Δεῖτε καί τά: Μέρος Α΄ καί Μέρος Β΄
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
ΜΕΡΟΣ Γ΄
Ο ρυθμός των αιρετικών εξελίξεων και οι (ανάλογες) μεταμορφώσεις των ποιμένων έχουν λάβει το χαρακτήρα θυέλλης, ενώ το πλήθος των πιστών (γενικά) δεν έχει συλλάβει το αληθινό νόημα των καιρών. Αυτός ο ραγδαίος ρυθμός των αιρετικών διδασκαλιών έχει συμπυκνωθεί στον οικουμενισμό, στην ψευδοσύνοδό του και στο Π.Σ.Ε.
Παραδείγματα διεστραμμένων διδασκαλιών, ρήγματα στο Σώμα της Εκκλησίας, είναι και οι αποφάσεις του Π.Σ.Ε., τις οποίες η άγνοια, η αναζήτηση ευζωίας και ικανοποίησης των αισθήσεων δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους να κατανοήσουν τις αναιμικές (δήθεν σωτήριες) αιωνιότητες που υπόσχονται.
Αυτές τις αποφάσεις τις έχει υπογράψει η Εκκλησία της Ελλάδος, δημιουργώντας, έτσι, ασταμάτητο ολοφυρμό για την απομάκρυνση από το καθαρό πνεύμα της Ορθοδοξίας. Παραθέτουμε (ως παραδείγματα) αποφάσεις, οι οποίες επιθυμούν εκκλησιολογική δόξα που δεν τους ανήκει.
1. Κείμενο Ραβέννας: Το οποίο προβάλλει - προπαγανδίζει το πρωτείο μέσα στην Εκκλησία (του πάπα δηλ.).
2. Σαμπεζύ: Εδώ προσβάλλεται η ορθόδοξη Χριστολογία, αναγνωρίζοντας εκκλησιαστικότητα στους μονοφυσίτες.
3. Μπελαμέντ: Εδώ έχουμε αναγνώριση εκκλησιαστικότητας στους παπικούς και προώθηση της κακοδοξίας μιας διαιρεμένης εκκλησίας.
4. Πόρτο Αλέγκρε, Πουσάν: Υιοθετήθηκε η προτεσταντική θεολογία.
5. Βαπτισματική θεολογία: «Διευρύνθηκαν» τα όρια της εκκλησίας, όπως πίστευε ο αιρετικός Ιωάννης Ζηζιούλας.
6. Ευχαριστιακή θεολογία: Προωθήθηκε η κακοδοξία των δύο πνευμόνων και των δύο αδελφών εκκλησιών (Ορθοδοξίας και παπισμού).
Σ’ αυτή την κατακρήμνιση απαντά ο Μ. Φώτιος:
«Μια εστιν η του Χριστού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ου πλείους ουδέ δύο. Συναγωγαί πονηρευομέναι εισί τα παρά ταύτην συνέδρια και σύνοδοι αθετούντων. Ούτω φρονούμεν οι αληθινοί Χριστιανοί, ούτω πιστεύομεν, ούτω κηρύττομεν» (Μ. Φώτιος, Ε.Π. 284, κατά της Θεοπασχιτών αιρέσεως).









