π. Τ. Η.
Ἕξι ἡμέρες πρὶν ἀπ’τὸ Πάσχα, ὁ Κύριος, ἦρθε στὴν Βηθανία καὶ φιλοξενήθηκε στὴν οἰκία τοῦ φίλου Του, Λαζάρου, τὸν ὁποῖον πρὶν λίγο καιρὸ εἶχε ἀναστήση. Ἐκεῖ, ὁ Λάζαρος, μὲ τὶς ἀδελφές του Μάρθα καὶ Μαρία, παρέθεσαν εὐχαριστήριο δεῖπνο στὸν Κύριο καὶ τοὺς μαθητές Του, ἐνῶ ἡ Μαρία, ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, γιὰ τὸν Κύριο ποὺ ἀνέστησε τὸν ἀδελφό της, ἄλειψε τὰ πόδια Του μὲ πανάκριβο μύρο καὶ τὰ σκούπισε μὲ τὰ μαλλιά της.
Τὴν ἑπομένη ἡμέρα, ὁ Ἰησοῦς, καθισμένος ἐπάνω σ’ ἕνα πουλαράκι εἰσέρχεται στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου πλῆθος κόσμου, ποὺ εἶχε συγκεντρωθῆ στὴν πόλι γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα, ἔχοντας πληροφορηθῆ καὶ τὸ γεγονὸς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου, τὸν ὑποδέχεται πανηγυρικὰ μὲ ζητωκραυγές, κρατῶντας στὰ χέρια τους βαΐα, δηλαδή, κλαδιὰ ἀπὸ φοινικόδενδρα καὶ στρώνοντας στὸ δρόμο τὰ ἱμάτιά τους, γιὰ νὰ περάσῃ ὁ Ἰησοῦς.
Ἡ κραυγή: «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ», ποὺ ἔβγαινε μὲ ἐνθουσιασμὸ ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ λαοῦ, δείχνει ὅτι οἱ Ἰσραηλίτες ἔβλεπαν τὸν Χριστὸ σὰν τὸν ἐλευθερωτὴ βασιλιά, ποὺ θὰ ἔδινε λύσι στὰ πολλὰ προβλήματά τους καὶ κυρίως θὰ τοὺς ἐλευθέρωνε ἀπὸ τὸν Ρωμαΐκὸ ζυγό.
Ὁ Κύριος, γνωρίζοντας αὐτὴ τὴν παρανόησι, μπροστὰ στὸ παραλήρημα τοῦ πλήθους κρατάει μία στάσι ἀξιοθαύμαστη καὶ πολὺ διδακτική. Δὲν ἀποφεύγει τὶς βασιλικὲς τιμὲς ποὺ τοῦ ἀπέδιδαν, διότι πραγματικὰ εἶναι ὁ βασιλέας τοῦ σύμπαντος -μάλιστα, στοὺς Φαρισσαίους, πού τοῦ ἔλεγαν νὰ ἐπιτιμήσῃ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐπευφημοῦσαν, ἀπάντησε, πώς: «Ἐάν οὖτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται»- ταυτοχρόνως ὅμως, δὲν παρασύρεται ἀπὸ τὸν ἐνθουσιαμὸ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ παραμένει ἀτάραχος καὶ ἀπαθής.
Ὁ Κύριος, γνωρίζει ὅτι εἰσέρχεται στὴν πόλι, γιὰ νὰ παραδωθῇ μέ τὴ θέλησί Του, νὰ ὑποβληθῇ σὲ φρικτὰ πάθη, νὰ ὑποστῇ σταυρικὸ θάνατο καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτό, νὰ κατέβῃ στὸν ᾋδη καὶ νὰ νεκρώσῃ τὸν θάνατο, χαρίζοντάς μας τὴν Ἀνάστασι καὶ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους καὶ τῆς ἁμαρτίας.
Γιὰ τὴν ἀποστολή Του αὐτή, εἶχε ἤδη προετοιμάση τοὺς μαθητές Του, λέγοντάς τους πῶς θὰ ἐξελισσόταν τὰ γεγονότα. Ὅτι, δηλαδή, θὰ συλληφθῇ, θὰ ἐμπαιχθῇ, θὰ σταυρωθῇ καὶ τέλος, μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες θὰ ἀναστηθῇ. Ὅταν μάλιστα ὁ Πέτρος, γιὰ νὰ τὸν προφυλάξῃ, τοῦ πρότεινε νὰ μὴν πάῃ στὰ Ἱεροσόλυμα, τὸν μάλωσε μὲ αὐστηρότητα, λέγοντάς του, ὅτι δὲν φρονεῖ τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τῶν ἀνθρώπων.
Ἔχει πλήρει ἐπιγνώσει, λοιπόν, τῆς ἀποστολῆς του, ὁ Κύριος, καὶ ἐπίσης, γνωρίζει, ὅτι ὅλοι, ποὺ τώρα τὸν ὑποδέχονται μὲ τιμὲς καὶ δόξες, ὅταν διαπιστώσουν πὼς δὲν ἔρχεται μὲ κοσμικὴ ἐξουσία γιὰ νὰ τοὺς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, θὰ μεταστραφοῦν καὶ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὶς ὑποδείξεις τῶν ἀρχιερέων, ποὺ φθονοῦσαν τὸν Κύριο, θὰ ζητοῦν τὴν ἀτιμωτικὴ καταδίκη του.
Ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου τούτου. Γι’αὐτὸ καὶ σὲ ἀντίθεσι μὲ τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς στρατηλάτες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, οἱ ὁποῖοι ἔμπαιναν στὶς πόλεις μὲ βουή, καθισμένοι σὲ περήφανα ἄλογα ἢ σὲ πολεμικὰ ἅρματα περιστοιχισμένοι ἀπὸ πλῆθος στρατιωτῶν, γιὰ νὰ δείξουν τὴ δύναμί τους, ὁ Χριστός, ἔρχεται ταπεινά, καθισμένος σ’ ἕνα γαϊδουράκι.
Ἐπαληθεύει κατ’αὐτὸν τὸν τρόπο τὸν προφήτη Ζαχαρία, ποὺ εἶχε πῆ: «Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Ἱερουσαλήμ· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἒρχεταί σοι, δίκαιος καὶ σώζων αὐτός, πραΰς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον» (Ζαχ.9,9). Ἔχε χαρὰ Ἱερουσαλήμ, γιατὶ ἔρχεται ὁ βασιλεύς σου ποὺ εἶναι πρᾶος, ταπεινός, δίκαιος καὶ εἰρηνικός, σωτῆρας καὶ λυτρωτὴς τῶν ἀνθρώπων, ἐπιβαίνοντας ἐπί πῶλον ὂνου.
Ὁ Κύριος, ὅπως μᾶς λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι: «Ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων», (Α´Τιμ.6,15)· εἶναι ὁ ἀπείρως δυνατότερος Βασιλιὰς ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐπιγείους βασιλεῖς. Εἶναι ὁ παντοδύναμος Θεός, ποὺ ἔχει τὴ βασιλικὴ ἐξουσία ἀπὸ τὸν Ἑαυτό Του καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ Τοῦ τὴν ἀφαιρέσῃ. Εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Βασιλιάς!
Κι ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ ἔχῃ λεγεῶνες ἀστραπόμορφων Ἀγγέλων παρατεταγμένες δίπλα Του, ἐν τούτοις εἰσέρχεται στὴν Ἱερουσαλὴμ καθισμένος σ᾿ ἕνα τόσο ταπεινὸ ζῶο. Καὶ ὅπως μᾶς ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τὸ κάνει αὐτό, διότι:«Τὸ ἐπίσημον αὐτοῦ ταπείνωσίς ἐστι καὶ πτωχεία καὶ εὐτέλεια»· τὸ βασιλικὸ γνώρισμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ταπείνωσις, ἡ ἑκούσια πτωχεία καὶ ἡ ἁπλότης. Ὡς βασιλικὸ στέμμα θὰ φορέσῃ σὲ λίγο τὸν ἀκάνθινο στέφανο. Θρόνος καὶ δόξα του θὰ γίνῃ ὁ Σταυρός, πάνω στὸν ὁποῖον θὰ συντρίψῃ τὸν διάβολο καὶ θὰ ἐλευθερώσῃ τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὴν τυραννία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου!
«Διά τοῦτο δέ αὐτόν βασιλέα καλῶ», γι᾿αὐτὸ Τὸν ὀνομάζω Βασιλιά, γράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, «ἐπειδή βλέπω αὐτόν σταυρούμενον· βασιλέως γάρ ἐστι τὸ ὑπὲρ τῶν ἀρχομένων ἀποθνήσκειν», διότι εἶναι γνώρισμα τοῦ βασιλιᾶ, νὰ πεθαίνῃ γιὰ τοὺς ὑπηκόους του.
Ὁ Κύριος, δέν εἶναι βασιλιὰς ἀπρόσιτος καὶ ἀλαζόνας, ὅπως συνήθως οἱ ἄνθρωποι βασιλεῖς, ποὺ ἐμπνέουν φόβο στοὺς ὑπηκόους τους. Εἶναι ὁ «πρᾷος καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» (Ματθ.11,29), ὅπως ὁ ἴδιος μᾶς εἶπε. Βασιλιὰς εἰρήνης καὶ συγκαταβατικὸς πρὸς ὅλους.
Ποὺ σημαίνει, ὅτι καὶ ἡ φύσις τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ εἶναι τελείως διαφορετική. Δέν ἔχει καμία ἀπολύτως σχέσι μὲ τὰ ἀνθρώπινα κοσμικὰ βασίλεια, ποὺ στηρίζονται στὴν στρατιωτικὴ ἰσχύ, στὴν ἀριθμητικὴ ὑπεροχή, στὸν πλοῦτο κ.τ.λ. «Ἡ βασιλεία ἡ ἐμή», θὰ πῇ στὸν Πιλᾶτο κατὰ τὴν ὥρα τῆς δίκης Του, «οὐκ ἔστιν τοῦ κό-σμου τούτου» (Ἰω.18,36), δὲν εἶναι σὰν τὶς ἐπίγειες φθαρτὲς βασιλεῖες, ἀλλὰ εἶναι βασιλεία πνευματική, βασιλεία ἀγάπης, εἰρήνης καί δικαιοσύνης. Βασιλεία παντοδύναμος καὶ αἰώνιος.
«Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστίν» (Λουκ.17,21). Μέσα στὶς καρδιὲς ὅσων τὸν ἀγαποῦν ἀληθινὰ καὶ τηροῦν τὸν λόγο Του, δηλαδή, εἶναι ἡ βασιλεία Του, μᾶς εἶπε ὁ Κύριος. Καὶ μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα, ὄχι μόνο νὰ μποροῦμε νὰ Τὸν πλησιάζουμε καὶ νὰ συνομιλοῦμε μαζί Του μέσῳ τῆς προσευχῆς, ἀλλὰ καὶ νὰ Τὸν γευόμαστε καὶ νὰ γινόμαστε ἕνα μαζί Του, τρώγοντας τὸ Σῶμα καὶ πίνοντας τὸ Αἷμα Του, μὲ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Καὶ ἀκόμα, γιὰ ὅσους ἀκούσουν τὸ εἰρηνικὸ κάλεσμά του καὶ Τὸν δεχθοῦν ὡς βασιλέα τῶν καρδιῶν τους, τοὺς ὑπόσχεται ὅτι θὰ γίνουν κληρονόμοι τῆς Βασιλείας του, ἡ ὁποία δὲν θὰ ἔχῃ τέλος.
Γι’αὐτὸ κι ἐμεῖς, γνωρίζοντας ὅτι ἔχουμε τέτοιον παντοδύναμο Βασιλέα, ποὺ μᾶς ἀγαπάει τόσο πολύ, ὥστε νὰ καταδεχθῇ νὰ γίνῃ ἄνθρωπος καὶ νὰ θυσιασθῇ γιὰ ἐμᾶς τοὺς τιποτένιους καὶ ἐλεεινούς, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς σημερινῆς ἑορτῆς, ἂς φιλοτιμηθοῦμε νὰ Τὸν προϋπαντήσουμε καταλλήλως, ὅπως μᾶς λέει καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Βασιλικὴν ὄντως ἑορτὴν ἑορτάζομεν σήμερον· βασιλικὴν δεχόμεθα ἐπίσκεψιν, καὶ τὰ πάντα βασιλικῶς πρέπει νὰ εὐτρεπίσωμεν, διότι ὅπου βασιλέως παρουσία, ἐκεῖ καὶ ἡ προετοιμασία, καὶ ἡ τάξις καὶ ἡ ὑποδοχὴ πρέπει νὰ εἶνε ἀνάλογα καὶ πρὸς τὸ μεγαλεῖον τῆς ἑορτῆς, καὶ πρὸς τὴν ὑψηλὴν ἀξίαν τοῦ βασιλικοῦ ἐπισκέπτου».
Νὰ Τὸν ὑποδεχθοῦμε, ὄχι μόνο μὲ ἐξωτερικὲς ἐπευφημίες, δοξολογίες καὶ ὕμνους ποὺ λέγονται μὲ τὸ στόμα καὶ τίποτε παραπέρα, ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι ποὺ φώναζαν τὰ «ὡσαννὰ» καὶ σὲ λίγες ἡμέρες φώναζαν «ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν», ἀλλὰ νὰ Τοῦ δώσουμε εἰλικρινὰ τὴν καρδιά μας. Ὁ Χριστὸς θέλει στὸν ἐρχομό Του, νὰ Τὸν τιμήσουμε μὲ μία ριζικὴ ἀλλαγὴ τῆς ζωῆς μας. Θέλει νὰ ἀφήσουμε ὅλες τὶς κακίες καὶ μὲ εἰλικρινὴ μετάνοια νὰ ἔχουμε ἐπάνω μας τὰ βαΐα τῶν ἀρετῶν: τὴν πραότητα, τὴν καθαρότητα, τὴν ἁγνότητα, τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν συμφιλίωσι μὲ ὅλους. «Εἰ γάρ μή καλλωπισθῇ ἡ ψυχή ταῖς ἀποστολικαῖς ἀρεταῖς, οὐκ ἐποχεῖται ἐπί ταύτης ὁ Θεός», εἶναι ἀδύνατον, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, νὰ ἐνθρονισθῇ στὶς ψυχές μας ὁ Χριστός, ἐὰν πρῶτα δὲν τὶς καλλωπίσουμε μὲ τὶς εὐαγγελικὲς ἀρετές.
Εἴθε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, αὐτὴν τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων νὰ κάνουμε μιὰ καινούργια ἀρχή καὶ νὰ ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας στὸν Κύριο καὶ Θεό μας, ὥστε νὰ βασιλεύσῃ ὁλοκληρωτικὰ μέσα μας καὶ ἔτσι ἀνακαινισμένοι νὰ ὑποδεχθοῦμε τὴν λαμπροφόρο Ἀνάστασί Του. ΑΜΗΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου