Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ- (Η ΚΛΗΣΗ ΤΩΝ 4 ΠΡΩΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ)!

 

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Ὅπως ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ὁ Κύριος, περπατῶντας δίπλα στὴ λίμνη τῆς Γαλιλαί-ας, συνάντησε δὺο ζεύγη ἀδελφῶν, τοὺς Πέτρο καὶ Ἀνδρέα καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Ζεβεδαίου, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ δίχτυα τους καθὼς ἦταν ψαράδες στὸ ἐπάγγελμα. Σ’αὐτοὺς ἀπηύθυνε μία πρό-σκλησι: «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων»· ἀκολουθῆστε με, καὶ θὰ σᾶς κάνῳ ἱκανοὺς νὰ ἁλιεύετε ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ἑλκύετε στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Καὶ ἀμέσως καὶ οἱ τέσσερεις ἄφησαν τὰ δίχτυα καὶ τὰ πλοῖα τους καὶ Τὸν ἀκολούθησαν, σχηματίζοντας ἔτσι τὴν πρώτη ὁμάδα ἀπὸ τοὺς Δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Κυρίου. Ἀπὸ τότε ὁ Ἰησοῦς, ξεκίνησε νὰ περιοδεύῃ ὅλη τὴ Γαλιλαία διδάσκοντας στὶς συναγωγὲς καὶ κηρύσσοντας τὸ Εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, θεραπεύοντας συγχρόνως καὶ τὶς ἀσθένειες ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἔπασχε ὁ λαός.

Κάνει ἐντύπωσι, τὸ ὅτι οἱ πρῶτοι αὐτοὶ μαθητὲς ἀνταποκρίθηκαν ἀμέσως στὸ κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὸν ἀ-κολούθησαν ἐγκαταλείποντας τὰ πάντα. Αὐτό, βεβαίως, δὲν τὸ ἔκαναν ἀπὸ ἐπιπολαιότητα ἢ ἐνθουσιασμό, ἀλ-λὰ ἐπειδὴ βασίστηκαν στὴ μαρτυρία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τοῦ ὁποίου ἦταν μαθητές. Ὁ Ἰωάννης εἶχε δεῖ τὸ ἅγιο Πνεῦμα νὰ κατέρχεται στὸν Ἰησοῦ κατὰ τὴ βάπτισί Του στὸν Ἰορδάνη καὶ ἔδωσε τὴν μαρτυρία, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας καὶ Αὐτὸν πρέπει νὰ ἀκολουθῇ ὁ λαός. Ὑπῆρχε, δηλαδή, τὸ πνευ-ματικὸ ὑπόβαθρο, γι’αὐτὸ καὶ δέχθηκαν μὲ χαρὰ νὰ ἀφήσουν τὸν Ἰωάννη καὶ νὰ γίνουν μαθητὲς τοῦ Κυρίου.

Ἀξιοπρόσεκτο εἶναι καὶ τὸ πῶς ὁ Κύριος ἐπιλέγει αὐτούς, ποὺ θὰ γίνουν οἱ πιὸ στενοὶ συνεργάτες Του καὶ μα-θητὲς ἀρχικῶς, καὶ μετέπειτα Ἀπόστολοι, γιὰ νὰ μεταφέρουν τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου Του στὸν κόσμο. Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι δὲν καλεῖ κοντά Του τοὺς ἄρ­χον­τες τοῦ Ἰσραὴλ ἢ ἀνθρώπους κοινωνικὰ καταξι-ωμένους μὲ γνωριμίες καὶ πλούτη· οὔτε Ραββίνους καὶ Νομοδιδασκάλους τῆς ἐποχῆς, ποὺ ἦταν καὶ θεολογικὰ κατηρτισμένοι καὶ ἐπιπλέον εἶχαν ἀποκτήση ἀρκετὴ ἐμπειρία ἀπ’τὶς Συναγωγές, στὸ πῶς νὰ διδάσκουν τὸ λαό.

Ἀλλὰ καλεῖ ἀνθρώπους τῆς καθημερινότητος καὶ τοῦ μόχθου, χωρὶς περγαμηνὲς καὶ φήμη, ἀνθρώπους ἁπλοὺς καὶ ταπεινούς, ποὺ ἴσως νὰ μὴν εἶχαν τόσες γνώσεις ὅσες οἱ Νομοδιδάσκαλοι καὶ οἱ Γραμματεῖς, ἦταν ὅμως ἄνθρωποι ἠθικοὶ καὶ πιστοί, μὲ εὐλάβεια καὶ φόβο Θεοῦ. Ἦταν, ἀκόμα, ἀπονήρευτοι καὶ ἁγνοὶ καὶ εἶχαν καθα-ρὴ καρδιά.Ἦταν οἱ «νέοι ἀσκοί», ὅπως εἶχε πεῖ σὲ μία παραβολὴ ὁ Χριστός, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ δεχτοῦν μέ-σα τους τὸ νέο κρασί, τὴ νέα διδασκαλία τοῦ Κυρίου, τὴ θεία ἀλήθεια, ὅση, βεβαίως, ὁ Θεὸς παραχωρεῖ νὰ χω-ρέση σ’ἕναν ἄνθρωπο, διότι ἡ θεία ἀλήθεια εἶναι ἄπειρη.

Ἦταν, ἐπίσης, καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι, γι’αὐτὸ καὶ ἐμπιστεύθηκαν τὸν Χριστὸ καὶ παραδόθηκαν ὁλοκληρω-τικὰ στὸ θέλημά Του, χωρὶς νὰ τοὺς ἀπασχολῇ τὸ πῶς θὰ ζοῦνε στὸ ἑξῆς. Τέτοιους ἀνθρώπους καλεῖ γιὰ συν-εργάτες Του ὁ Κύριος, ἔτοιμους νὰ ἀκολουθήσουν τὸ μονοπάτι τῆς θυσίας καὶ τῆς προσφορᾶς. Γιατί, αὐτὸς ποὺ θὰ κληθῇ νὰ ἀναλάβῃ τὸ ἀποστολικὸ ἔργο, θὰ πρέπῃ νὰ ξεχάσῃ τὰ δικαιώματά του καὶ νὰ χαρίσῃ ὁλόκλη-ρο τὸν ἑαυτό του στὴ διακονία τοῦ Εὐαγγελίου.

Ποὺ σημαίνει, ὅτι ὅποιος ἀποφασίσῃ νὰ ἀνταποκριθῇ σὲ μία τέτοια ἀποστολή, θὰ πρέπῃ πρώτα νὰ διορθώσῃ τὸν ἑαυτό του κόβωντας πάθη καὶ ἁμαρτίες, ὥστε νὰ γίνεται ζωντανὸ παράδειγμα γιὰ τὸν καταρτισμὸ τῶν ἄλ-λων, καὶ ἀκόμη, νὰ πάρῃ τὴν ἀπόφασι, ὅτι δὲν θὰ ζῇ πλέον γιὰ τὸν ἑαυτό του. «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐ-μοὶ Χριστός», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Γαλ.2,20).

Αὐτὸς ποὺ θὰ γίνῃ Ἀπόστολος, δὲν θὰ πρέπῃ νὰ ἐνδιαφέρεται, πῶς νὰ περνάῃ καλά, πῶς νὰ πλουτίσῃ σὲ ὑλικὰ ἀγαθά, ἢ πῶς νὰ ἀποκτήσῃ ἀξιώματα καὶ τιμὲς, ἀλλὰ πρέπει ν’ἀφήσῃ στὴν ἄκρη τὸ βόλεμα καὶ τὴν ἄνεσί του καὶ νὰ κοιτάζῃ μὲ ἐπιμέλεια καὶ φροντίδα τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Κύριος, ἀργότερα, τοὺς ἐνημέρωσε ἐπακριβῶς γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ θὰ συναντοῦσαν στὸ ἔργο τους. Δὲν τοὺς ὑποσχέθηκε δρόμο στρωμένο μὲ δάφνες καὶ ροδοπέταλα, ἀλλὰ τοὺς εἶπε ὅτι θὰ ὑποστοῦν βάσανα καὶ δι-ωγμούς. «Ἰδοὺ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων». «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε». Καί: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι». Θὰ περάσουν, δηλαδή, ἀπὸ τὸ καμίνι τῶν θλίψεων καὶ τοῦ πόνου· θὰ γνωρίσουν, ὅπως κι ὁ Χριστός, τὴν ἀπα-ξίωσι, τὴν περιφρόνησι, τὴν ἐγκατάλειψι, τὴ συκοφαντία, τὸν κατατρεγμό, τὸ μαρτύριο.

Ὅμως, ὁ μαθητὴς καὶ Ἀπόστολος, πρέπει νὰ ἀδιαφορῇ γιὰ ὅλα αὐτά. Νὰ μὴ λογαριάζῃ τίποτα, οὔτε καιρικὲς συνθῆκες, οὔτε ἄθεα πολιτεύματα, οὔτε φανατισμένους ὄχλους, ἀρκεῖ νὰ ἔχῃ πάρῃ τὴν ἀπόφασι τῆς θυσίας, προκειμένου νὰ φέρῃ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Κι αὐτὸ θὰ τὸ κάνῃ, ὄχι γιὰ νὰ τὸν δοξάζῃ ὁ κόσμος, ἀλλὰ χάριν τῆς ἀγάπης του πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Αὐτός, πραγματικά, εἶναι ὁ ἄξι-ος καὶ σωστὸς Ἀπόστολος. Γι’αὐτὸ, μόνον ὅσοι ἔχουν ἀγαθὴ προαίρεσι καὶ ἀγαποῦν πραγματικὰ τὸν Κύριο καὶ κάνουν ὑπακοή, θὰ μπορέσουν νὰ τὰ βγάλουν πέρα στὶς διάφορες ἀντιξοότητες τοῦ ἔργου τοῦ ἀποστόλου.

Ἕνας ἄλλος λόγος, ποὺ ὁ Κύριος ἐπιλέγει γιὰ μαθητές Του, ταπεινοὺς στὸ φρόνημα ἀνθρώπους, εἶναι διότι μό-νο σὲ τέτοιους ἀνθρώπους ἀναπαύεται τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ τοὺς καθιστᾶ θεοφόρους, ἐκλεκτὰ σκεύη τῆς Θεί-ας Χάριτος, ἀξιώνοντάς τους νὰ φανερώνουν στὸν κόσμο μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸν λόγο τους τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Κύριος ἐπιλέγει τοὺς κατὰ κόσμον «ἀσήμαντους», ποὺ δὲν τοὺς πιάνει τὸ μάτι μας, ὅπως λέμε, γιὰ νὰ τονίσῃ ὅτι τὰ πάν­τα μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν τὰ ἐνεργοῦν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ ὁ παν­τοδύναμος Θεός. «Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά», (A΄Κορ.1,27),  δηλαδή, ὁ Θεὸς διάλεξε αὐτοὺς ποὺ ὁ κόσμος θεωρεῖ ἀνόητους, γιὰ νὰ καταντροπιάσῃ ὅσους παρουσιάζονται ὡς δυνατοί, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

Τὸ δύσκολο ἔργο τῆς διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου θὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ τὸ ἐπιτελέσῃ κάποιος, στηριζόμενος ἀ-λαζονικὰ μόνο στὶς δικές του φτωχὲς ἀνθρώπινες δυνάμεις. Γι’αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος, δὲν τοὺς εἶπε: «Ἐλᾶτε νὰ γί-νετε ἁλιεῖς ἀνθρώπων», ἀλλὰ «ἐλᾶτε νὰ σᾶς κάνῳ ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Διότι Ἐκεῖνος δίνει τὴ χάρι Του γιὰ νὰ ἐ-πιτελεῖται κάθε ἔργο καὶ διακονία μέσα στὴν Ἐκκλησία. Χωρὶς Αὐτὸν, τίποτε δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε.

Αὐτοὶ θὰ ἔβαζαν, ὡς ἄνθρωποι, τὶς δικές τους δυνάμεις, τὸν κόπο, τὸν ἱδρῶτα, τὶς φιλότιμες προσπάθειες, τὶς ἱ-κανότητες καὶ τὰ χαρίσματά τους, πάντοτε μὲ ταπεινὸ φρόνημα καὶ ζητῶντας διαρκῶς τὴν θεία βοήθεια. Ὅλα τὰ ἄλλα ὅμως, θὰ τὰ ἐπιτελοῦσε οὐσιαστικὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Διότι τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι κάποιο ἀν-θρώπινο ἐγχείρημα, ἀλλὰ τὸ θεῖο ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Δὲ στηρίζεται στὴν ἐπίγεια σοφία, οὔτε στὸ μυαλὸ ἢ στὶς ἱκανότητες τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ στὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ στὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ποιός μεγάλος ἡγέτης καὶ αὐτοκράτορας μὲ τοὺς νόμους του ἢ ποιός μεγάλος φιλόσοφος μὲ τὶς ἰδέες του κατά-φερε νὰ βγάλῃ τοὺς ἀνθρώπους ἀπ’τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀγνωσία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τοὺς δείξῃ τὸ ἀλη-θινὸ νόημα τῆς ζωῆς καὶ τὸν προορισμό τους; Κανείς!

Κι ὅμως, οἱ ἁπλοὶ αὐτοὶ ψαράδες μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους μαθητές τοῦ Κυρίου, ποὺ ὁ κόσμος περιφρονοῦσε ὡς ἀ-νοήτους καὶ ἀδυνάμους, καταντρόπιασαν τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς καὶ ἀποστόμωσαν ρήτορες καὶ φιλοσόφους. Ἔγιναν τὰ μεγάλα φῶτα τοῦ κόσμου, ποὺ διέδωσαν τὸ Εὐαγγέλιο στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης καὶ δίδαξαν στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Τοὺς βοήθησαν, ἔτσι, νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν εἰ-δώλων, νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς ἁμαρτωλὲς συνήθειες καὶ τὴ ζωὴ τῶν παθῶν, ποὺ ἀκολουθοῦσαν ἕως τότε, καὶ νὰ ἀρχίσουν νὰ ζοῦν μὲ ἀρετὴ καὶ ἁγιότητα.

Ἡ διάδοσι τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἡ ραγδαία ἐξάπλωσι τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ ἔγινε ἀπὸ ἁπλοὺς καὶ ταπεινοὺς Μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ, ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ παντοδύναμος Κύριος εἶναι ποὺ ἔδινε τὴ χάρι καὶ τὴ δύναμι γιὰ τὴν ἐπιτέλεσι αὐτοῦ τοῦ ἔργου. Κι ὅπως λέει καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Δὲν εἶναι μειονέκτημα τὸ ὅτι τὸ κήρυγ-μά τους δὲν εἶχε στοιχεῖα ἀνθρώπινης σοφίας. Ἀντιθέτως εἶναι πολύ μεγάλο κόσμημα, διότι ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἐξάπλωσίς του ἦταν θεῖο ἔργο, ποὺ εἶχε τὶς ρίζες του στὸν οὐρανό» (ΕΠΕ 18, 152).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ φωτίζει τὴν οἰκουμένη καὶ μᾶς ὁδηγεῖ μὲ ἀσφά-λεια στὴν αἰώνια σωτηρία, ἑδραιώθηκε μὲ τὴ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπὸ τοὺς ταπεινοὺς αὐτοὺς ψαράδες, ποὺ ὁ Κύριος κάλεσε νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν. Ἂς τοὺς ἔχουμε ὡς παράδειγμα καὶ πρότυπο, γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. ΑΜΗΝ.