Τό παρόν ἱστολόγιο γεννήθηκε στίς 19-11-2013

Τό παρόν Ὀρθόδοξο Χριστιανικό Ἱστολόγιο γεννήθηκε στίς 19-11-2013
μέ τήν Χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ταῖς πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί δι' εὐχῶν...
Τοῦτος ὁ ἱστότοπος εἶναι ὀρθόδοξος, κατηχητικός, ἀντιαιρετικός, ἀντιοικουμενιστικός, ἀντινεοταξικός καί ψυχωφέλιμος.

Ρατσισμός δέν εἶναι νά σχολιάζει κανείς τό κακό πού συμβαίνει, ἀλλά ΤΟ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ἀπό κάποιους εἰς βάρος τοῦ καλοῦ, ΤΟ ΝΑ ΑΠΟΣΙΩΠΑΤΑΙ Ἤ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΩΣ ΟΡΘΟΝ!

Ετικέτες


ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΠΑΝΩ ΣΤΑ ΕΙΚΟΝΙΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΕΝΤΥΠΑ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ! Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΕΝΤΥΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΔΕΞΙΑ ΛΩΡΙΔΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΙΚΟΝΙΔΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.
" Ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περί τῆς ἀληθείας, καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ σου " (Σ. Σειράχ 4, 28)

TRANSLATOR

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΥΓΙΕΙΣ ΕΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ



ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΥΓΙΕΙΣ ΕΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

http://www.diakonima.gr/wp-content/uploads/2013/04/metanoiakaiexomol.jpg

Ποος εναι λόγος πού μς πλασε Θεός; Τήν πάντησιν μς τήν δίδει γιος Μάξιμος μολογητής: « Θεός μς δημιούργησε, διά νά γίνωμε κοινωνοί τς Θείας Φύσεως καί μέτοχοι τς ϊδιότητός Του καί νά ναδειχθομε μοιοί Του μέ τήν κατά Χάριν θέωσιν, διά τήν ποίαν χουν συσταθ καί παραμένουν λα τά ντα καί χουν παραχθ καί γίνει λα τά μή ντα»(1).

Διά νά μή χάσωμε τήν μεγίστην ατήν δωρεάν το Παναγάθου Θεο, πρέπει νά θεραπευθομε πό τήν σθένειαν τς ψυχς μας, πού εναι μαρτία. μαρτία δέν εναι μία λανθασμένη μία τοπη κίνησις πού κάνει νθρωπος καί πού διά νά τήν διορθώσ χρειάζεται μία τυπική «συγγνώμη». μαρτία εναι μία κίνησις ντίθετη πρός τό Θέλημα το Θεο. Εναι νταρσία πνευματική κατά το Θεο!


  κάθε μαρτία εναι μία μικρή πανάστασις το νθρώπου κατά το Θεο. Διά τς μαρτίας νθρωπος διαχωρίζεται πό τόν Θεόν, πομακρύνεται, φεύγει πό τήν Χάριν τς κκλησίας, ποξενώνεται, πομονώνεται, καταστρέφεται, τελικά νεκρώνεται. πότε, κολουθε σκοτισμός το νο καί νέκρωσις τν πνευματικν δυνάμεων. μαρτία εναι κίνησις θεομαχίας. Εναι θεομάχος, δηλαδή εναι αυτομάχος, βλάπτει, ρρωσταίνει καί καταστρέφει τόν  αυτόν μας.

πρτος πού μάρτησε εναι Διάβολος: «...π ρχς Διάβολος μαρτάνει...» (Α ωάν. γ, 8). Κανένας δέν εχε μαρτήσει πρίν πό ατόν. μάρτησε μέ τήν δικήν του προαίρεσιν καί πό τό ργον του νομάσθηκε ''διάβολος''. ν ταν πρτος πό τούς γγέλους, κατήντησε νά διαβάλλ, δηλαδή νά συκοφαντ τόν Θεόν ες τούς Πρωτοπλάστους. Ατός δήγησε τόν προπάτορα δάμ ες τήν παρακοήν καί ες τήν ξορίαν.
Τό ργον το φθονερο χθρο μας Διαβόλου εναι τό νά μς σπρώχν ες τήν μαρτίαν. Διάβολος, μετά τήν πτσιν του, δήγησε πολλούς ες τήν ποστασίαν. Ατός σπέρνει τίς μαρτωλές πιθυμίες ες σους τόν κολουθον. πό ατόν προέρχονται μοιχεία, πορνεία καί κάθε λλο κακό. λλά δέν μπορε νά μς κάμ νά μαρτήσωμε, άν μες δέν θέλωμε. διος νθρωπος εναι πεύθυνος, άν θά κολουθήσ τόν Χριστόν τόν δαίμονα.
μαρτία εναι παράλογη, φύσικη, ντίθεη καί δημιουργε ποσύνθεσιν τς νθρωπίνης προσωπικότητος καί ποσύνδεσιν πό τόν Θεόν. μαρτία εναι, θά λέγαμε, λογική το δαίμονα, πού εναι διαίτερα πουλος, πονηρός, πανοργος, τεχνίτης, πλνος, εφυής, μπειρος καί μεγάλος πατενας... βάσις τς μαρτίας, κατά τόν γιον ουστνον Πόποβιτς, εναι νά γίνωμε θεοί δίχως Θεόν, μόνοι μας. ατοθέωσις ατή εναι ντίθεη, ντίχριστη, δαιμονιώδης.
συνάντησις τς ψυχς μέ τήν μαρτίαν γενν τά πάθη. συνήθεια τς μαρτίας εναι ς πορνεία μέ τόν δαίμονα, κατά τόν σιον Μακάριον. Τά πάθη, κατά τόν γιον Γρηγόριον τόν Παλαμν, εναι δαιμονοκίνητα καί μαρτωλός εναι κατά ναν τρόπον δαιμονισμένος. παραμονή ες τήν μαρτίαν τυφλώνει τήν ψυχήν, τήν σκοτεινιάζει, τήν ρρωσταίνει, τήν τραυματίζει, τήν θανατώνει. Ες τήν κατάστασιν ατήν μαρτωλός μπαίζεται πό τούς δαίμονας. μαρτία σκοτίζει τόν νον το νθρώπου, πού εναι τό βασιλικό μέρος τς ψυχς, γεμόνας νος, πού ρ τόν Θεόν, κατά τούς γίους Πατέρας. τσι, γεμόνας νος γίνεται δολος τς μαρτίας. Τόν κυριεύουν τότε τοποι, κάθαρτοι, πονηροί λογισμοί. σχολεται μόνον μέ τά κοσμικά, τά γήινα, τά φθαρτά. Τόν αχμαλωτίζει τό κακό. Νομίζει πώς ζε. λλά, πλς  πάρχει. «Ζε» νεκρός, εναι νεκρός ψυχικά. μαρτία διέβρωσε τήν ψυχήν του, τήν ποδυνάμωσε.
κακία εναι ξένη πρός τήν φύσιν τς ψυχς. τροπή πρός τήν μαρτίαν εναι ντελς κούσια, εναι ποτέλεσμα τς πλήρους λευθερίας. Τό κακό εναι θελημένο, πιλεγμένο καί πραγματούμενο κούσια πό τόν νθρωπο. βούλησις το νθρώπου εναι κυρίως πεύθυνη γιά κάθε μαρτία. «ναίτιος το κακο θεία Ατοαγαθότητα», λέγει Μέγας Βασίλειος. Καί ββς σαάκ μς λέγει, τι «κανένα κακό ξω πό τήν προαίρεσιν το νθρώπου δέν πάρχει».
μαρτία εναι θανάσιμη σθένεια τς ψυχς, λλά δέν εναι θεράπευτη. θεραπεία της εναι μετάνοια.
Μετάνοια εναι τελεία ποστροφή τς μαρτίας καί πορεία πιστροφς ες τόν Θεόν. Δίχως μετάνοια κανείς δέν μπορε νά σωθ. σιος ωάννης τς Κλίμακος λέγει πώς ρχή μετανοίας εναι ποχή το κακο καί ρχή τς μετανοίας εναι ρχή τς σωτηρίας μας. γιος Γρηγόριος Παλαμς λέγει πώς μετάνοια ρχίζει μέ τήν ατομεμψίαν καί τήν πομάκρυνσιν πό τίς κακίες. Δέν μπορε ποτέ κανείς νά προχωρήσ καί νά προοδεύσ πνευματικά ες τά ψηλά καί τέλεια, ν δέν γγίξ τήν ρχήν τν ρετν, τήν μετάνοια.
Μετάνοια δέν εναι θικιστική θεώρησις τς πνευματικς ζως, πού προσπάθησαν μερικοί νά φέρουν πό τήν Δύσιν καί νά προβάλλουν ες τόν χρον τν ρθοδόξων. Ες λόκληρον τήν Πατερικήν Παράδοσιν τονίζεται, τι μετάνοια δέν ξαντλεται ες ρισμένας ντικειμενικάς βελτιώσεις τς συμπεριφορς, οτε ες τύπους καί σχήματα ξωτερικά, λλά ναφέρεται ες μίαν βαθυτέραν καί λοκληρωτικήν λλαγήν το νθρώπου. Δέν εναι μία πλ συντριβή πό τήν συναίσθησιν διαπράξεως κάποιας μαρτίας. Δέν εναι μία νομική διαδικασία πού παλλάσσει τόν νθρωπον πό κάποια ασθήματα νοχς. Οτε μία τυπική ξομολόγησις πού κάνει κάποιος πρίν τίς μεγάλες ορτές κάτω πό σκληρές ψυχολογικές συνθκες. μετάνοια δέν εναι πόφασις στιγμς, προσωρινή δοκιμαστική λλαγή, ψυχολογική νανέωσις, πλ νομική πρξις, θικιστική διόρθωσις καί πιπόλαιο πείραμα. Εναι γενναία πρξις ζως, πιδίωξις ρθο βίου, θους καί φους καί κκλησιολογικς, γιος, γνησίας, νόθευτης, ερς καί νοηματισμένης βιοτς.
μετάνοια λλάζει λόκληρον τόν νθρωπον ψυχοσωματικά.  Εναι μία μόνιμη πνευματική κατάστασις, πού σημαίνει σταθεράν κατεύθυνσιν το νθρώπου πρός τόν Θεόν καί συνεχ διάθεσιν διά νορθώσιν, θεραπείαν καί νάληψιν το πνευματικο γνος. Εναι τό νέο φρόνημα, νέα σωστή πνευματική κατεύθυνσις, πού πρέπει νά συνοδεύ τόν νθρωπον μέχρι τήν στιγμήν το θανάτου.
Μετάνοια εναι λοκληρωτική λλαγή τς ζως, ρνησις τς μαρτίας μέ λην μας τήν καρδίαν, λλαγή νοοτροπίας. Δηλαδή, νά νοιώσωμε μέ λη μας τήν παρξιν, τι δρόμος πού κολουθομε δέν δηγε πουθενά καί νά θελήσωμε νά πιστρέψωμε ες τόν Θεόν.
Μετάνοια σημαίνει λλάζω νον, λλάζω τρόπον σκέψεως, γίνομαι καινούργιος νθρωπος καί πομένως λλάζω πορείαν. Δέν κολουθ ατό πού γώ νόμιζα τι εναι τό συμφέρον μου, λλά παραδίδω τόν αυτόν μου ες τόν Θεόν διά νά μέ καθοδηγήσ. Εναι μσος διά τόν Διάβολον, τά πάθη καί τίς δυναμίες μας, δυνατή πόφασις νά μήν ξαναπέσωμε ες τά δια. Νά συναισθανθομε τήν μαρτωλότητα καί τήν θλιότητά μας. Νά νοιώσωμε σεισμόν ληθινς μετανοίας. άν δηλαδή δέν μισήσωμε τήν μαρτίαν καί άν δέν πονέσωμε διά τό κακόν πού κάναμε ες τήν ψυχήν μας καί ες τάς ψυχάς τν λλων καί δέν λλάξωμε ζωήν, τότε μετάνοιά μας δέν εναι ληθινή. Δέν εναι κν μετάνοια. Δέν εναι τίποτα.
 Λέγει γιος Κοσμς Ατωλός: «λοι ο πνευματικοί, ο Πατριάρχες, ο ρχιερες καί λος κόσμος νά σέ συγχωρήσουν, εσαι συγχώρητος, άν δέν μετανοήσς μπρακτα». Νά μισήσωμε τήν μαρτίαν καί νά γαπήσωμε τήν ρετήν. γιος Γρηγόριος Θεολόγος λέγει: «Ο γάρ ν ρήμασιν μν, λλ’ ν πράγμασιν εσέβεια». Δηλαδή, εσέβειά μας δέν μένει ες τά λόγια, λλά ες τά πράγματα. Δέν στηρίζεται ες τά λόγια, λλά ες τίς πράξεις. μετάνοια δέν χει σχέσιν μέ τήν πιφάνειαν, λλά μέ τό βάθος.
Μετάνοια εναι δυναμική μετάβασις πό τήν παρά φύσιν κατάστασιν τν παθν καί τς μαρτίας ες τήν κατάστασιν τς ρετς καί το κατά φύσιν.   γιος ωάννης Δαμασκηνός λέγει: «Μετάνοια σημαίνει πάνοδον πό τό παρά φύσιν ες τό κατά φύσιν καί δευσιν πρός τό πέρ φύσιν. Εναι πορεία πό τό ''κατ εκόνα'' ες τό ''καθ  μοίωσιν''». δάμ πλάσθηκε πό τόν Πανάγαθον Θεόν ''κατ εκόνα'' καί ''καθ’   μοίωσίν'' Του. Τό ''κατ εκόνα'' το δόθηκε μέσως. Τό ''καθ μοίωσιν'' θά πρεπε μως νά τό καλλιεργήσ λεύθερα καί φιλότιμα διος, τ συνεργεί βέβαια τς Θείας Χάριτος. κατάκτησις το ''καθ  μοίωσιν'' ποτελε τόν γιασμόν, τήν χαρίτωσιν, τήν τελείωσιν, τήν κατά Χάριν θέωσιν. νθρωπος ζντας ες τό σκοτάδι τς μαρτίας καί γνοντας τήν ραιότητα τς Θείας ζως, δέν μπορε νά καταλάβ τήν διαφοράν μεταξύ τς νθρωπίνης ζως καί τς θεανθρωπίνης ζως καί νά δ τήν πνευματικήν του ρήμωσιν. μετάνοια λευθερώνει καί δέν ποδουλώνει τόν νθρωπον. σον πιστός βαθαίνει ες τήν μετάνοιαν, τόσον περισσότερον ασθάνεται τήν γάπην το Θεο καί βιώνει τήν λευθερίαν. 
Λέγει ερός Χρυσόστομος: «Κι ν κόμη κάθε μέρα μαρτάνς, κάθε μέρα μετανόει». Καί παντοσαν ο κροατές του: «Οτως χόντων τν πραγμάτων, εναι δυνατόν νά μετανοήσ κανείς καί νά σωθ;». Καί παντοσε ερός Πατήρ: «σφαλς ναί. πό πο εναι φανερόν; πό τήν φιλανθρωπίαν το Κυρίου σου. Μόνη μετάνοιά σου δέν ρκοσε. Μέτρον ες τήν φιλανθρωπίαν το Θεο δέν πάρχει. δική σου κακία χει μέτρο. Σκέψου ναν σπινθρα πού πεσε ες τό πέλαγος· μήπως μπορε νά μείν κε νά φαν; τσι εναι καί φιλανθρωπία το Θεο πέναντι ες τήν μαρτίαν, καλύτερα, οτε τόσον, λλά πολύ περισσότερον. Διότι, τό πέλαγος κι ν κόμη εναι μεγάλο, χει ρια, ν φιλανθρωπία το Θεο εναι περιόριστη»(2).
σον μαρτωλός καί νά εναι νθρωπος δέν πρέπει ποτέ νά ρχεται ες πόγνωσιν. ν θελήσ νά μετανοήσ, χι μόνον σώζεται, λλά καί γιος δύναται νά γίν. Ποτέ νά μήν πελπιζώμεθα. λλά καί νά μήν διαφορομε. Διάβολος θέλει νά μς φέρ, ετε ες πόγνωσιν διά νά μήν σηκωθομε ποτέ πό τήν μαρτίαν, νά μς διασύρ καί νά μς σύρ αωνίως ες τούς κόλπους του, ετε νά μς ρίξ ες διαφορίαν καί ες ραθυμίαν διά νά μς δηγήσ ες τήν πτσιν. ληστής μετά πό τόσες μαρτίες δέν πεσε ες πόγνωσιν, λλά μετενόησε καί γινε πρτος πολίτης το Παραδείσου.  Δέν πάρχει καμμία μαρτία πού νά μήν σβήνεται μέ τήν μετάνοιαν. Κανείς ποτέ νά μήν πελπίζεται διά τήν σωτηρίαν του ρκε νά μετανοήσ.
ρωτοσαν τόν ερόν Χρυσόστομον: «Εναι δυνατόν νά μετανοήσ κανείς καί νά σωθ, ν λην τήν ζωήν του τήν πέρασεν μέσα ες τάς μαρτίας; Σώζεται άν μετανοήσ;»(3). Καί παντοσε ο ερός Πατήρ: «σφαλς καί βεβαιότατα σώζεται. Κύριός μας χει τήν δύναμιν νά ξαλείφ τά μαρτήματα ες τέτοιον βαθμόν, στε οτε χνος νά μήν μείν. Ες τήν περίπτωσιν τν ατρν το σώματος, ατό μερικές φορές εναι δύνατον. ν τό τραμα θεραπεύεται, ολή μένει. Θεός μως, ταν ξαλείφ τά μαρτήματα, οτε ολή φήνει, οτε χνος πιτρέπει νά μείν, λλά μαζί μέ τήν γείαν χαρίζει καί τήν μορφιάν, μαζί μέ τήν παλλαγήν τς τιμωρίας δίδει καί τήν δικαιοσύνην καί κάμει κενον πού χει μαρτήσει σον μέ κενον πού δέν χει μαρτήσει. Διότι, ξαλείφει ντελς τό μάρτημα, σάν νά μήν γινε. Τόσο τέλεια τό ξαλείφει, χωρίς νά μέν οτε ολή, οτε χνος, οτε σημάδι ποδεικτικό, οτε δεγμα»(4).
Προφήτης σαΐας βροντοφωνάζει: «Καί δετε διαλεχθμεν, λέγει Κύριος· καί άν σιν α μαρτίαι μν ς φοινικον, ς χιόνα λευκαν· άν δέ σιν ς κόκκινον, ς ριον λευκαν» (σ. α´, 18). Δηλαδή, καί φο μετανοήσετε, λτε νά συζητήσωμε καί νά λογαριασθομε, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ. Καί ες περίπτωσιν κόμη πού ο μαρτίες σας θά εναι σάν τό λαφρς κόκκινο χρμα, θά τίς λευκάνω σάν τό χιόνι˙ καί άν κόμη εναι σάν τό βαθύ κόκκινο χρμα, θά τίς λευκάνω σάν τό σπρο μαλλί τν προβάτων.
Λέγει ερός Χρυσόστομος, σχολιάζοντας τό νωτέρω χωρίον το σαΐα: «Βλέπετε άν κάπου πάρχ ολή ρυτίδα μαζί μέ τό χρμα τς καθαρότητας; Μήπως πάρχουν κάπου μαυράδια λεκέδες; Πουθενά δέν φαίνονται. παντοδυναμία το Θεο, ταν τό ζητήσ νθρωπος, ξαλείφει τά πάντα»(5).
σιος ωάννης τς Κλίμακος τονίζει πώς μετάνοια δύναται νά παναφέρ τόν μετανοοντα σέ μεγαλύτερη καθαρότητα καί πό τήν πρό τς μαρτίας κατάστασιν. μετάνοια εναι βάπτισμα μετά τό Βάπτισμα, Χάρις μετά τήν Χάριν.
Λέγει πίσης ερός Χρυσόστομος: «φεσις μαρτιν σημαίνει πηγή σωτηρίας καί βραβεον μετανοίας. μετάνοια εναι θεραπευτικόν ατρεον τς μαρτίας· εναι δρον οράνιον, δύναμις θαυμαστή, δύναμις πού μέ τήν Θείαν Χάριν νικάει λα τά κακά ποτελέσματα τς παραβάσεως τν Εαγγελικν ντολν. Δι’ ατό, δέν πορρίπτει τόν πόρνον, δέν διώχνει τόν μοιχόν, δέν κατακρίνει τήν μοιχαλίδα, δέν ποστρέφεται τόν μέθυσον, δέν σιχαίνεται τόν εδωλολάτρην, δέν πομακρύνει τόν βριστήν, δέν διώχνει τόν βλάσφημον, οτε τόν λαζόνα, λλά λους τούς μεταβάλλει· διότι μετάνοια εναι χωνευτήριον τς μαρτίας»(6).
Μέ τήν μετάνοιαν, νθρωπος μπορε νά ξανασηκωθ πό τήν πτσιν του, νά θεραπεύσ τίς πληγές του καί νά συνεχίσ τήν δύσκολην πορείαν του. μετάνοια ξαφανίζει τά δάκρυα τς δυστυχίας, τίς νοχές, τούς φόβους, τήν πόγνωσιν, μς δίδει παρρησίαν πρός τόν Θεόν καί  λλάζει ντολογικά τήν μεταπτωτική μας φύσιν.
Διά νά εναι ληθινή μετάνοια, θά πρέπ νά εναι μπρακτη. ληθινή μπρακτη μετάνοια, χει νομασθ πό τούς Πατέρας τς κκλησίας «δεύτερο Βάπτισμα» «νανέωσις το Βαπτίσματος». « μπρακτη μετάνοια, λέγει ερός Χρυσόστομος, χει μεση εεργετική πίδρασι, πρτα ες τούς οκείους, τήν οκογένειαν, καί μετά ες τούς συνανθρώπους, ες τό κοινωνικόν καί παγγελματικόν περιβάλλον, κόμη καί ες τούς πογόνους. λοι διδάσκονται καί λοι σιωπηλά παροτρύνονται ες τήν ξάσκησιν τς ρετς. Καί πειδή μετάνοια δέν εναι ργον μόνον μίας μέρας, λλά συνεχής καί σόβιος, ατό χει ς συνέπεια νά μεταμορφώνεται μετανον μέ τά δάκρυα πού χύνει, τό πένθος καί τήν συντριβήν πού καλλιεργε καί τόν καθημερινόν γνα πού διεξάγει, μέ νηστεία, γρυπνία, προσευχή, γκράτεια, Θεία Κοινωνία, μέ προσοχή ες τάς ασθήσεις, ερά μελέτη, φιλεύσπλαχνη λεημοσύνη, κλπ. μετάνοια πιδρ πολύ εεργετικά, διά τς Χάριτος, ες λα τά μέλη τς οκογενείας του, κόμη καί ες λόκληρον τόν κόσμον. Ο καρποί τς ληθινς μετανοίας εναι πάντοτε φανεροί καί φέλιμοι».
Μέ τά ργα μετανοε νθρωπος καί χι μέ τά λόγια. Λέγει Προφήτης σαΐας: «Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε, φέλετε τάς πονηρίας πό τν ψυχν μν πέναντι τν φθαλμν μου, παύσασθε πό τν πονηριν μν» (σ. α, 16). Δηλαδή, λουσθετε διά το πνευματικο λουτρο τς μετανοίας, γίνετε καθαροί, φαιρέσετε τίς πονηρίες πό τίς ψυχές σας, στε νά μή φαίνωνται κάθαρτες ατές μπροστά στά μάτια μου, παύσατε πό τίς πονηρίες σας.  Καί σχολιάζει γιος ωάννης Χρυσόστομος: «φο λέγ Προφήτης σαΐας  "φέλετε τάς πονηρίας πό τν καρδιν μν'', διατί προσθέτει καί ''πέναντι τν φθαλμν μου''; Δέν ταν ρκετό τό πρτο μέρος τς προτάσεως;». Καί ξηγε ερός Χρυσόστομος: « νθρωπος βλέπει ες τό πρόσωπον, ν Θεός ες τήν καρδίαν».
  μετάνοια πρέπει νά εναι οσιαστική καί μπρακτος καί χι ποτυπώδης, μόνον μέ λόγια, δηλαδή διά τούς φθαλμούς τν νθρώπων. Διαφορετικά βλέπουν ο φθαλμοί τν νθρώπων καί διαφορετικά Θεός. Λέγει γιος ωάννης τς Κλίμακος: «Εδα νθρωπον πού φανερά μάρτησε, λλά μυστικά μετενόησε. Καί ατόν πού γώ τόν κατέκρινα ς νήθικον, Θεός τόν θεωροσε γνό, διότι μέ τήν μετάνοιάν του Τόν εχε ξευμενήσει πλήρως».
Ες τήν παροσαν ζωήν, νας, μικρός μεγάλος, θά κρίνεται πάντοτε πό τούς λλους. Ες τήν μέλλουσαν μως ζωήν, ο πολλοί, δηλαδή ο πάντες, θά κριθομε πό τόν ναν! Τόν Θεόν. πόφασις διά τούς πολλούς θά εναι τότε τυμηγορία το νός. δ, ες ατήν τήν ζωήν, ο κρίσεις τν νθρώπων διά τούς λλους στηρίζονται σέ ,τι βλέπουν μόνον ς θεατές. κρίσις το Θεο δι λους μας μως, βασίζεται ες σα κενος γνωρίζει, ς τέλειος καρδιογνώστης.
μετάνοια εναι ρχή καί τέλος τς κατά Χριστόν πολιτείας καί σκοπός ατς τς ζως. Δι ατό, εναι πόμενο λα νά θεωρονται πό ατήν καί νά παίρνουν ξία παξία σέ σχέσι μέ ατήν. σιος ωάννης τς Κλίμακος τήν θεωρε ναβαπτισμόν, νέαν συνθήκην μέ τόν Θεόν, νδυνάμωσιν κατά τς πελπισίας, λογισμόν ατοκριτικς καί ατοκατακρίσεως, μπιστοσύνην ες τόν Θεόν καί πόλυτην λπίδα, συνδιαλλαγήν καί γαθοεργίαν, καθαράν συνείδησιν, πομονήν ες τάς θλίψεις, ντοχήν ες τήν νηστείαν, νέκρωσιν το παλαιο αυτο.
νθρωπος, κατά τόν γιον Γρηγόριον τόν Παλαμν, διά νά λθ ες μετάνοιαν, φθάνει προηγουμένως ες πίγνωσιν «τν οκείων πλημμελημάτων» καί μεταμελεται μπρός ες τόν Θεόν, ες τόν ποον καταφεύγει «ν συντετριμμέν καρδί». φήνει τόν αυτόν του ες τό πέλαγος τς εσπλαχνίας κείνου καί πιστεύει, πως σωτος, τι εναι νάξιος νά λεηθ πό τόν Θεόν καί νά νομάζεται υός Του. Καί ταν, μέ τήν πίγνωσιν καί τήν συναίσθησιν τς μαρτωλότητος, λκύσ πάνω του τό λεος το Θεο, παίρνει τελείαν τήν φεσιν τν μαρτιν του μέ τήν ατομεμψίαν καί τήν ξομολόγησιν.
ερά ξομολόγησις εναι καρπός τς μετανοίας καί τελικός σκοπός της εναι νσωμάτωσις το πιστο ες τό Σμα τς κκλησίας  το Χριστο μέ τήν Θείαν Κοινωνίαν. Μετάνοια σώζει καί μς δηγε ες τήν Θείαν Κοινωνίαν, πού δίδεται «ες φεσιν μαρτιν καί ες ζωήν αώνιον». σες καλές πράξεις καί νά κάνωμε, σες λεημοσύνες, κλπ., άν δέν πηγαίνωμε ες τήν κκλησίαν, άν δέν συμμετέχωμε νεργά ες τήν Θείαν Λατρείαν, άν δέν προσερχώμεθα ες τό Ποτήριον τς Ζως, καί άν πρίν πό ατό δέν ξομολογούμεθα, δέν κερδίζομε τίποτα.
ξομολόγησις εναι ελικρινής καί καθαρή ξαγόρευσις τν πτώσεων, τν μαρτιν καί τν λογισμν. Εναι νας μετός πνευματικός. Κάνομε μετό μέ πόνον ψυχς σον δηλητήριον τς μαρτίας χομε πιε, ,τι σάπιο χομε φάγει.
σωστή ξομολόγησις εναι νανέωσις το γίου Βαπτίσματος, εναι συμφωνία μέ τόν Θεόν, μέσ το Πνευματικο Πατρός, διά μίαν καινούργιαν ζωήν. ελικρινής ξομολόγησις καί ξαγόρευσις λων τν λογισμν καί τν μαρτημάτων, μς δηγε ες τήν ποστροφήν πρός τήν μαρτίαν καί ες τόν πόθον γίας ζως. Μέ τήν ξομολόγησιν θά βιώσωμεν τήν ληθινήν λευθερίαν καί λύτρωσιν, τήν ποίαν κανείς λλος δέν μπορε νά μς τήν προσφέρ. Οτε ατρός, οτε ψυχαναλυτής, οτε φίλος, συγγενής, κλπ. Μέ τήν ξομολόγησιν δέν θεραπεύονται μόνον ο θανάσιμες πληγές πού προκαλον ο μαρτίες, λλά καί ,τι προκαλε κατάθλιψιν, γχος, νασφάλειαν, νησυχίαν, φοβίαν, γωνίαν καί οεσδήποτε λλες νοσηρές ψυχοσωματικές καταστάσεις. ρκε νά πάρχ ληθινή συναίσθησις τς μαρτωλότητος, ληθινή μετάνοια καί ελικρινής ξομολόγησις.
,τι μαρτίες καί νά χωμε διαπράξει ες τήν ζωήν μας, συγχωρονται διά τς μετανοίας καί τς ερς ξομολογήσεως. λες ο μαρτίες συγχωρονται. Μόνον μετανοησία εναι συγχώρητος καί χαρακτηρίζεται ς βλασφημία κατά το γίου Πνεύματος. ναφέρει Εαγγελιστής Ματθαος: «Πσα μαρτία καί βλασφημία φεθήσεται τος νθρώποις, δέ το Πνεύματος βλασφημία οκ φεθήσεται τος νθρώποις· ... οκ φεθήσεται ατ οτε ν τ νν αἰῶνι οτε ν τ μέλλοντι» (Ματθ. ιβ, 31-32). Λέγουν ο Πατέρες, τι βλασφημία ατή ταυτίζεται καί μέ τήν μετανοησίαν, διότι τό  γιον Πνεμα εναι Ατό πού χορηγε τήν σώζουσαν Τριαδικήν Χάριν. Θεία Χάρις μς σώζει, μς λυτρώνει, μς δικαιώνει καί μς γιάζει.  μετανοησία σημαίνει ρνησιν τς Θείας Χάριτος. Δι ατό - κτός  λλων ρνήσεων..., πού δέν εναι το παρόντος νά ναφέρωμε - καί ατή ρνησις ποτελε προσβολήν καί βλασφημίαν κατά το γίου Πνεύματος. κάθαρτος νος δέν μπορε νά εναι δεκτικός τς θείας Χάριτος. Μέ τήν κάθε μαρτίαν, τήν μικρήν τήν μεγάλην, πομακρυνόμεθα πό τόν Χριστόν, πού εναι ντως Ζωή, καί τσι κπίπτομε τς Θείας Χάριτος. μετανοησία εναι συγχώρητη, διότι Θεία Χάρις πού δηγε τόν μαρτωλόν ες τήν μετάνοιαν, δέν νεργε αθαίρετα, λλά ζητε καί τήν νθρωπίνην συγκατάθεσιν καί συνεργείαν.
Διά τήν μπρακτον μετάνοιαν, ο λιγωρίες καί ο χλιαρότητες, ο ναβολές καί ο μφιβολίες, πως καί ο πολλές δικαιολογίες, πιθανόν νά ποβον δι λους μας λέθριες καί καταστρεπτικές μέ τραγικήν συνέπειαν τόν αώνιον θάνατον τς ψυχς μας, δηλαδή τήν Κόλασιν.
Τήν βρωμιάν καί τήν δυσωδίαν πό τόν βορκον πού ζομε, καθαρίζουν μετάνοια καί ερά ξομολόγησις. ξομολόγησις εναι να πό τά πτά Μυστήρια τς κκλησίας μας. Διάβολος, κτός τν λλων, θά μς φέρ ντροπήν ες τήν σκέψιν καί μόνον τι μέ τήν μετάνοιαν χρειάζεται ξομολόγησις. Λέγει γιος ωάννης Χρυσόστομος: « ντροπή δόθηκε πό τόν Θεόν, διά νά μς συγκρατ πό τόν κατήφορον τς μαρτίας. Καί μως, ατό τό δρον τό πρε Διάβολος καί τό καμε μπόδιον διά τήν μετάνοιαν καί τήν εράν ξομολόγησιν». Λέγει ερός Πατήρ: « μαρτία χει τήν ντροπήν καί μετάνοια τήν παρρησίαν. μαρτία χει τό σάπισμα, χει τήν αμορραγίαν καί τόν θάνατον, ν μετάνοια προκαλ τήν πλήρη θεραπείαν. Τήν τάξιν ατήν τήν ντέστρεψε Σατανς καί δωσε τήν παρρησίαν καί τόν κομπασμόν ες τήν μαρτίαν καί τήν ντροπήν ες τήν μετάνοιαν. Καί μως, πρέπει νά ντρεπώμεθα, ταν μαρτάνωμε καί χι ταν ξομολογούμεθα. Ες τήν μετάνοιαν ερίσκεται θεραπεία καί κατακτται σωτηρία».
να λλο βασικό θέμα πού πισημαίνουν ο Πατέρες τς κκλησίας μας, εναι τό θέμα τς πογνώσεως καί τς πελπισίας. Καί ν ες ατές προστεθον καί νοχές, τύψεις, κλπ., τότε ψυχική κατάστασις το νθρώπου γίνεται τραγική. Καί ατό, διότι σκοτίζεται νος, θολώνει τό μυαλό καί μειώνονται κατά πολύ ο ψυχικές ντιστάσεις. Διάβολος, μέσ τν λογισμν, μς λέγει συνεχς: «Δέν πάρχει πλέον σωτηρία. Δέν πάρχει λπίδα νά σωθς, δικα γωνίζεσαι. Τά δια θά κάνς πάλι, κοροϊδεύεις τόν Θεόν. Θεός σέ ποστρέφεται, κλπ.». «φο συνέχεια πίπτωμε ες τά δια καί τά δια, ποος λόγος, μς λέγει, νά συνεχίσωμε νά γωνιζώμαστε;». δαίμονας πισταμένως ργάζεται διά νά μς δηγήσ ες τήν πόγνωσιν.
 Καμμία μαρτία δέν εναι μεγαλύτερη τς γάπης το Θεο. λες συγχωρονται ρκε νθρωπος, γκαιρα καί γκυρα, νά μετανοήσ.  μετάνοια παναφέρει, πανορθώνει, νορθώνει. Μέ τίς νοχές, τίς τύψεις καί τήν πελπισίαν, δέν πιτυγχάνεται ποτέ μετάνοια. Θεός πάντοτε μς περιμένει, δέν μς παρνιέται ποτέ καί δέν πρέπει ποτέ νά πελπιζώμεθα. Δέν πιτρέπεται πελπισία.
ρωτ Μέγας Βασίλειος: «ραγε ποιό εναι τό ριο τν μαρτιν πού μπορε νά λπίζ μαρτωλός ες τήν φιλανθρωπίαν το Θεο, μέσ τς μετανοίας του;». Καί διος γιος παντ ς ξς: «άν ταν δυνατόν νά ριθμήσωμε τό πλθος τν οκτιρμν το Θεο καί νά μετρήσωμε τό μέγεθος το θείου λέους, τότε μόνον θά πελπιζώμεθα πό τίς δικές μας μαρτίες. Τά μαρτήματά μας μπορομε νά τά μετρήσωμε. πειδή μως τό λεος το Θεο εναι πειρον καί τά σπλάχνα τν οκτιρμν Του ναρίθμητα, δι’ ατό καί δέν μς πιτρέπεται πόγνωσις. Οτε ο νοχές μς πιτρέπονται, οτε πελπισία. Τότε, τί πρέπει νά κάνωμε ταν μαρτάνωμε, καί μάλιστα θανάσιμα; Νά ποκτήσωμε τήν πίγνωσιν τς Θείας εσπλαχνίας καί νά μισήσωμε τίς μαρτίες μας μέ λην μας τήν καρδίαν. Καί τότε, διά τς μετανοίας, φεσις εναι βεβαία, φο παρέχεται δωρεάν πό τό Πανάγιον Αμα το Σωτρος Χριστο. Δέν πρέπει νά μς πιάν πελπισία».
πίσης, ες μίαν πολύ παρηγορητικήν πιστολήν πρός κπεσοσαν ψυχήν, μεταξύ λλων, γράφει Μέγας Βασίλειος: «σον μς εναι δυνατόν, δελφή μου ψυχή, ς νυψώσωμε τούς αυτούς μας πό τήν πτσιν καί ς μήν πελπιζώμεθα, μέ τήν προϋπόθεσιν μως, τι θά πομακρυνθομε γρήγορα πό τό κακό. Χριστός λθε ες τόν κόσμον διά νά σώσ τούς μαρτωλούς. ''Δετε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν Ατ καί κλαύσωμεν νώπιον Ατο'', μς λέγει Ψαλμωδός (Ψαλμ. 94, στ). λόγος το Θεο βο καί κράζει προσκαλντας λους μας ες μετάνοιαν. πάρχει δός σωτηρίας, άν θέλωμε, φο Θεός εναι κενος πού φαιρε κάθε δάκρυ πό τά πρόσωπα λων κείνων πού ληθινά μετανοον. τοιμος εναι μεγάλος ατρός τν ψυχν νά σο θεραπεύσ τό πάθος. κείνου λόγια εναι καί κενο τό γλυκύτατον καί σωτήριον Στόμα επεν: «Ο χρείαν χουσιν ο σχύοντες ατρού λλ’ ο κακς χοντες. Οκ λθον καλέσαι δικαίους λλ’ μαρτωλούς ες μετάνοιαν» (Λουκ. ε, 31-32).
Κύριος εναι κενος πού θέλει νά σέ καθαρίσ πό τόν πόνον καί τό πον τς πληγς καί νά σο δείξ φς μέσα στό σκοτάδι. σένα ζητε Ποιμήν καλός, γκαταλείψας τά μή πεπλανημένα. άν παραδώσς τόν αυτόν σου ες Ατόν, δέν θά διστάσ καί δέν θά παξιωθ φιλάνθρωπος Κύριος νά σέ κρατήσ πάνω ες τούς δικούς Του θεϊκούς μους, καταχαρούμενος πού βρκε τό πρόβατον τό πολωλός. Θεός Πατέρας στέκεται καί περιμένει τήν πάνοδόν σου πό τήν πλάνην τς μαρτίας. Μόνον νά πιστρέψς καί ν θά εσαι κόμη μακρυά, θά τρέξ καί θά πέσ ες τόν τράχηλόν σου καί θά γκαλιάσ μέ Πατρικούς σπασμούς τήν καθαρισμένην δη πό τήν μετάνοιαν ψυχήν σου. Καί θά τήν νδύσ μέ τήν πρώτην πάλλευκην στολήν καί θά σο βάλ δακτυλίδι ες τό χέρι καί ποδήματα ες τούς πόδας, πού πέστρεψαν πό τόν κακόν δρόμον τς μαρτίας ες τόν δρόμον το Εαγγελίου τς ερήνης καί τς λευθερίας. Καί θά ξαγγείλ μέρα χαρς καί εφροσύνης ες τούς δικούς Του γγέλους καί γίους ες τόν Ορανόν καί θά ορτάσ μέ κάθε λαμπρόν τρόπον τήν σωτηρίαν σου. «μήν γάρ λέγω μν, τι χαρά γίνεται ν οραν νώπιον το Θεο, πί νί μαρτωλ μετανοοντι» (Λουκ. ιε, 10). Καί ν δι’ ατό παραπονεθ κάποιος π’ ατούς πού νομίζουν τι στέκονται καλά καί εναι δίκαιοι, Ατός Πανάγαθος Θεός θά πολογηθ διά σένα λέγοντας «πρεπε καί σύ νά εχες χαρ καί εφρανθ, διότι ψυχή ατή ταν νεκρή καί νεστήθη, χαμένη δέ καί ερέθη» (Λουκ. ιε, 24)».
  μετάνοια συνυφαίνεται μέ τήν ξομολόγησι καί παλλάσσεται ξομολογούμενος πό τό βάρος τν μαρτιν. ξομολόγησις δέν γίνεται πό καλή συνήθεια, διά τό καλόν, διά τό θιμον, πό φόβον μήν μς τιμωρήσ Θεός, κλπ. ξομολόγησις εναι βαθειά νάγκη τς μετανοημένης ψυχς, ταπεινή κατάθεσις το βάρους τν πλημμελημάτων της. ξομολόγησις πού γίνεται μέ συντριβήν καί δάκρυα εναι νανέωσις το γίου Βαπτίσματος. Δι ατό καί καλεται ''λουτρό δακρύων'' ''δεύτερο Βάπτισμα''. νδεικτικά τς ληθινς μετανοίας εναι: συντριβή, τά δάκρυα, ποστροφή πρός τήν μαρτίαν καί πόθος γίας ζως. θεία Χάρις θά ξεσκοτίσ τήν καρδιά, θά δυναμώσ τήν θέλησιν, θά φωτίσ τόν νον, πού εναι διαρκς σκοτισμένος, θά προκαλέσ συντριβήν, θά φέρ μετάνοιαν, θά δηγήσ τόν μαρτωλόν ες τό πιτραχήλιον το Πνευματικο.


Πς θά μετανοήσ κανείς; Πς θά ρχίση; Χρειάζεται νά ξαποστάσ κατ ρχάς, νά ξελαχανιάσ πό τό καθημερινό τρεχαλητό, τό κυνηγητό τς δονς, νά στραφ πρός τά μέσα του, νά κινηθ πό τήν συνεχ τεροπαρατήρησι ες τήν ατοπαρατήρησι, πό τόν σχολιασμόν- κουτσομπολιό τν πάντων ες τήν συνομιλίαν μέ τόν γνωστον αυτόν του. Νά σκύψ λίγο μέσα του, νά σκάψ ντός του, νά δ τίς δυνάμεις, τίς δυνατότητες, τά ρια, τίς ντοχές, τά δοθέντα τάλαντα. Χρειάζεται περισυλλογή, αστηρός ατοέλεγχος, πιείκεια καί κατανόησις τν λλων.
Μετανοε νθρωπος, διότι λπίζει τι θά λάβ πό τόν Θεόν τήν συγχώρησιν. Καί τσι εναι ες τήν πραγματικότητα. Παραδεχόμενος νθρωπος ελικρινά τήν μαρτωλότητά του, ναγνωρίζει καί μολογε τήν δυναμίαν του. γνσις τς δυναμίας εναι δύναμις. παραδοχή τς ττας εναι νίκη. δίχως δικαιολογίες συναίσθησις τς παραβατικότητος, νυπακος καί καταχρήσεως τς λευθερίας, δηγε ες τήν μετάνοιαν. λεγε Γέροντας Παΐσιος γιορείτης: «ποιος  συνέχεια δικαιολογεται, χει Γέροντά του τόν Δαίμονα».
Εναι σημαντικό ξεύρεσις νός διακριτικο Πνευματικο Πατρός πρός ρθήν καθοδήγησιν, μακρυά πό περβολές, κρότητες, συναισθηματισμούς καί νοσηρότητες. γωγή πού δίδει πνευματικός συνδράμει ες τό ξεκαθάρισμα πολλν πραγμάτων, ες τήν εσοδον ες τήν οσίαν τς πνευματικς ζως, ες τήν γνσιν τι κκλησία μας δέν εναι νας ραος καί ερός θρησκευτικός ργανισμός, να σωματεο κοινωνικς λληλεγγύης, νας χρος που περνμε εχάριστα, ποδεχόμενοι, συζητντας καί χαμογελντας συνέχεια, που κανοποιονται συναισθήματα, καταξιωνόμαστε, κλπ.
πνευματικός συνδέει τόν ξομολογούμενο μέ τόν Χριστόν καί χι μέ τόν αυτόν του. Προσεύχεται δι ατόν, κόμη καί ταν παρακού, σως τότε πιό πολύ. πακοή δέν πιβάλλεται, δέν χει σχέσι μέ στρατιωτική πειθαρχία. πακοή βοηθ ες τήν ταπείνωσιν, ες τήν κκοπήν το νοσηρο δίου θελήματος. προσευχόμενος καί μέ διάκρισιν Πνευματικός Πατήρ εναι παραίτητο νά μπορ νά διακρίν τό θεϊκό πό τό δαιμονικό, τό γγελικό πό τό νθρώπινο, τό πνευματικό πό τό λικό, τό ψυχικό πό τό σωματικό, τό ψυχολογικό πό τό νευρολογικό, τό ψυχιατρικό πό τό νευρικό, τό γχωτικό πό τό νυπόμονο, καί πολλά λλα παρόμοια. τυχόν διακρισία το Πνευματικο Πατρός θά δημιουργήσ σύγχυσιν καί σοβαρήν πνευματικήν ζημίαν, πού μπορε πολύ νά ταλαιπωρήσ καί τόν ξομολόγο καί τόν ξομολογούμενο. σύγχυσις τς κριβος διαγνώσεως, π.χ. να πρόβλημα ψυχολογικό νά θεωρηθ ς δαιμονισμός, θά δημιουργήσ μεγαλύτερες περιπλοκές, καθυστερήσεις καί ταλαιπωρίες. ελικρινά μετανοημένος νθρωπος δέν χει ψυχολογικά προβλήματα μειονεξιν, διχασμν, νικανοποιήτων καί νολοκληρώτων καταστάσεων, συναισθηματικν σταθειν, φοβιν, καχυποψιν καί λοιπν κουραστικν παρομοίων πραγμάτων.
Εναι σημαντική πωσδήποτε πνευματική καθοδήγησις, βοήθεια καί συνδρομή μπείρου καί διακριτικο Πνευματικο Πατρός ες τήν νόρθωσιν το πνευματικο τέκνου. μεγάλη μάχη μως, δίδεται ντός το δίου το νθρώπου. νθρωπος θά πρέπ νά πομακρυνθ πό τήν δουλείαν τν παθν, νά νισχυθ πό τίς εχές τς κκλησίας καί νά γωνισθ πομονετικά καί πίμονα διά τήν παλλαγήν πό τίς μαρτωλές νθυμήσεις, μνμες καί προσβολές, γαπντας λο καί πιό πολύ τόν Χριστόν. λα ατά φυσικά γίνονται λεύθερα καί ατοπροαίρετα καί δέν πάρχει κανένα νόημα ες κανενός εδους ξαναγκασμόν. Ποτέ δέν πιτρέπεται νά κβιάσωμε κάποιον νά ξομολογηθ. ξομολόγησις εναι ερόν Μυστήριον καί πρξις λευθερίας. Προηγονται τς μετανοίας πίγνωσις τς μαρτίας καί συνειδητοποίησις τς μαρτωλότητος. κολουθε λύπη διά τήν μαρτίαν. πεται ξομολόγησις μέ καρδίαν συντετριμμένην καί πνεμα ταπεινωμένον καί πόφασιν διά μόνιμον ποχήν πό τό κακόν. λεύθερα καί ατόβουλα πιλέγει μαρτωλός τήν μετάνοιαν καί πλουτίζει πό τά γαθά τς ερήνης. Μέ τήν μετάνοιαν καί τήν ξομολόγησιν «δίδεται» συγχώρησις λων τν μαρτημάτων. Διά τς φέσεως ατς, πανέρχεται μετανοήσας μαρτωλός ες τήν κατάστασιν τς ν Χριστ ζως. λες ο μαρτίες, μικρές μεγάλες, θανάσιμες καί μή, ξαλείφονται.
ερός Χρυσόστομος λέγει: «Δέν περιμένει Θεός νά περάσ χρόνος πό τήν μετάνοιαν. μολόγησες τήν μαρτίαν σου μέ ελικρίνειαν; Δικαιώθηκες καί συγχωρέθηκες. Μετενόησες ληθινά; λεήθηκες. Δέν χρειάζεται πολύς χρόνος. Ατή εναι το Θεο πειρη μακροθυμία καί φιλανθρωπία».
ν ψυχή το μετανοοντος γεμίσ παράκλησιν-παρηγορίαν πό τό Πανάγιον Πνεμα καί φωτισμόν, τότε οδεμία το δαίμονος προσβολή τς κακίας το κόσμου πίθεσις μπορε νά διαταράξ τήν ψυχικήν γείαν πού πέκτησε μέ τό λουτρόν τν δακρύων τς ξομολογήσεως καί τς μετανοίας. μετανον εναι πί πλέον μέλος το Σώματος τς κκλησίας το Χριστο καί κοινωνός τς Θείας Χάριτος.
Λέγουν ο Πατέρες, τι ταν Θεός σο χ συγχωρήσει καί τίς πιό βαρειές σου θανάσιμες μαρτίες, σύ χάριν τς ψυχικς σου σφαλείας, νά τίς χς πάντοτε μπρός ες τούς φθαλμούς σου. Γιατί ποιος θυμται τά σφάλματα το παρελθόντος, ποτρέπεται πό μελλοντικές παρεκτροπές, καί ποιος πονάει ληθινά διά τά πρτα του λάθη, προφυλάσσει πωσδήποτε τόν αυτόν του πό τήν πανάληψίν των. Δι’ ατό καί Δαυΐδ λέγει καί μολογε: « ...τι τήν νομίαν μου γώ γινώσκω, καί μαρτία μου νώπιόν μού στι διά παντός» (Ψαλμ. ν, 5).
μετάνοια εναι ργον τς Θείας Χάριτος. ταν Χάρις το Θεο φωτίσ τάς ψυχάς μας, τότε βλέπομε τήν σωτερικήν  ρήμωσιν, τά πάθη, τάς μαρτίας μας. Θεία Χάρις ξυπν τήν κοιμισμένην, τήν πωρωμένην συνείδησίν μας καί νεργοποιεται προαίρεσίς μας διά ναν γνα ελικρινος μετανοίας. ληθινή μετάνοια εναι σφαλής δρόμος, πού μς νδυναμώνει, μς φωτίζει, μς χαριτώνει καί μς δηγε ες τήν Βασιλείαν το Θεο. Δι’ ατό καί ο γιοί μας τόσον ντονα ζητοσαν πό τόν Θεόν: «Δώρησαί μοι μετάνοιαν λόκληρον».
Μετάνοια ληθινή σημαίνει, χι πλ πομάκρυνσιν τς μαρτίας, λλά μσος τς μαρτίας καί γάπη τν νθέων ρετν. μετάνοια, κατά τόν γιον Γρηγόριον τόν Παλαμν, δέν ξαντλεται ες τό μσος τς μαρτίας, λλά καί ες τήν γάπην τς ρετς. Μόνος νθρωπος εναι δύναμος νά τό καταφέρ. τσι, συνδράμει οσιαστικά διος Χριστός, Θεάνθρωπος. σον γαπμε τόν Χριστόν, τόσον βοηθούμεθα νά μισομε τήν μαρτίαν. σύνδεσις το νθρώπου μέ τόν Χριστόν δημιουργε προσωπικήν ναγέννησιν, στολισμόν τς ψυχς πό τήν ψοποιόν ταπείνωσιν καί παλλαγήν πό τήν ρίζαν το κακο καί τήν ωσφορικήν περηφάνειαν.
μετανοημένος νθρωπος πιστεύει, γαπ καί λπίζει. μετάνοια εναι βασική καί μεγάλη ρετή, πάνω ες τήν ποίαν οκοδομεται πνευματική ζωή το πιστο. Μόνον μετανοημένος μπορε νά πικοινων μέ τόν Θεόν. Πρόκειται γιά μεγάλο δρον το Θεο ες τόν νθρωπον. Εναι μία τρανή κόμη πόδειξις τς φατης καί φιλόστοργης φιλανθρωπίας το Παναγάθου Θεο Πατέρα καί Πλάστη. Δέν πομένει λλο πό τό νά ποδεχθ ατοβούλως νθρωπος τήν πρόκλησιν καί πρόσκλησιν πρός πόλαυσιν τν πολλν γαθν τς μετανοίας. ντίδρασις, ντίθεσις καί πόδρασις το νθρώπου πό τό εγενές ατό προσκλητήριον τόν καταταλαιπωρε καί τόν καταστρέφει.
κκλησία εναι τό Σμα το ζντος Χριστο, κοινωνία τν γίων, μόνη δός τς κατά Χάριν θεώσεως τν μετανοούντων. πορεία τς νορθώσεως διά τς μετανοίας, τς πομακρύνσεως πό τήν δουλείαν τν παθν καί τς σκήσεως διά τήν ργασίαν τν θείων ντολν, εναι πορεία τν γίων καί θεουμένων πάρξεων. γιος Γρηγόριος Παλαμς τονίζει τά ξς: «άν κάθε νθρωπος δέν μπορ νά φθάσ τούς γίους καί τά μεγάλα καί θαυμαστά πιτεύγματα πού χαρακτηρίζουν τήν ζωήν των καί εναι ξ λοκλήρου μίμητα, μπορε μως καί πρέπει νά τούς μοιάσ καί νά τούς κολουθήσ ες τήν πορείαν τς ζως των πρός τήν μετάνοιαν». Καθημερινά «πολλά πταίομεν κοντες» καί μοναδική λπίδα σωτηρίας δι λους μας παραμένει νάνηψις καί βίωσις τς «διηνεκος μετανοίας», κατά τόν γιον Γρηγόριον τόν Παλαμν(7).
πίσης, δέν πρέπει ποτέ νά κρίνωμε, οτε νά περιφρονομε κανέναν. Λέγει γιος ωάννης Χρυσόστομος: «ν βλέπς τόν δελφόν σου ες τόν δρόμον τς μαρτίας, ρίψε ες τούς μους του τόν μανδύαν τς γάπης σου».
Ες τά σπλάχνα οκτιρμν πού ζητομε πό τόν Θεόν διά τά δικά μας μαρτήματα, φείλομε νά καταθέσωμε καί τήν δικήν μας εσπλαχνίαν πρός τούς συνανθρώπους μας. Καί ς μήν λησμονομε, τι εμεθα λοι μαρτωλοί καί φέρομε μέσα μας τήν νθρωπίνην πεπτωκυαν φύσιν μας, τήν πεσμένην φύσιν μας. Ες τό σφάλμα πού πεσε σήμερα κάποιος, αριο μπορε νά πέσωμε μες. Νά γαπμε τόν μαρτωλόν καί νά μισομε μόνον τήν μαρτίαν, πως λέγει καί γιος ωάννης Χρυσόστομος. συγχωρητικότης εναι χαρακτηριστικόν τν ληθινά μετανοημένων νθρώπων.
Τό κήρυγμα τς κκλησίας θά πρέπ πάντα νά εναι ''περί μετανοίας''. Ατό ταν  τό κήρυγμα λων τν Προφητν τς Παλαις Διαθήκης, ως καί το Τιμίου Προδρόμου. Ατό ταν καί το Χριστο. γιος Γρηγόριος Παλαμς, λέγει χαρακτηριστικά πώς ληθινή μετάνοια εναι ρχή, μέση καί τέλος τς ν Χριστ πνευματικς ζως. λοι, μά λοι, χομε νάγκην μετανοίας, διότι ''οδείς ναμάρτητος''. 
Λέγει γιος σαάκ Σρος: « μετάνοια δέν τελειώνει ποτέ. μετάνοια εναι ψηλότερη πό λες τίς ρετές καί τό ργον της δέν μπορε νά τελειώσ, παρά μόνον τήν ραν το θανάτου. Δι ατό μετάνοια χρειάζεται πάντοτε ες λους καί δέν πάρχει κανένας ρος τελειώσεως τς μετανοίας. Διότι καί ατν τν τελείων νθρώπων τελειότης εναι τελής. Δι ατό καί μετάνοια δέν περιορίζεται σέ ρισμένους καιρούς, οτε σέ ρισμένες πράξεις, λλά συνεχίζεται ως τήν ρα το θανάτου».
μετάνοια εναι κατάστασις μπόλεμος, νας πόλεμος διαρκής καί κατάπαυστος κατά τν τριν χθρν μας, το αυτο μας, το Διαβόλου καί το κόσμου. μεγαλύτερος μως χθρός εναι διος μας αυτός.   νθρωπος πρέπει νά παλεύ μέ τόν διον τόν αυτόν του, δηλαδή μέ τά πάθη του. ποιος νίκησε τόν αυτόν του, δέν χει νά φοβται κανέναν ντίπαλον. Επε Γέρων: «Ες λην μου τήν ζωήν πάλαιψα μέ τόν αυτόν μου, διά νά σώσω τόν αυτόν μου πό τόν αυτόν μου».
μετάνοια εναι διαρκής. γιος Συμεών Νέος Θεολόγος λέγει: «Καί ν χίλια χρόνια ζήσωμε στήν γ, ποτέ δέν θά μπορέσωμε τέλεια νά κατανοήσωμε τήν μετάνοια, λλά φείλομε καθημερινά νά βάζωμε ρχήν ες ατήν καί νά γωνιζώμεθα».
ς μετανοομε λοιπόν συνεχς.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Φιλοκαλία τν ερν Νηπτικν, γ. Μάξιμος μολογητής, Τόμος Β, Κεφάλαια Διάφορα Θεολογικά τε καί Οκονομικά, καντοντάς Α, μβ.

2. Χρυσοστόμου, τόμ. 30, σσ. 287, 289.
3. Ε.Π.Ε. ργα Χρυσοστόμου, τόμ. 30, σ. 287.
4. Ε.Π.Ε. ργα Χρυσοστόμου, τόμ. 30, σ. 297
5. Χρυσοστόμου, μνημ. ργ., σσ. 309, 311
6. Ε.Π.Ε. ργα Χρυσοστόμου, τόμ. 30, σ. 241.
7. μιλία 28, PG. 151.361C.
ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

LinkWithin

Μπορείτε νά δείτε και:

"ΠΕΡΙΛΥΠΟΣ ΕΣΤΙΝ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ· ΜΕΙΝΑΤΕ ΩΔΕ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΜΕΤ' ΕΜΟΥ"!

"ΠΕΡΙΛΥΠΟΣ ΕΣΤΙΝ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ· ΜΕΙΝΑΤΕ ΩΔΕ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΜΕΤ' ΕΜΟΥ"!
Κάντε κλικ στην εικόνα και μάθετε πώς να μείνετε με τον Χριστό!

ΠΟΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΑΠΑ Ο ΘΕΟΣ;

ΠΟΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΑΠΑ Ο ΘΕΟΣ;
Κάντε κλικ στην εικόνα για να το μάθετε!

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΤΙΑΣΙΔΩΜΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗΡΙΑ!

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΤΙΑΣΙΔΩΜΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗΡΙΑ!
Κάντε κλικ στην εικόνα για να ανακαλύψετε πώς γίνεται!

ΤΟ ΠΑΓΩΝΙ ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

ΤΟ ΠΑΓΩΝΙ ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
Κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε!

ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!

ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!
Κάντε κλικ στην εικόνα για να το ανακαλύψετε!

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ-ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ-ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ!

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ-ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ-ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ!
Κάντε κλικ στην εικόνα για να καθρεφτισθείτε!

ΜΕ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΕΞΟΠΛΙΣΟΥΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΤΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥΣ!

ΜΕ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΕΞΟΠΛΙΣΟΥΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΤΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥΣ!
Κάντε κλικ στην εικόνα. Αφορά ιδιαιτέρως τις γυναίκες!

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΝΩΜΗ.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΝΩΜΗ.
Κάντε κλικ για να διαβάσετε.

.

.

.

.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟ ΖΩΗ:

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟ ΖΩΗ:

.

.

.

.
.

.

.
.

.

.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
"Μή μεταίρειν ὅρια ἅ οἱ Πατέρες ἔθεντο"

Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσιν!

Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσιν!
Τό Φῶς τό Ἀληθινόν!

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΦΩΤΙΣΟΝ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ!

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΦΩΤΙΣΟΝ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ!
(Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς)

Ή ΘΑ ΖΗΣΩ ΜΙΑΝ ΩΡΑΝ ΚΑΘΩΣ ΘΕΛΕΙΣ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, Ή ΑΣ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ ΕΙΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ!

Ή ΘΑ ΖΗΣΩ ΜΙΑΝ ΩΡΑΝ ΚΑΘΩΣ ΘΕΛΕΙΣ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, Ή ΑΣ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ ΕΙΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ!
(Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής)