Νηστεία-ἐγκράτεια-μετάνοια
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος







Παραχώρησε κάποτε ὁ Θεός νά δοκιμαστῆ σκληρά ἕνας ἀδελφός στήν σκήτη, γιά νά ὠφεληθῦν οἰ ἄλλοι ἀπό τήν ὑπομονή του. Χωρίς δική του ὑπαιτιότητα, τόν περιφρόνησαν ὅλοι οἰ ἄλλοι ἀδελφοί, τόν ἀπόφευγαν. Δέν ἤθελαν οὔτε νά τόν χαιρετήσουν. Ἄν ζητοῦσε καμμιά φορά ψωμί ἤ τίποτε ἄλλο ἀπολύτως ἀναγκαῖο, δέν βρισκόταν κανείς νά τοῦ δώση. Τήν Κυριακή δέν τόν φώναζαν ποτέ νά φάγη μέ τούς ἄλλους ἀδελφούς στήν ἀγάπη. Μιά φορά γύρισε κατάκοπος στό κελλί του ἀπό τό θέρος καί δέν βρῆκε οὔτε ἔνα ξερομόμματο νά ξεγελάση τήν πείνα του. Οὔτε λίγο νερό νά δροσίση τά φλογισμένα χείλη του. Κανένας ἀπό τούς γείτονές του δέν τόν λυπήθηκε νά τόν ἀνακουφίση. Μ' ὅλα αὐτά ὅμως δέ μικροψύχησε, οὔτε ἀγανάκτησε ἐναντίον τῶν ἄλλων, οὔτε τούς κατηγόρησε γιά μισαδελφία. Ὑπόφερε μέ γενναιότητα τή δοκιμασία του. λέγοντας στόν ἑαυτό του πώς γιά τίς ἁμαρτίες του ἦταν ἄξιος γιά χειρότερα.