Σε μια ομάδα πνευματικού περιεχομένου, είδα μια ανάρτηση ενός σεβάσμιου ιερέως, ο οποίος είχε μια φωτογραφία των πέντε γυναικών που έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο «Βιολαντα» .
Αναρωτιόταν για ποιο λόγο επέλεξε ο εργοδότης να δουλεύουν Κυριακή και στα σχόλια μια πιστή, ανέφερε ένα χωρίο από το κατά Λουκά Ευαγγέλιο, όπου λέει πως: .. «εκ του γεγονότος ότι έπαθαν αυτά, βγάζετε το συμπέρασμα ότι οι Γαλιλαίοι αυτοί υπήρξαν αμαρτωλοί περισσότερον από όλους τους Γαλιλαίους; Όχι σας λέγω, διότι και οι άλλοι Γαλιλαίοι είναι επίσης αμαρτωλοί..».. «αλλ' έπαθαν εκείνοι, δια να συνέλθετε εσείς. Εάν δεν μετανοήσετε και ‘σεις όλοι, κατά τον ίδιο τρόπον θα χαθείτε»…
Μου εκάνε εντύπωση το ερώτημα του ιερέως και σκέφτηκα πως δε μπορεί να ήθελε ο εργοδότης τον θάνατο των γυναικών και πως ούτε οι γυναίκες δούλευαν την Κυριακή γιατί ήθελαν να προσβάλουν τον Θεό.
Δεν με ανέπαυσε όμως και το γεγονός ότι οι έχοντες γραφίδα, εύκολα βγάζουν συμπεράσματα χωρίς στην ουσία να γνωρίζουν τι έχει γίνει..και γιατί !!
Όσο και αν είναι καταδικαστέα όσα έγιναν, έγραψα ως σχόλιο ένα μικρό μεηλ που έστειλα στο εργοστάσιο με αφορμή τα παραπάνω και εστίασα στην αργία της Κυριακής:
«Θέμα: Συλλυπητήρια για την τραγωδία & Σκέψεις για την Κυριακάτικη Εργασία.
Αξιότιμε Επιχειρηματία
Με θλίψη πληροφορήθηκα το τραγικό συμβάν και τον θάνατο των γυναικών εργαζομένων. Θα ήθελα να
εκφράσω τα συλλυπητήρια στις οικογένειές τους και
στην εταιρείας σας.
Αυτή η τραγική απώλεια και ο πόνος που θα βιώσουν τα παιδιά των μητέρων, με ωθούν να εκφράσω τις σκέψεις μου ώστε να επανεξετάσετε τις
συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη.
Και κυρίως την ημέρα που συνέβη.
Παρόλο που η κυριακάτικη εργασία είναι νομικά επιτρεπτή, τέτοια περιστατικά αποδεικνύουν
περίτρανα ότι η συνεχής λειτουργία χωρίς ουσιαστική ανάπαυση, ενέχει σοβαρούς κινδύνους.
Η Κυριακή θα έπρεπε να παραμείνει, στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία, μια ημέρα αφιερωμένη στην
ξεκούραση, στην οικογένεια και στα παιδιά, αλλά και για όσους το επιθυμούν, στην πνευματική ανανέωση τους και στην σχέση τους με τον Θεό.
Και επιτρέψτε μου να τονίσω πως αυτό, δεν το καθορίζει κανένας νόμος.
Το καθορίζει ο εκάστοτε επιχειρηματίας που επιθυμεί να αποτελεί εξαίρεση για τους εργαζόμενους και κυρίως για τους ανθρώπους στους οποίους απευθύνονται τα προϊόντα που παράγει.
Τα αισθητήρια των καταναλωτών είναι ιδιαίτερα οξυμένα σε τέτοιες περιπτώσεις και τολμώ να πω, πως
καταδικάζονται τόσο στη συνείδηση όσο και στην πράξη.
Ως καταναλωτής λοιπόν και εγώ, αναγνωρίζω τις δυσκολίες της επιχείρησης, τον πόλεμο που δέχεστε
και τον αγώνα που κάνετε για να παράγετε προϊόντα με αγνά υλικά, όμως σας παρακαλώ αυτό να μην
αποτελεί τον κύριο μοχλό για την λειτουργία του εργοστασίου, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τον άνθρωπο.
Ελπίζω το τραγικό αυτό γεγονός να αποτελέσει αφορμή για ουσιαστική επανεξέταση του ωραρίου λειτουργίας της εταιρείας, δίνοντας προτεραιότητα
στον Θεό ως Πατέρα όλων, στην ανθρώπινη ζωή και στην Οικογένεια.
Με εκτίμηση.»
Και απάντησα ευγενικά στην πιστή:
«Σήμερα όμως αν εμφανιζόμαστε ως διδάσκαλοι και αναφέρουμε χωρία του Ευαγγελίου σε έναν αμαθή λαό που απέχει από αυτά, χαρακτηρίζομαστε ως «αυστηροί και θρησκόληπτοι».
Χρειάζεται να μετριάσουμε τους ελέγχους σε αυτές τις περιπτώσεις και να μην αποφαινόμαστε για τα αίτια.
Οι εν Χριστώ αγωνιζόμενοι, έχουμε αντίληψη.
Το θέμα είναι πως η σκληρότητα της κοινωνίας, αναγκάζει πολλούς να μην προσέχουν όσο χρειάζεται.
Είτε εργοδότης.
Είτε εργαζόμενος.
Είτε παιδί, είτε οποιοσδήποτε…
Πώς θα τους κερδίσουμε φοβερίζοντας τους, αναφερόμενοι στα κείμενα;;
Μάλλον πιο προσηνείς οφείλουμε να γίνουμε.
Σε αυτές τις ώρες χρειάζεται εμείς να γίνουμε κάτι σαν φως στο δικό τους σκοτάδι..»
Καταλαβαίνω ότι δεν είναι «φοβέρα» το Ευαγγέλιο και τα λόγια του Χριστού.
Όμως αυτές τις πρώτες στιγμές, τις πρώτες ημέρες ενός δυσάρεστου γεγονότος, δεν γίνεται εμείς οι πιστοί να κάνουμε τους διδασκάλους. Δεν γινεται να γράφουμε άρθρα κ σχόλια.
Θεώρησα πως στην πράξη, ως «αδερφή» ΚΑΙ του εργοστασιάρχη, οφείλω να του στείλω έστω ένα μήνυμα χωρίς να τον καταδικάζω σε μεγαλύτερη «κόλαση»… από αυτή που ήδη ζει, αλλά να τον προτρέψω να ξανασκεφτεί τις ώρες λειτουργίας της επιχείρησης του.
Και ίσως αυτό να τον βοηθήσει να κάνει αρχή..
Με αυτές τις σκέψεις λοιπόν, όποιος θέλει μπορεί να κάνει χρήση του απεσταλμένου κειμένου.
Μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει και αν θελήσει, ας μπει στη θέση του επιχειρηματία για λίγο και ας κατανοήσει πως δεν είμαστε κριτές του, αλλά αδερφοί του. Και σκεφτόμαστε και συμπονούμε και αυτόν, όπως ακριβώς σκεφτόμαστε τα παιδιά και τις οικογένειες των θυμάτων.
Αδιακρίτως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου