ΠΕΡΙ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
Γιά ὅσους δέν κατάλαβαν τήν δήλωση:
"Ἡ Δημοκρατία εἶναι καρκίνος.
Τό ἰσλάμ εἶναι ἡ ἀπάντηση..."
καί ὁ νοῶν νοείτω...
Δέν γνωρίζω ἐάν ἀποτελῇ σύνεσι καί ἐάν αὐτό ἀποδεικνύῃ
τήν ἀρετή τῆς ἀντικειμενικότητος τό
νά παρέχῃ κανείς οὐσιώδη πράγματα συνεχῶς εἰς τόν ἄλλον, ἐνῶ ὁ ἄλλος ἀπό
τήν πλευρά του νά παραμένῃ ἀσυγκίνητος. Καί ἐάν μένῃ ἁπλᾶ ἀσυγκίνητος, θά
λέγαμε πώς εἶναι μικρό τό κακό. Ὅταν ὅμως ὁ ἀποδέκτης γίνεται σκληρότερος καί
θεωρῇ τήν παροχή αὐτῶν ὡς ἀδυναμία τοῦ δωρητοῦ, τότε πῶς μπορεῖ νά χαρακτηρισθῇ
ἡ κατάστασις;
Αὐτές οἱ σκέψεις ἔρχονται αὐθόρμητα στόν νοῦ πολλῶν ἀνθρώπων,
ὅταν εὐκαίρως - ἀκαίρως ἀκούουν νά γίνεται λόγος, ὄχι ἁπλᾶ γιά κέντρο Ἰσλαμικῶν
σπουδῶν «ἐν μέσαις Ἀθήναις», ἀλλά καί γιά ἕδρα παρομοίων σπουδῶν στίς
Θεολογικές μας Σχολές, παρακαλῶ.
Βεβαίως, θά πῇ κανείς ὅτι δέν μπορεῖ νά γίνῃ καί
διαφορετικά. Εἴμαστε βλέπετε, μία χώρα Δημοκρατική (κυρίως αὐτό...), ἀλλά μᾶς
πιέζουν καί ἀπό τήν Εὐρώπη καί ὄχι μόνον.