Τό παρόν ἱστολόγιο γεννήθηκε στίς 19-11-2013

Τό παρόν Ὀρθόδοξο Χριστιανικό Ἱστολόγιο γεννήθηκε στίς 19-11-2013
μέ τήν Χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ταῖς πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί δι' εὐχῶν...
Τοῦτος ὁ ἱστότοπος εἶναι ὀρθόδοξος, κατηχητικός, ἀντιαιρετικός, ἀντιοικουμενιστικός, ἀντινεοταξικός καί ψυχωφέλιμος.

Ρατσισμός δέν εἶναι νά σχολιάζει κανείς τό κακό πού συμβαίνει, ἀλλά ΤΟ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ἀπό κάποιους εἰς βάρος τοῦ καλοῦ, ΤΟ ΝΑ ΑΠΟΣΙΩΠΑΤΑΙ Ἤ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΩΣ ΟΡΘΟΝ!

Ετικέτες


ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΠΑΝΩ ΣΤΑ ΕΙΚΟΝΙΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΕΝΤΥΠΑ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ! Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΕΝΤΥΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΔΕΞΙΑ ΛΩΡΙΔΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΙΚΟΝΙΔΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.
" Ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περί τῆς ἀληθείας, καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ σου " (Σ. Σειράχ 4, 28)

TRANSLATOR

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ «ΛΑΛΕΙΝ» ΚΑΙ ΤΟ «ΣΙΓΑΝ»



ΤΟ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ
 «ΛΑΛΕΙΝ» ΚΑΙ ΤΟ «ΣΙΓΑΝ»


Πολλά εναι ατά πού συμβαίνουν καί γιά τά ποα πορε καί κπλήσσεται κανείς. πορε κατ ρχάς μέ τό πο θά φθάσ ατό τό πνευματικό κατρακύλισμα τς κοινωνίας καί κπλήσσεται γιά τό τι σχεδόν παυσαν νά πάρχουν ο πνευματικές καί θικές κενες ντιστάσεις, πού σέ παλαιότερες ποχές λειτουργοσαν ν τ μα ταν κανε τήν μφάνισί του κάποιος κίνδυνος πνευματικς παρεκτροπς, κκλησιολογικς ποδομήσεως κλπ.  λλά, κε πού κπληξις φθάνει ες τά ρια το θαυμασμο, εναι γιά τά σα συμβαίνουν ες τόν χρον τς κκλησίας ες λους σχεδόν τούς τομες, κυρίως μως ες τά θέματα πού χουν νά κάνουν μέ τίς σχέσεις τν ρθοδόξων καί τν τεροδόξων λλά καί τν λλοθρήσκων.

κατάστασις ες τόν τομέα τν διαχριστιανικν καί διαθρησκειακν σχέσεων χει φθάσει σέ τέτοιο σημεο πού σέ σχέσι μέ λίγες δεκαετίες πρίν, ταν κανείς φωτογραφίζ τά γεγονότα καί ντικειμενικά κρίν τίς καταστάσεις, ασθάνεται τι πό τότε χουν περάσει χι κάποια τη, λλά αἰῶνες. Βεβαίως, ποιαδήποτε χρονική διάρκεια δέν δικαιολογε λλοιώσεις, παραχωρήσεις κλπ.
πειδή μως δέν μς καλύπτουν ο γενικολογίες ες τά θέματα ατά, ς βάλλωμε τόν «δάκτυλον πί τόν τύπον τν λων» καί ς περάσωμε νά δομε τό παρόν συγκριτικά μέ τό παρελθόν.
ταν Πατριάρχης θηναγόρας ες τήν «γωνία τς Γεθσημαν δινε τά φιλιά καί τούς ''δελφικούς'' σπασμούς…» καί ν γνώσει του λάμβανε τήν φρικτήν πόφασιν νά ποδοπατήσ τούς Θείους καί ερούς Κανόνες, προσβάλλοντας τόν μιλον τν γίων Πατέρων καί, ταν μαζί του σπευσαν νά πιδείξουν «γαπολογίαν», «γαλλομέν ποδί», σοι γευστοι τν πατρικν παραδόσεων καί τς πονεμένης  Ρωμηοσύνης, ο γρυπνοι φρουροί  τς ρθοδοξίας σάλπιζαν τό «κίνδυνος ν ψει». Ατό δέ τό γερτήριον σάλπισμα φέρετο πό τήν πνοήν το Πνεύματος φυπνίζοντας τούς γρύπνους φρουρούς, τοι Κλρον καί λαόν, πρωτοστατούντων τν μολογιακν καί σιακν μορφν.
Ες τόν λλαδικόν χρον πρχαν τότε μορφές, ς σιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, το ποίου τά φωτισμένα κηρύγματα καί γραπτά κείμενα, κτός τν λλων, «τσάκιζαν τά κόκκαλα» τν παποφίλων πού μνήστευαν τίς πλνες καί τίς αρέσεις.
πρχαν μορφές, ς το ειμνήστου Γέροντος πιφανίου Θεοδωροπούλου, πού μέ τήν δωρεάν τς σοφίας καί τς συνέσεως, λλά καί διά το σπανίου καί ψηλο χαρίσματος τς διακρίσεως πού διέθετε, κανοναρχοσε κενος καί σχοινοβατοσαν ο συνετοί γωνιστές το Πνεύματος.
πρχε μολογητής ρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, λαϊκός εροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος καί λλοι πολλοί. πρχαν τόσοι καί τόσοι, ο ποοι, ναλόγως τς διοσυγκρασίας καί τς Χάριτος πού διέθεταν, καθένας ποτελοσε καί ναν σύγχρονον θεηγόρον πλίτην παρατάξεως Κυρίου.
Θά ποτελοσε μως παράλειψι μεγάλη άν ες τό σημεον ατό δέν γινόταν εδική ναφορά ες τόν σιον ουστνον Πόποβιτς, ες τόν κολοσσόν ατόν τς ρθοδόξου καί χι μόνον γνώσεως, λλά καί ατς τς Θεολογίας καί συχαστικς παραδόσεως καί μπειρίας, ποος, παρ ,τι το κατ νθρωπον παροπλισμένος λόγ τς κτοπίσεώς του καί το γκλεισμο του ες τήν εράν Μονήν Τσέλιε, κρατοσε ψωμένο τό λάβαρο τς ρθοδόξου μολογίας καί διαπερνοσε λώβητος καί κέραιος νάμεσα πό τίς «συμπληγάδες πέτρες»(1), τόσον το παράτου Οκουμενισμο, σον καί τς δαιμονικς λαίλαπας το Μαρξισμο, πού τότε εχε χειροπόδαρα δεμένο λόκληρο τό νατολικό μπλόκ.
Ες τό ργον του « ρθόδοξος κκλησία καί Οκουμενισμός», πού ς καταπέλτης τς Χάριτος συντρίβει τήν ψευδώνυμον γνσιν το Οκουμενισμο καί δίνει τήν χαριστικήν βολήν ες τούς θεολογήτους, νιστορήτους καί γεύστους τς Χάριτος κπροσώπους το Οκουμενισμο, μαζί μέ τίς προσωπικές του πιστολές, τίς ποες πέστειλε ες τόν Πατριάρχη θηναγόρα λλά καί ες τόν Πατριάρχη Σερβίας, ποδεικνύει τι ταν ντως καθαίρετος πύργος τς ρθοδοξίας μας. Ταυτοχρόνως δέ, διά τς σθεναρς του μολογίας πέσεισε καί ξήλειψε τό «κυλώνειον γος»(2) τν σλαβικν κκλησιν, ταν ατές λυσοδεμένες πό το «ρυθρο θηρίου» το Κομμουνισμο ναγκαστικς διά τν «κπροσώπων» των προωθοσαν τό «intercommunio», δηλαδή τήν διακοινωνία, διά τς παραχωρήσεως τν ερν Μυστηρίων καί δή τς Θείας Κοινωνίας ες τούς Παπικούς,  πργμα πού συνέβη μέ τήν Ρωσική κκλησία. ντως τραγικές σελίδες τς ρθοδόξου κκλησίας καί κκλησιολογίας, πού Θεος Δομήτωρ διά τάς μαρτίας μν ς μήν πιτρέψ καί πάλιν νά παναληφθον.
 λλά κτός ατν τν γωνιστν πρχαν πίσκοποι! πίσκοποι, Μητροπολτες πού «πί σκοπόν» γρυπνοσαν, χι μόνον πί το ποιμνίου πού διακονοσαν ντός τν γεωγραφικν ρίων τς Μητροπόλεώς των, λλά καί γιά λόκληρον τήν που γς κκλησίαν!
Εδικς μως θά πρέπ νά ναφερθομε ες τήν μαρτυρίαν το γιωνύμου ρους το θω. Ες τήν μαρτυρίαν καί μολογίαν τν γιορειτν πατέρων, τήν καθολικήν μολογίαν καί μαρτυρίαν ες λην των τήν κτασιν, πό τούς κοινοβιάτας καί διορρυθμίτας ως τούς Κελλιώτας καί ατούς τούς μεμονωμένους συχαστάς, πως τούς Γέροντες Παΐσιον, Γαβριήλ Διονυσιάτην, Θεόκλητον Διονυσιάτην, κ.λ.π.
Διαπιστώνομε λοιπόν πώς τότε ο γιορετες πατέρες, σέ θέματα Πίστεως, καί εδικς ες ατά πού χουν νά κάνουν μέ τήν λεπτήν συνείδησιν τν μοναχν, σέ θέματα κκλησιολογίας καί σέ σχέσι μέ τά ρια τς κκλησίας πού προσδιορίζουν τά Δόγματα καί ο εροί Κανόνες, λλά καί σον φορ ες τήν συναναστροφήν τν Ποιμένων καί Πατριαρχν μέ τόν συρφετόν τν κακοδόξων καί αρετικν, ο γιορετες πατέρες σαν πολύ προσεκτικοί καί λεγχαν τήν κατάστασιν προσέχοντας κόμη καί κενα πού ρκετοί σήμερα θεωρον ς λεπτομέρειες καί σήμαντα.
Θαυμάζει κανείς τήν κριβ γνσιν τς κκλησιαστικς στορίας, μά καί τίς διαίτερες πισημάνσεις μέ τίς ποες ξεσκέπαζαν τό ωλον τν «θηναγορείων πόψεων» καί σκόρπιζαν ες τόν έρα τά πλανεμένα ψευδοσυναισθήματα τς δθεν «γάπης».
λλά δέν εναι μόνον ο συλλογικές επρεπες καί σοβαρές μολογιακές ντιδράσεις ς πρός τήν λαίλαπα το Οκουμενισμο, πού κανε τήν μφάνισί της καί ρριχνε τά παμφλάζοντα κύματα τς πλάνης διά συγκεκριμένων προσώπων, τό σημαντικώτερον καί σπουδαιότερον εναι τό τι ο ντιδράσεις καί τά μέτρα πού λαβαν τότε ο πατέρες σαν καθολικο χαρακτρος καί ντός κκλησίας. Τό γιον ρος τότε πί Πατριαρχίας θηναγόρου σύσσωμον ντέδρασε καί μολόγησε π κρου ες κρον τήν ρθοδοξίαν! ( . Μονή Βατοπαιδίου τότε πεχε διότι εχε λειψανδρία).
Μελετντας λοιπόν κανείς τά γεγονότα το ντιοικουμενιστικο γνος πού λαβαν χώραν, διαπιστώνει μέ χαρά γιά κείνην τήν ποχήν καί μέ θλψιν γιά τήν δικήν μας τι ο ντιδράσεις τν ρθοδόξων πιστν σαν χι κάτι τό σπάνιον καί ξαίρεσις, πως συμβαίνει ες τίς μέρες μας, λλά κανόνας. Τότε, ντιδροσε λόκληρο τό Σμα τς κκλησίας, κλρος καί λαός, διότι ο ρθόδοξοι, καί μάλιστα ες τόν λλαδικόν χρον, θεωροσαν ερή τους ποχρέωσι καί ερό τους καθκον νά μιλήσουν, νά ντιδράσουν, νά μολογήσουν, νά γωνισθον καί νά περασπισθον τήν Πίστι πού παρέλαβαν πό τούς προγόνους των. Καί τονίζομε τόν χρο τς λλαδικς κκλησίας, διότι κείνη τήν ποχή λα τά ρθόδοξα κράτη το «νατολικο μπλόκ» στέναζαν κάτω πό τό βαρύ πέλμα το «ρυθρο θηρίου» το Κομμουνισμο, καί νελεύθεροι ντες ο ρθόδοξοι τν κρατν κείνων ταν δύνατον νά κφράσουν τήν ντίθεσίν των καί τήν διαμαρτυρίαν των. τσι, τό πλήρωμα τς λλαδικς κκλησίας, γιά λλη μία φορά, σήκωνε ες τούς μους του τόν γνα τς ρθοδόξου μολογίας καί ντιστάσεως ναντίον τς παναιρέσεως το Οκουμενισμο.
Ναί, τσι χουν τά πράγματα. κε μως πού τό θέμα τς διαμαρτυρίας εχε φθάσει ες τά ψη καί ο πατέρες τό νοιωθαν πλέον ς τρόπον ζως καί ς καίριον σημεον πνευματικότητος πού κρίνει τήν ρθόδοξον πόστασιν καί ατήν ταύτην τήν σωτηρίαν το νθρώπου, τονίζομε καί πογραμμίζομε τι ταν ατό τό γιώνυμον ρος, τό Περιβόλι τς Παναγίας, τό ποον, σύσσωμον καί «ν νί σώματι-στόματι καί μι καρδί», ντιδροσε παντοιοτρόπως καί μολογοσε πατερικ τ τρόπ, τινάσσοντας ες τόν έρα λα τά οκουμενιστικά θέατρα καί παραστάσεις το θηναγόρου καί τν λίγων συμπαραστατν του. τσι λοιπόν παραλλάσσοντας τόν λόγον το ποστόλου Παύλου «…Οαί δέ μοί στιν άν μή εαγγελίζωμαι» (ΑΚορινθ. θ 16), θά μπορούσαμε νά πομε τι ο γωνιστές πατέρες τότε λεγαν «Οαί δέ μοί στιν άν μή μολογ καί προασπίζωμαι τήν πίστιν».
Ατά καί πολλά λλα πέγραφαν καί μολογοσαν πί Πατριαρχίας θηναγόρου ο γιορετες πατέρες πρίν λίγες μόνον δεκαετίες καί μολογουμένως συγκινεται κανείς πό τήν διάκρισιν, λλά καί τήν παρρησίαν των. Διακρίνει τόν πόνο, λλά καί τό μετάθετον ες τίς δογματικές θέσεις καί ποφάνσεις τν γίων Πατέρων.
Διερωτώμεθα, χει καμμίαν σχέσιν κείνη ποχή μέ τήν σημερινήν; Ερισκόμεθα ες λλον ρος, ες λλον πλανήτην; ς παντήσουν ο γιορετες πατέρες...
Σήμερα, πάρχουν κάποιοι «σιοι» πατέρες ο ποοι ρνονται νά δον καί νά γνωρίσουν τήν πραγματικότητα ατή ζντας μέσα ες να φάσμα τς λλοιώσεως τν γεγονότων, στε, ς λλος ωνς, νά καθεύδουν «ρέγχοντες ες τήν κοίλην το συνειδησιακο των σκάφους» (ωνς α´, 5), ντί νά εναι γρυπνοι καί τρόμητοι μολογητές. 
πίσης πορε κανείς καί μέ τήν θωότητα ρισμένων λλων καλν κγαθν πατέρων πού δείχνουν νά πιστεύουν τά σα ντηχον ες τά τα τους καί παραμένουν παθες δικαιολογντας τήν κατάστασιν τς νόχου μακαριότητός των στηριζόμενοι ες τό Γραφικόν χωρίον «νήρ κακος πιστεύει παντί λόγ…». (Παροιμ. ΙΔ 15), δηλαδή πονήρευτος νθρωπος πιστεύει ,τι το λέγουν. ντί νά πιτρέψουν ες τόν σφηνωμένο λογισμόν των νά δεχθ τι «κάτι τό διαφορετικόν φύτρωσεν» ες τό Περιβόλι τς Παναγίας.
Πο εναι τά «μολογιακά» ειθαλ νθη το ρους; Μετηλλάχθησαν σέ χορταράκια, ξηράνθησαν, μείχθησαν μετά ζιζανίων, φύτρωσαν γκάθια κλπ., πού πληγώνουν τίς καρδιές τν πιστν;
πίσης, κτός τν λλων χομε τήν μφάνιση νέου φαινομένου καί κτός γίου ρους: Πς, λήθεια, νά ρμηνεύσ κανείς ατό τό φαινόμενο, τι πό τήν μία νά ξετυλίγωνται καί νά ξεφυλλίζωνται ο περγαμηνές τς «Παρακαταθήκης» ναντίον το Οκουμενισμο, πό τήν λλη μως συγχρόνως νά διοργανώνουν κδρομές καί πισκέψεις ες οκουμενιστικά «πρωτοκλασάτα» στελέχη «σύν πσι τος τέκνοις», πογραμμίζοντας τό «… δού γώ καί τά παιδία μοι δωκεν Θεός».
Καί μέσα σέ λα ατά τά νερμήνευτα πού συμβαίνουν ναφύεται καί πάλιν τό ρώτημα: Πο εναι σήμερα ο γνήσιες φωνές διαμαρτυρίας καί μολογίας; Γιατί σίγησαν ατές ο φωνές καί ο κατά τά λλα λαλίστατοι ποιμένες τώρα φραξαν τό στόμα τους; Τί συνέβη; Τόσο πολύ λοιπόν τό μίασμα το Οκουμενισμο χει πονευρώσει λους, καί τούς γιορείτες πατέρες, καί τόσο πολύ ο «ψεκασμοί» τς συμπροσευχς καί τς δθεν «γάπης» παρέλυσαν τά νερα τς ρθοδόξου ντιστάσεως; Τόσο πολύ ο καρδιές δειασαν πό τόν ζλον το Θεο καί γιναν παγόβουνα, νεκεν σεβασμο καί «γάπης» προσώπων νεκεν το καταραμένου καί νόχου φησυχασμο;  
Ποιός λήθεια τώρα θά ναδειχθ στρατιώτης, γωνιστής καί μολογητής τς ρθοδοξίας; ραγε τό Περιβόλι τς Παναγίας θά ναδειχθ νάχωμα ναντι τς πλήμμυρας το παράτου Οκουμενισμο; λλά, καί ντός καί κτός ρους, ποιοί ρασοφόροι θά ψώσουν τό νάστημά των καί θά πον σέ κάποιους τό Προδρομικόν «…οκ ξεστί σοι…» (Μαρκ. ΣΤ18 ).
Γιατί ατή παραλυσία σήμερα, ατές ο μολογιακές γκυλώσεις καί ο μερικές λικές ναρκώσεις, χι μόνον κ μέρους τν γιορειτν, λλά καί κ μέρους λων τν ρθοδόξων πιστν;
ρωτομε λοιπόν καί πάλιν: Πο εναι σήμερα ο γνήσιες φωνές διαμαρτυρίας καί μολογίας χι μόνον κ μέρους τν γιορειτν, πού εναι φύσει καί θέσει φύλακες γρυπνοι, λλά καί κ μέρους λων τν ρθοδόξων πιστν που γς καί δίως τν λλαδιτν; Καί ταν λέγωμε φωνή διαμαρτυρίας, δέν ννοομε ξέψυχες φωνές καί ξεθωριασμένες ντιδράσεις. Δέν ννοομε χλιαρές καταστάσεις, πού προκαλον τήν διαμαρτυρία καί πιφέρουν τήν ποστροφή το δίου το Θεο, πως ες τήν περίπτωσι το πισκόπου Λαοδικείας, γιά τόν ποον λέγει Γραφή «οτως τι χλιαρός ε, καί οτε  ζεστός οτε ψυχρός, μέλλω σε μέσαι κ το στόματός μου» (ποκ. Γ16). ννοομε νά ψωθον διαμαρτυρίες πό λους «…ς  φωνή δάτων πολλν» (ποκ. Ά 15) καί νά γραφον κείμενα τά ποα  θά κτινάσσουν καί θά κονιορτοποιον τά νόθα κατασκευάσματα τν κοινν δηλώσεων μεταξύ ρθοδόξων καί αρετικν (Σαμπεζύ, Μπαλαμάντ, κλπ.).
ς μήν σχυρισθ, δικαιολογηθ κλπ. δέ κανείς τι λεγχος τς ληθείας θά δηγήσ ες σχίσματα. χι, δέν συμβαίνει τσι. Καί δέν συμβαίνει, διότι ννοεται τι πορρίπτομε κατηγορηματικς τίς σχισματικές καί λλοπρόσαλλες καταστάσεις το κκλησιαστικο κατακερματισμο. ΟΧΙ, δέν θά κάνωμε τήν χάριν ες τούς αρετικούς καί ες τόν Διάβολον (''παγε πίσω μου'') νά περιπέσωμε ες σχίσματα. γώνας καί μολογία πάντοτε καί μόνον ντός κκλησίας. Μς λέγει γιος ωάννης Χρυσόστομος: «ν σμά σμεν, ο σμα κεφαλς, ο κεφαλή σώματος χωρίζεται» (P.G. 52, 430)
Καί, πί τέλους, γιά νά δείξωμε καί νά ποδείξωμε τι πορρίπτομε τά σωτερικά καί κριτα ζηλωτικά σχίσματα, θά πρέπ νά διέλθωμε τά «Καυδιανά δίκρανα»(3); Δέν ρκε λοιπόν τι κατά τόν Ψαλμωδόν «…χείμαρρον διλθεν ψυχή μν…»; (Ψαλμ. ΡΚΓ 4). Δέν ξεχείλισε κόμη κρατήρας τς ν προκειμέν κακς νοουμένης ωβείου πομονς καί τς διακρίτου πακος; Χάσαμε κόμη καί τό «καιρόν γνθι», πού φήρμοζαν ο πρόγονοί μας; Μς διαφεύγει λοιπόν τι χι πλς εναι καιρός πού πιβάλλεται φύπνισις, διαμαρτυρία, λεγχος καί ,τι πιτάσσουν ο εροί Κανόνες; νομίζομε τι θά ερισκώμεθα αωνίως πάνω ες τήν γν καί τσι θά χωμε χρυσές εκαιρίες πρός μολογίαν; Μς ποκαλύπτει Χριστός: «Πς ον στις μολογήσει ν μοί μπροσθεν τν νθρώπων, μολογήσω κγώ ν ατ μπροσθεν το πατρός μου το ν ορανος· στις δ ν ρνήσηταί με μπροσθεν τν νθρώπων, ρνήσομαι ατόν κγώ μπροσθεν το πατρός μου το ν ορανος» (Ματθ. Ι32-33).
Τονίζομε τι βεβαίως ες τό γιον ρος πάρχουν καί ρισμένοι πατέρες ο ποοι γωνίζονται τόν καλόν γνα τς Πίστεως καί γωνιον γιά τά τεκταινόμενα. Ποικιλοτρόπως διαμαρτύρονται καί φωνή τους κουομένη στηρίζει ψυχές. Ατοί λοιπόν ο πατέρες, ο φάροι τς Πίστεως, ποτελον τά στηρίγματα καί τούς δηγούς μας ες τόν ντιοικουμενιστικόν καί χι μόνον γνα.
Τό διο δέ συμβαίνει καί κτός γίου ρους μέ ρισμένους πισκόπους, πατέρες κλπ. λίγοι μέν λλά φωνή τους κούεται καί φυπνίζει, πως συμβαίν καί μέ ρισμένους θεολόγους, λαϊκούς, κλπ.
Δυστυχς μως πρέπει νά τό μολογήσωμε τι εναι λάχιστοι ατοί ο γνήσιοι μολογητές κολλυβάδες τν ποίων νόθευτος καί κέραιος λόγος κούεται καί φυπνίζει τίς συνειδήσεις τν πιστν.
Πόσο δίκαιο εχε κενος πού πεστήριξε τι τόν Χριστό, στόν κπο τς Γεθσημαν, δέν τόν ρνεται τόσον ούδας καί δέν συλλαμβάνεται τόσον πό τό προδοτικό φιλί, σον τόν προδίδουν ο τρες μαθητές πού ρνονται νά ποδιώξουν πό τήν παρξίν των τόν πνο. πάρχει ντίρρησις τι ες τούς χαλεπούς καιρούς μας ο προδοτικοί σπασμοί λονέν καί περισσότερον αξάνουν καί τι βυθιζόμεθα ες πνον λο καί περισσότερον; τι ο στρατιτες καί τό πλθος πού ρχονται για νά συλλάβουν τόν ησον εναι περισσότεροι πό ποτέ λλοτε; Καί τι δυστυχς Μορφέας(3) το συμβιβασμο καί Μανδραγόρας(4) το συμφέροντος καί το φελιμισμο χουν σφραγίσει πλέον τούς μυωπάζοντας φθαλμούς τν πιστν;
Καί λόγ το τι πό τόν πολύν πνο τς ραθυμίας, τς ποστασίας, καί γενικά τς μαρτίας,  φαίνεται πώς μβλύνθησαν ο φθαλμοί μν, ς γγίξουν τήν πλαδαρή καρδιά μας τά λόγια πού πευθύνει Εαγγελιστής ωάννης πρός τόν πίσκοπον Λαοδικείας «... κολλύριον να γχρίσ τούς φθαλμούς σου να βλέπς». (ποκ. Γ 14-18), δηλαδή, πως λέγει καί ες τόν Λαοδικείας, πιβάλλεται ο φθαλμοί μας πάντοτε νά εναι νοικτοί μπρός ες τήν λήθεια. πίσης λέγει Εαγγελιστής ωάννης « χων ος κουσάτω τί τό Πνεμα λέγει τας κκλησίαις» (ποκ. Γ 6), δηλαδή κενος πού χει πνευματικό νδιαφέρον καί ασθητήριο, ς κούσ τί λέγει τό γιον Πνεμα στίς κκλησίες.
κενο πάντως πού χρειάζεται νά πισημανθ εναι παγία τακτική τν «ρθοδόξων» οκουμενιστν. Καί ατή τακτική γκειται ες τό νά λίσσωνται ναλόγως τν προσώπων καί τν καταστάσεων μέ τελικό στόχο βεβαίως τήν πικράτησιν ατο, το Οκουμενισμο. ννοομε δέ μέ ατό πώς ταν ο «ρθόδοξοι» οκουμενιστές ερίσκονται μπρός ες οκουμενιστικόν κροατήριον δείχνουν νά σοπεδώνουν τά πάντα, ξεκινντας πό φιλοφρονήσεις καί δρα ως συμπροσευχές καί σχεδόν συλλείτουργα κλπ., πράγματα πού παγορεύουν καί καταδικάζουν ρητς καί κατηγορηματικς ο εροί Κανόνες. μφανίζονται λοιπόν χι πλς φέροντες τά «ρωματισμένα τους ράσα», λλά νδεδυμένοι καί ατά τά ερά μφια, τά ποα νεκεν τν παραδέκτων ατν λισθημάτων τά καταντον νίερα, πού δέν θυμίζουν παρά κακόγουστες «θεατρικές στολές». ταν πάλιν τά δια ατά «ρθόδοξα» οκουμενιστικά πρόσωπα ερεθον μπρός σέ εσεβες ψυχές, μέ φόβον Θεο καί γνσιν τν θείων Δογμάτων καί τν ερν Κανόνων, τότε ναδεικνύονται βασιλικώτεροι το Βασιλέως. ντως, τούς πονέμεται σκαρ θοποιΐας… μως, ες ατούς ρμόζει λόγος το ποστόλου Παύλου: «Ο δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καί ποτήριον δαιμονίων· ο δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων. παραζηλομεν τόν Κύριον; μή σχυρότεροι ατο σμεν;» (Α Κορ. ι 21-22 ). Εναι τόσο ξεκάθαρος καί συγκλονιστικός λόγος ατός στε δέν χρειάζεται κν μετάφρασις.
στρατευομένη γία το Χριστο κκλησία χει κληθ πό το Θείου Ατς Δομήτορος νά συμβάλλ ποφασιστικά ες τήν διαφύλαξιν καί διασφάλισιν καί διακήρυξιν τς νοθεύτου ρθοδόξου Πίστεως καί παραδόσεως ες λον τόν χρον τς ρθοδοξίας πρός γιασμόν καί σωτηρίαν τν μελν Της. γία μας κκλησία διακυβερνται πό τό γιον Πνεμα καί κάστοτε εραρχία χει κληθ νά φαρμόζ τούς Θείους καί ερούς Κανόνες, ο ποοι κφράζουν τό θέλημα το Θεο. ,τιδήποτε ντίθετο μέ τήν παράδοσι τς ρθοδοξίας δέν εναι πρξις μαρτυρίας, λλά προδοσίας. Ο πίσκοποι δέν εναι ατόνομοι, ατοδύναμοι - ν καί ρισμένοι τσι τείνουν νά διαμορφωθον -, δέν εναι κοσμικοί ρχοντες μέ ξουσίαν κυριάρχου. χουν πνευματική ξουσία καί πρέπει νά προσφέρουν διακονία καί θυσία. Νά εναι ταπεινοί θεράποντες καί νά βιώνουν τό δεδες το ποιμένος καί πισκόπου «…. ποιμήν καλός τήν ψυχήν ατο τίθησιν πέρ τν προβάτων…» (ωάν, Ι 11-12).
ταν τό πισκοπικό λειτούργημα παραμέν ες τό ψος του, φέρει τήν ναγέννησι, ν κατάπτωσις το πισκοπικο ξιώματος φέρει τήν ποσύνθεσι. Ο πίσκοποι δέν πρέπει νά νταλλάσσουν τήν ψυχήν των μέ τίποτε, οτε νά παρασύρωνται πό τήν κοσμικήν αγλην καί λάμψιν, τίς κοσμικές δόξες, τό χρμα, κλπ., πού φέρουν σκοτισμό καί τύφλωσι, καί δέν δηγον ες τήν πνευματική σωτηρία. Ο πίσκοποι αρουν τόν σταυρόν τους πού κολουθε τήν δόν το θριάμβου το ναστάντος Χριστο, ποος, διά μέσου τν αώνων, πολλές φορές χει προδοθ πό αρετικούς πισκόπους, πατριάρχες, κλπ.
πίσκοποι πού συμβιβάζονται, πού διαφορον, μελον, μένουν παθες, διάφοροι θεατές, κλπ., σέ θέματα Πίστεως, εναι νοχοι σχάτης προδοσίας τς ερς ποστολς των, πως ναφέρεται ες τούς ποστολικούς Κανόνας: «πίσκοπος Πρεσβύτερος μελν το Κλήρου το λαο, καί μή παιδεύων ατούς τήν εσέβειαν, φοριζέσθω· πιμένων δέ τ μελεί καί ραθυμί καθαιρείσθω». (Κανών ΝΗ γίων ποστόλων).
Τονίζομε τι πάρχουν ες τήν κκλησίαν καί  ρισμένοι ξιοι πίσκοποι, ντως ποιμένες καλοί καί χι «μισθωτοί»! Εναι κενοι ο ταπεινοί θεράποντες πού προσφέρουν θυσία. κενοι, πού μέ τόν πύρινον καί γνήσιον πατερικόν λόγον των κηρύσσουν Χριστόν καί τοτον σταυρωμένον καί ναστάντα, φυπνίζουν τούς πιστούς καί συμβάλλουν ες τόν γιασμόν καί τήν σωτηρίαν ατν. πως πάρχουν καί ξιοι γωνιστές, ποιμένες, πνευματικοί πατέρες, μοναχοί, μοναχές. Εναι κενοι πού γωνίζονται μέ τόν πατερικόν λόγον των, φυπνίζουν καί βοηθον ψυχές καί μυστικς πάσχουν, συμπάσχουν, πονον καί προσεύχονται, χι μόνον γιά τήν προσωπική τους μετάνοια καί σωτηρία, λλά καί πέρ λέους καί σωτηρίας λου το κόσμου.
Καί βεβαίως πάρχουν καί λαϊκοί, θεολόγοι καί λλοι μέ πλούσιο  πνευματικό γνα καί πόνο.
ποχή μας εναι ποχή κκοσμικεύσεως καί γενικς καταπτώσεως θν, θεσμν ρθο κκλησιαστικο φρονήματος καί χρήζει φωνν σχυρν, φλογερν, πλήρεις Πνεύματος γίου καί δυνάμεως γιά νά ξυπνήσωμε πό τόν πνο τς κηδίας.
Ο ρθόδοξοι πάντοτε πρέπει νά γρυπνομε, μαζί μέ ξίους ποιμένας καί πισκόπους, μέ ξίους πνευματικούς πατέρας, κλπ., στε νά μήν πιτρέψωμε ες κανέναν Πάπα Ρώμης, νεκεν δθεν «γάπης», νά στήσ τίς «Βατικανίζουσες» παγίδες του. λα ατά εναι πλεκτάνες, Δούρειοι πποι, θέατρα, παραστάσεις, κλπ. λα εναι καλά σκηνοθετημένα, κατασκευασμένα καί στημένα γιά νά εσέλθ τό «αρετικόν λάθητον», αρετικός δαίμων καί ατοκατάκριτος Πάπας ες τά για τν γίων.
 Μήν ξεχνμε τι προδότης αρεσιάρχης Πάπας τς Παπικς αρέσεως, πό πίσκοπος Ρώμης πού το πέλεξε τήν γκόσμιο βασιλεία καί χι τήν Οράνιο γιά νά γίν Κοσμοκράτωρ - Δαιμονοκράτωρ, καί διά τς κπτώσεως συνέβαλε ες τήν διάσπασιν τς Χριστιανοσύνης καί ες τά πλεστα λλα γκλήματα…
Ο Παπικοί περισσότερον πό χίλια τη ρνονται τήν μετάνοιαν καί τήν πιστροφήν των ες τήν Μητέραν κκλησίαν. Ες πίρρωσιν δέ ατο λόγος το Θεο ναφέρει χαρακτηριστικά: «Αρετικόν νθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτο, εδώς τι ξέστραπται τοιοτος καί μαρτάνει ν ατοκατάκριτος» (Τιτ. Γ , 10-11).
ταν λέμε τι δέν φίσταται θέμα «νώσεως», κάποιοι μς ποκαλον «σκοταδιστές», φανατικούς, χθρούς τς γάπης καί τς νότητος τς Χριστιανοσύνης. λα ατά θά σχυαν άν δέν πιθυμούσαμε τήν ν μετανοί πιστροφή τν αρετικν καί τήν πανένωσίν των. Γιά τόν λόγον ατόν κκλησία μας δέεται καί προσεύχεται καταπαύστως σέ κάθε Θεία Λειτουργία γιά τήν πιστροφή καί συνένωσιν λων τν μακράν καί κτός Ατς ερισκομένων:  «πέρ…τν γίων το Θεο κκλησιν καί τς τν πάντων νώσεως» καί «τούς πεπλανημένους πανάγαγε καί σύναψον τ γί σου Καθολικ καί ποστολικ κκλησί» (εχή τς Θ. Λειτουργίας το Μ. Βασιλείου), δηλαδή γιά τήν νωσι λων καί τήν ν μετανοί πιστροφή πάντων τν αρετικν ες τήν Μίαν γίαν Καθολικήν καί ποστολικήν κκλησίαν. πανένωσις λων τν χριστιανν μπορε νά γίν μόνον ν ληθεί, καί λήθεια εναι μόνον Χριστός, μόνον ρθοδοξία. Δέν πάρχουν συμβιβασμοί ρθοδοξίας και αρέσεως.
Παπισμός μμένει μετανόητος ες τάς αρετικάς πλάνας του καί μέ «Βατικανίζουσα» πολιτική καί διπλωματία προβάλλει καί χρησιμοποιε τήν παγίδα πού εναι δθεν «θεολογικός διάλογος», διάλογος τς «γάπης», οκουμενική κίνησις διά τήν νωσιν τν κκλησιν, κλπ.
Καί εναι κρως πικίνδυνον, παράδεκτον καί νεπίτρεπτον ο προσπάθειες πού κάνουν ρισμένοι, κόμη καί κληρικοί, λαϊκοί θεολόγοι, κλπ., φιλοοικουμενισταί, νεκεν τς περιβόητης «γάπης», στε νά πιτευχθον ο «παπικο-θεολογικοί ψευδοδιαλόγοι», πού ποσκοπον ες τήν λωσιν τς ρθοδοξίας. Μάλιστα, κάποιοι ξ ατν χουν μεταλλαχθ σέ λατινόφρονες ''ρθοδόξους θεολόγους''. Τέτοιου εδους θεολογίες εναι δαιμονολογίες καί Θεομαχίες.
Οκουμενισμός εναι παναίρεσις τν αώνων. Εναι τό σύνολο τν αρέσεων πού σκοπό χει νά λλοιώσ καί τελικς νά ξαφανίσ τήν ρθοδοξία.
Κάθε μέλος τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας πρέπει νά μάχεται κατά τν αρέσεων καί τν αρετικν, πολλ μλλον ο Πατριάρχες, ρχιεπίσκοποι, Μητροπολται, πίσκοποι, ερες, Μοναχοί καί Μοναχές.
ρχοντες δέ καί ρχόμενοι φέρομε κεραία τήν εθύνη νώπιον το Θεο ταν γνωρίζωμε ποιό εναι τό θέλημά Του καί δέν τό φαρμόζωμε, πως μς λέγει Προφήτης «…λάλησον τος υος το λαο σου…καί κούσ…»  (εζεκ. ΛΓ  1-7) 
λλά καί ν Πατριάρχαι, ρχιεπίσκοποι, Μητροπολται, πίσκοποι κλπ. γκαταλείψουν τά ποίμνια, ρθόδοξος Καθολική κκλησία, χι μόνον θά πιβιώσ, πως συνέβη καί ες τό παρελθόν, λλά καί θά θριαμβεύσ. Πλαννται πλάνην μεγάλην ο οκουμενισταί. θρίαμβος τς κκλησίας το Χριστο εναι δεδομένος.
μαρτυρία μας, μολογία μας καί γνας μας δέν εναι γιά τόν θρίαμβο τς ρθοδοξίας, γιατί θρίαμβος εναι δεδομένος, λλά εναι γιά τήν σωτηρία τν ψυχν μας. Πρέπει λοι μας, Κλρος καί λαός, νά ζομε ν μετανοί, διά προσευχς, γρυπνίας, συνεχος παγρυπνήσεως, μέ ρθόδοξο θος, βιώνοντας τήν Πατερική παράδοσι καί τό σκητικό δεδες, τσι στε, ταν χρειάζεται, νά ργαζώμεθα καί τήν ρετήν τς μολογίας. Κάθε ρθόδοξος Χριστιανός χει χρέος νά καταθέτ τήν ρθόδοξον μαρτυρίαν καί μολογίαν του, ννοεται πάντοτε καί μόνον ντός  κκλησίας.
Τονίζομε τέλος καί πογραμμίζομε τι εθύνη δέν βαρύνει ποκλειστικς καί μόνον τόν Κλρο καί τόν  Μοναχισμό. λος κόσμος, λοι μας φέρομε μεγάλη εθύνη γιά λα ατά πού συμβαίνουν, λόγ τς δικς μας διαφορίας, μετανοησίας καί ποστασίας. Ζομε μέσα ες πέραντον μαρτίαν καί περιφρονομε θεληματικς τίς ντολές το Θεο. Πρέπει νά ναλάβωμε τίς εθύνες μας καί νά ργαζώμεθα πρωτίστως γιά τήν μετάνοιά μας καί τήν σωτηρία τν ψυχν μας. δέ μετάνοια ς καρπό θά φέρ καί τήν μολογία τς Πίστεως.
Εθε λοι μαζί καταπαύστως ν μετανοί νά δίνωμε τό παρόν στούς ερούς γνες, ταν Πίστις εναι τό κινδυνευόμενον.
 «Διά  Σιών (ρθοδοξίαν) ο σιωπήσωμεν». 
μήν.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ



 (1). Συμπληγάδες Πέτρες: Ες τήν λληνική μυθολογία φέρονταν ς δύο πολύ μεγάλοι ψηλοί καί πότομοι βράχοι πρό θαλασσίου στενο, ο ποοι νοιγόκλειναν μέ ποτέλεσμα νά συντρίβωνται τά διερχόμενα πλοα ες τό μεταξύ τους στενό πέρασμα.

(2). Κυλώνειον γος: Μέ τό νομα ''κυλώνειον γος'' μεινε γνωστή ες τήν στορία μία σειρά πό δεινοπαθήματα καί θεομηνίες πού πληξαν τήν ρχαία θήνα (7ος αἰῶνας π.Χ.) καί πού ποδόθηκαν ες τήν ργήν τν θεν διά τήν σφαγήν τν παδν το Κύλωνα. Κύλων το θηναος επατρίδης λυμπιονίκης καί γαμβρός το τυράννου τν Μεγάρων Θεαγένη. Τό 612 600 π.Χ κατέλαβε μέ πραξικόπημα τήν κρόπολι τν θηνν μέ τήν βοήθειαν τν Μεγαρέων. Ο θηναοι λευθέρωσαν τήν κρόπολιν καί σκότωσαν τούς Μεγαρες, ο ποοι παραδόθηκαν ν Κύλων κατάφερε νά διαφύγ.

(3). Καυδιανά δίκρανα: φρσις σχετίζεται μέ τήν στορία τς ρχαίας ταλικς πόλεως Καύδιο καί εδικώτερα μέ τήν ξευτελιστική ττα το ρωμαϊκο στρατο καί τόν αχμαλωτισμό του πό τούς Σαμντες καί τόν ξαναγκασμό του νά περάσ κάτω πό ταπεινωτικό Ζυγό πού ποτελονταν πό δύο δόρατα καρφωμένα ες τό δαφος καί να τρίτο ριζόντια στε νά σχηματίζεται να Π. Μεταφορικς, φρσις σημαίνει τόν ντονο ξευτελισμό πού φίσταται κανείς ξαναγκαζόμενος νά παραδεχθ ταπεινούς καί παραδέκτους  ρους.

(4). Μορφέας: υός το πνου καί θεός τν νείρων ες τήν ρχαία λληνική μυθολογία.

(5). Μανδραγόρας: Δικότυλο φυτό γνωστό πό τήν ρχαιότητα γιά τίς ναρκωτικές του διότητες.

ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ











Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

LinkWithin

Μπορείτε νά δείτε και:

"ΠΕΡΙΛΥΠΟΣ ΕΣΤΙΝ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ· ΜΕΙΝΑΤΕ ΩΔΕ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΜΕΤ' ΕΜΟΥ"!

"ΠΕΡΙΛΥΠΟΣ ΕΣΤΙΝ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ· ΜΕΙΝΑΤΕ ΩΔΕ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΜΕΤ' ΕΜΟΥ"!
Κάντε κλικ στην εικόνα και μάθετε πώς να μείνετε με τον Χριστό!

ΠΟΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΑΠΑ Ο ΘΕΟΣ;

ΠΟΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΑΠΑ Ο ΘΕΟΣ;
Κάντε κλικ στην εικόνα για να το μάθετε!

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΤΙΑΣΙΔΩΜΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗΡΙΑ!

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΤΙΑΣΙΔΩΜΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗΡΙΑ!
Κάντε κλικ στην εικόνα για να ανακαλύψετε πώς γίνεται!

ΤΟ ΠΑΓΩΝΙ ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

ΤΟ ΠΑΓΩΝΙ ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
Κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε!

ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!

ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!
Κάντε κλικ στην εικόνα για να το ανακαλύψετε!

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ-ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ-ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ!

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ-ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ-ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ!
Κάντε κλικ στην εικόνα για να καθρεφτισθείτε!

ΜΕ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΕΞΟΠΛΙΣΟΥΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΤΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥΣ!

ΜΕ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΕΞΟΠΛΙΣΟΥΝ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΤΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥΣ!
Κάντε κλικ στην εικόνα. Αφορά ιδιαιτέρως τις γυναίκες!

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΝΩΜΗ.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΝΩΜΗ.
Κάντε κλικ για να διαβάσετε.

.

.

.

.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟ ΖΩΗ:

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΜΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟ ΖΩΗ:

.

.

.

.
.

.

.
.

.

.
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
"Μή μεταίρειν ὅρια ἅ οἱ Πατέρες ἔθεντο"

Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσιν!

Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσιν!
Τό Φῶς τό Ἀληθινόν!

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΦΩΤΙΣΟΝ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ!

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΦΩΤΙΣΟΝ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ!
(Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς)

Ή ΘΑ ΖΗΣΩ ΜΙΑΝ ΩΡΑΝ ΚΑΘΩΣ ΘΕΛΕΙΣ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, Ή ΑΣ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ ΕΙΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ!

Ή ΘΑ ΖΗΣΩ ΜΙΑΝ ΩΡΑΝ ΚΑΘΩΣ ΘΕΛΕΙΣ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, Ή ΑΣ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ ΕΙΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ!
(Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής)