστὲς τοῦ ἔργου τοῦ Κυρίου γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Παρ’ὅτι ἀπεστάλησαν «ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων» σ’ἕνα περιβάλλον ἐχθρικὸ καὶ ἀφιλόξενο γιὰ τὸ Εὐαγγέ-λιο τοῦ Χριστοῦ, ὅμως μὲ τὴ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὶς δικές τους ἄοκνες προσπάθειες, τοὺς ἀμέτρη-τους πειρασμούς, στερήσεις καὶ κόπους, ποὺ ἔφθαναν ἔως καὶ τῆς θυσίας τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς τους, διαδόθηκε ἡ Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου σ’ὅλον τὸν τότε γνωστὸ κόσμο καὶ ἀργότερα στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης, μὲ ἀποτέλε-σμα νὰ ἑδραιωθῇ ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ γνωρίσουν ἐπὶ τέλους τὴν πολυπόθητη, ἀπὸ αἰῶνες, ὁδὸ τῆς σωτηρίας.

Ὅλοι τους κλήθηκαν ἀπ’εὐθείας ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος ξεκινῶντας τὴν δημόσια δράσι Του, σὲ σύ-ντομο χρονικὸ διάστημα συγκέντρωσε πλάι Του Δώδεκα ἁπλοὺς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ, ποὺ μὲ προθυμία τὰ ἄ-φησαν ὅλα καὶ Τὸν ἀκολούθησαν πιστά. Αὐτοί, ὡς Μαθητές, πλέον τοῦ Χριστοῦ, ἄκουσαν τὴν πρωτόγνωρη δι-δασκαλία Του, εἶδαν τὰ ἐκπληκτικὰ θαύματά Του καὶ κυρίως, ἔγιναν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς Ἀνα-λήψεώς Του.

Σ’αὐτούς, ὁ Κύριος, δίδασκε ἰδιαιτέρως τὶς θεῖες ἀλήθειες καὶ τοὺς ἀποκάλυπτε τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Σ’αὐ-τοὺς ἔδωσε τὴν εἰδικὴ χάρι τῆς ἱεροσύνης, γιὰ νὰ συγχωροῦν τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἐ-πιτελοῦν ὅλες τὶς ἁγιαστικὲς καὶ λειτουργικὲς πράξεις τῆς Ἐκκλησίας, καθὼς καὶ γιὰ νὰ τὴ μεταδίδουν στοὺς διαδόχους τους. Αὐτούς, γιὰ τὴν ἀφοσίωσι ποὺ ἔδειχναν στὸ πρόσωπό Του, ἀποκάλεσε φίλους Του καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασί Του, τοὺς κατέστησε συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του, δίνοντάς τους τὴν ἐντολή, νὰ κηρύξουν σὲ ὅλα τὰ ἔθνη τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου Του καὶ ὅσους πιστεύουν νὰ τοὺς βαπτίζουν στὸ ὄνομα τῆς Ἁ-γίας Τριάδος, διδάσκοντάς τους συγχρόνως, νὰ τηροῦν καὶ νὰ ἐφαρμόζουν ὅλα, ὅσα εἶπε καὶ δίδαξε ὁ Κύριος.

Σὲ αὐτοὺς -ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἰούδα ποὺ μετὰ τὴν προδοσία του αὐτοκτόνησε καὶ τὴν θέσι του πῆρε μὲ κλῆρο ὁ Ματθίας- ἦλθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ τοὺς μεταμόρφωσε ἀπὸ δειλούς, ἀδυνάμους καὶ ὁλιγογραμμάτους ψαράδες σὲ σοφοὺς ἄνδρες, σὲ πανίσχυρες προσωπικότητες, σὲ φωτεινὲς ὑπάρξεις, ποὺ φώτισαν ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη.

Ἀπὸ τὴν Πεντηκοστὴ καὶ ἔπειτα ξεκίνησαν τὸ δύσκολο ἱεραποστολικό τους ἔργο, περιτρέχοντας κάθε γωνιὰ τοῦ κόσμου, καὶ ρίχνοντας τὸν σπόρο τοῦ Εὐαγγελίου στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ποὺ μέρα μὲ τὴν ἡμέρα αὔ-ξανε θεαματικά, δίνοντας πλούσια καρποφορία. Ἄνθρωποι ἀπ’ὅλες τὶς κοινωνικὲς τάξεις, ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ἄν-δρες καὶ γυναῖκες, νέοι καὶ γέροι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, ἐλεύθεροι καὶ δοῦλοι, ἐγκατέλειπαν τὴν πλάνη τῆς εἰ-δωλολατρείας καὶ βαπτίζονταν Χριστιανοί.

Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ μυρίους κινδύνους, μὲ ἀφάνταστες κακουχίες, μὲ διαρκεῖς διωγμούς, ποὺ ὅμως δὲν στάθηκαν ἱκανοί, νὰ ἀνακόψουν τὴν ὁρμὴ τῶν Ἀποστόλων καὶ νὰ ματαιώσουν τὸ ἐλπιδοφόρο καὶ σωτήριο μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ ἀπολυτρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ποὺ μετέφεραν.

Τὶ φανερώνει ἡ ταχύτατη αὐτὴ ἐξάπλωσις τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἡ μεταστροφὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς ἁ-μαρτίας στὴ ζωὴ τῆς ἁρετῆς καὶ ἁγιότητος; Ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἔβαζαν τὸν δικό τους κόπο, ἀλλὰ βοηθὸς στὸ ἔρ-γο τῆς καρποφορίας τῶν ψυχῶν ἦταν τὸ πανάγιον Πνεῦμα. Χωρὶς Αὐτὸ οἱ προσπάθειές τους θὰ ἔπεφταν στὸ κενὸ καὶ θὰ ἔμεναν ἄκαρπες.

Ἐπίσης, μᾶς δείχνει, ὅτι κήρυτταν καὶ μετέδιδαν στὸν κόσμο τὴν Ἀλήθεια, αὐτὴ ποὺ καὶ οἱ ἴδιοι παρέλαβαν ἀ-πὸ τὸν Κύριο. Οἱ Ἀπόστολοι, δὲν ἐνεργοῦσαν ὅπως οἱ φιλόσοφοι. Δὲν ἔβγαζαν ἀπὸ τὸν νοῦ τους φιλοσοφίες καὶ σκέψεις δικές τους, ποὺ τὶς ἔλεγαν στὸν κόσμο γιὰ νὰ τοὺς θαυμάζῃ, ἀλλὰ μετέδιδαν μετ’ἀκριβείας τὴν δι-δασκαλία τοῦ Κυρίου καὶ τίποτα παραπέρα. Οὔτε προσέθεταν κάτι σ’αὐτὴν οὔτε καὶ ἀφαιροῦσαν κάτι ἀπ’αὐ-τήν, ἀλλὰ μετέφεραν αὐτὰ ποῦ πῆραν.

Τὸ λέει σαφῶς ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Κορινθίους: «Σᾶς παραδίδω ἐκεῖνο ποὺ κι ἐγὼ παρέλαβα». Ἐπειδή, λοιπόν, εἶχε πιστότητα τὸ κήρυγμά τους, γι’αὐτὸ εἶχε καὶ ἀπήχησι στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Ἂν ἔλεγαν δι-κές τους διδασκαλίες, δὲ θὰ τοὺς ἀκολουθοῦσε κανείς ἢ πολὺ λίγοι, ποὺ κι αὐτοὶ μὲ τὸν πρῶτο διωγμὸ θὰ τοὺς

ἐγκατέλειπαν ἀμέσως.

Καὶ ἀκόμα, τὴν πιστότητα καὶ ἀκρίβεια τῶν λόγων τους, τὴν συνόδευε καὶ τὸ παράδειγμά τους, ἡ ὑποδειγματι-κὴ ζωή τους. Πρῶτοι αὐτοὶ ἐφάρμοζαν ὅσα κήρυτταν στοὺς ἄλλους. Γιὰ τοὺς Ἀποστόλους ἴσχυε αὐτὸ ποὺ ἔλε-γε ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ.2,20) ζοῦσαν, δηλαδή, τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ προέβαλλαν στοὺς ἀνθρώπους καὶ ὅ,τι ἔκαναν, πρὸς δόξαν Θεοῦ τὸ ἔκα-ναν, γιὰ νὰ μεγαλύνεται τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι γιὰ νὰ δοξάζονται οἱ ἴδιοι.

Οἱ Ἀπόστολοι, δὲν νοιαζόταν γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Δὲν κοίταζαν τὴν ὑγεία τους ἢ ἂν περνᾶνε καλά. Δὲν ἀπο-σκοποῦσαν σὲ ὑλικὲς ἀμοιβὲς ἢ σὲ ἐπαίνους καὶ βραβεῖα. Κοίταζαν μόνο, πῶς θὰ ἐπιτελέσουν ὅσο γίνεται πιὸ καλὰ τὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν, γιὰ τὸ ὁποῖο τοὺς ἀπέστειλε ὁ Θεὸς στὸ κόσμο. Γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα ἀδιαφοροῦσαν, γι’αὐτὸ καὶ δὲν λογάριαζαν οὔτε κόπους οὔτε διωγμοὺς οὔτε μαρτύρια. Ἀπόδειξις, ὅτι ὅλοι ἐ-κτὸς ἀπὸ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, τὸν Θεολόγο, ἐξ αἰτίας τῆς ἱεραποστολικῆς τους δράσεως τελειώθησαν μὲ μαρτυρικὸ θάνατο.

Ἀγαπητοί μου, ἀδελφοί, οἱ Δώδεκα αὐτοὶ ταπεινοὶ καὶ ἄσημοι Μαθητὲς καὶ Ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου μας, κατά-φεραν νὰ κερδίσουν καὶ νὰ ἀγρεύσουν τὸν κόσμον, καὶ νὰ ἀρχίσῃ, ἔτσι, ἡ μορφὴ τῆς κοινωνίας νὰ ἀλλάζῃ πρὸς τὸ καλύτερο καὶ ἡ οἰκουμένη νὰ γίνεται Χριστιανική. Ὀφείλουμε, λοιπόν, νὰ τοὺς εὐγνωμονοῦμε καὶ νὰ τοὺς εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν ἀνεκτίμητη προσφορά τους στὴν ἑδραίωσι καὶ ἐπέκταση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χρι-στοῦ στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς παρακαλοῦμε νὰ πρεσβεύουν γιὰ ὅλους μας, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀκο-λουθήσουμε τὰ ἴχνη τους καὶ νὰ μιμηθοῦμε τὴ ζωή τους, προβάλλοντας κι ἐμεῖς μὲ τὸ λόγο καὶ τὸ παράδειγμά μας τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο. ΑΜΗΝ.