π. Τ. Η.
Ὅπως ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπή, μπαίνοντας ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς μαθητές Του στὴν Καπερ-ναούμ, ἕνας ἑκατόνταρχος -ἀξιωματικὸς τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ- πλησιάζει καὶ Τὸν παρακαλεῖ νὰ σπλαχνιστῇ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸν βαριὰ ἄρρωστο δοῦλο του, ὁ ὁποῖος βρισκόταν κατάκοιτος στὸ σπίτι καὶ ὑπέφερε φοβε-ρά. Πράγματι, ὁ Κύριος, μὲ πολὺ προθυμία τοῦ ὑπόσχεται ἀμέσως, ὅτι θὰ ἔρθῃ καὶ θὰ τὸν θεραπεύσῃ.
Τότε ὁ Ἑκατόνταρχος ζητᾶ ἀπὸ τὸν Κύριο, νὰ θεραπεύσῃ μὲ ἕνα μόνο λόγο Του ἀπὸ ἐκεῖ τὸν ἄρρωστο δοῦλο, γιατὶ δὲν αἰσθανόταν ἄξιος νὰ Τὸν ὑποδεχθῇ στὴν οἰκία του, κάνοντας ἔτσι, τὸν Χριστὸ νὰ θαυμάσῃ καὶ νὰ πῇ στοὺς παρευρισκομένους: «Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν βρῆκα τόσο μεγάλη πίστι! Γι’αὐτὸ καὶ στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν θὰ μποῦν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἀργότερα θὰ πιστέ-ψουν, ἐνῶ οἱ υἱοὶ τῆς Βασιλείας θὰ ριφθοῦν στὸ αἰώνιο σκοτάδι, ὅπου εἶναι ὁ ἀτελείωτος θρῆνος». Ἔπειτα λέει στὸν ἑκατόνταρχο: «Πήγαινε, κι ὅπως πίστεψες ἂς γίνῃ». Καὶ τὴν ὥρα ἐκείνη θεραπεύτηκε ὁ δοῦλος του».
Μᾶς κάνουν ἐντύπωσι οἱ μεγάλες ἀρετὲς ποὺ κοσμοῦσαν τὴν ψυχὴ τοῦ Ἑκατοντάρχου. Εἶχε εἰλικρινὴ ἀγάπη γιὰ τὸν δοῦλο του, ποὺ οἱ δοῦλοι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ δὲν εἶχαν κανένα ἀνθρώπινο δικαίωμα καὶ ἀποτελοῦσαν πε-ριουσία τοῦ κυρίου τους, ὁ ὁποῖος μποροῦσε ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ νὰ τοὺς πουλήσῃ ἢ νὰ τοὺς σκοτώσῃ. Κι ὅμως ὁ Ἑκατόνταρχος, ἐνδιαφερόταν πραγματικὰ καὶ συμπονοῦσε τὸν ἄρρωστο δοῦλο του. Τὸν ἔβλεπε σὰν συνάν-θρωπο ποὺ ἔχει ἀξία καὶ ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα χρειαζόταν βοήθεια καὶ ὄχι σὰν πρᾶγμα, ποὺ μόλις ἀχρηστευθῇ τὸ πετᾶς στὰ σκουπίδια.
Ὁ ἑκατόνταρχος, ἐπειδὴ κατοικοῦσε στὴν Καπερναούμ, τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς εἶχε ὡς κέντρο τῶν ἐξορμήσεών Του, θὰ εἶχε ἀκούση γιὰ τὰ πολλὰ καὶ μεγάλα θαύματα τοῦ Κυρίου, ἴσως ἀκόμα καὶ γιὰ τὴν πρωτόγνωρη διδα-σκαλία Του. Πίστεψε, λοιπόν, μὲ ὅλη του τὴν καρδιά, ὅτι ὁ Χριστὸς μποροῦσε νὰ θεραπεύσῃ τὸν δοῦλο του, ποὺ σημαίνει πὼς ἔβλεπε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, ὄχι ἕναν ἁπλὸ διδάσκαλο, ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν οἱ Γραμ-ματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ὑποκριτικά, ἀλλὰ ἕναν ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ, ἕναν ποὺ ἔχει θεϊκὲς ἰδιότητες. Γι’αὐτὸ καὶ Τὸν πλησίασε μὲ σεβασμὸ καὶ τὸν ἀπεκάλεσε «Κύριο». Πλάι, δηλαδή, στὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπη ἔχουμε καὶ τὴν ἀρετὴ τῆς πίστεως.
Ἐντύπωσι πρέπει νὰ μᾶς κάνουν καὶ τὰ λόγια τοῦ ἑκατοντάρχου, ὅτι δὲν εἶναι ἄξιος νὰ ὑποδεχθῇ τὸν Χριστό. Ὡς Ρωμαῖος ἀξιωματικός, θὰ ἦταν μᾶλλον, κάπως εὐκατάστατος καὶ δὲν θὰ εἶχε δυσκολία νὰ φιλοξενήσῃ κά-ποιον στὸ σπίτι του. Ἄρα δὲν τὰ εἶπε ἀπὸ αἴσθημα κατωτερότητος. Ἄλλωστε, σὰν κατακτητής, αὐτὸς ἦταν ὁ ἰ-σχυρός, ἐνῶ ὁ Κύριος ἦταν ἕνας Ἰουδαῖος ὑποτελής. Μποροῦσε κάλλιστα νὰ διατάξῃ ἢ νὰ ἀπαιτήσῃ ἀπὸ τὸν Κύριο, νὰ θεραπεύσῃ τὸν δοῦλο του καὶ ὄχι νὰ πάῃ ταπεινὰ καὶ νὰ Τὸν παρακαλέσῃ, ὅπως εἴδαμε πὼς ἔκανε. Κάποιο ἄλλο, λοιπόν, βαθύτερο νόημα εἶχαν τὰ λόγια του.
Καὶ αὐτὸ εἶναι, ὅτι εἶχε βαθειὰ συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητας καὶ τῆς ἀναξιότητός του. Γι’αὐτὸ καὶ χωρὶς νὰ λογαριάζῃ τί θὰ ποῦν οἱ παρευρισκόμενοι, ἂν τὸν εἰρωνευτοῦν ἢ τὸν περιγελάσουν, βλέποντας ἕναν Ρωμαῖο στρατιωτικὸ νὰ ταπεινώνεται μπροστὰ σ’ἕναν Ἰουδαῖο, ὁμολογεῖ δημοσίως, ὅτι δὲν εἶναι ἄξιος νὰ δεχθῇ τὸν Ἰησοῦ στὸ σπίτι του.
Βλέποντας ὁ Κύριος τὴν ἀγάπη, τὴν πίστι καὶ τὴν ταπείνωσι τοῦ Ἑκατοντάρχου, ἀφοῦ τὸν ἐπήνεσε, ἀμέσως ἐκπλήρωσε τὸ αἴτημά του καὶ θεράπευσε τὸν δοῦλο του. Αὐτὲς οἱ ἀρετὲς πρέπει νὰ συνοδεύουν καὶ τὴ δική μας πνευματικὴ ζωή: Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, ἡ πίστι στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ταπείνωσις, τὸ ταπεινὸ φρόνημα, νὰ γνωρίζουμε τὴν ἀτέλεια καὶ ἀναξιότητά μας. Ἔτσι νὰ ἀπευθύνουμε τὰ αἰ-τήματά μας πρὸς τὸν Κύριο, ἂν θέλουμε νὰ εἰσακουσθοῦν. Εἰδάλλως, ἂν δὲν ἔχουμε ἀγάπη, πίστι καὶ ταπείνω-σι, μὴν περιμένουμε νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ προσευχή μας.
Ὁ Κύριος, μᾶς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ μέσα ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας μεταλήψεως, νὰ μεταλαμβάνουμε τὸ πανά-γιο Σῶμα Του καὶ νὰ πίνουμε τὸ τίμιο Αἷμα Του, δηλαδή, νὰ Τὸν ὑποδεχόμαστε μέσα στὴν ψυχή μας. Καὶ αὐ-τό, ὄχι μόνο μία ἢ δύο φορὲς τὸ χρόνο, ἀλλὰ ὅσο γίνεται πιὸ συχνά, τὸ λιγότερο κάθε Κυριακὴ πρέπει νὰ κοι-νωνοῦμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
Ὁ Κύριος, λοιπόν, θέλει νὰ ἔρθῃ στὸ σπίτι μας, δηλαδή, στὴν καρδιά μας. Τίθεται ὅμως τὸ ἐρώτημα: Ἐμεῖς κα-τὰ πόσο εἴμαστε προετοιμασμένοι, ὥστε νὰ Τὸν ὑποδεχθοῦμε καταλλήλως; Ἔχουμε τὴν αὐτογνωσία καὶ τὴν ταπείνωσι νὰ ὁμολογήσουμε, σὰν τὸν Ἑκατόνταρχο, ὅτι δὲν εἴμαστε ἄξιοι; Τὰ λόγια του: «Οὐκ εἰμί ἱκανός», ἡ Ἐκκλησία τά’βαλε στὴν ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως, γιὰ νὰ μᾶς θυμίζῃ κάθε φορὰ ποὺ προετοιμαζόμα-στε νὰ μεταλάβουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου μας, καὶ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦμε ἔτσι, στὸν οἶκο τῆς ψυχῆς μας, ὅτι δὲν εἴμαστε καθόλου ἄξιοι γι’αὐτό. Κανεὶς μὴν πῇ ποτέ, ὅτι προετοιμάστηκε σωστὰ καὶ εἶναι ἄξιος νὰ κοινωνήσῃ. Ὅσο καθαρὴ κι ἂν εἶναι ἡ ψυχή μας, πάλι ἀναξίως κοινωνᾶμε, ἀφοῦ σχεδὸν κάθε στιγμὴ κάνουμε, ἔστω καὶ μικρὲς ἁμαρτίες. Ἡ ἀγάπη, ἡ χάρις καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου μᾶς ἀξιώνει νὰ Τὸν κοινωνήσουμε.
Κανένας μας, ὅσο παραμένουμε προσκολλημένοι στὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ ἡδονὲς δὲν εἴμαστε ἄξιοι νὰ προ-σεγγίζουμε τὰ ἅγια Μυστήρια. Μόνο ὅταν συναισθανθοῦμε τὴν ἁμαρτωλότητά μας καὶ μετανοήσουμε ἐμπρά-κτως, μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε, ὅτι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ θὰ μᾶς ἐπισκεφθῇ καὶ θὰ θεραπεύσῃ τὴν ψυχή μας καὶ θὰ τὴν κάνῃ κατοικία Του. Γι’αὐτὸ ὀφείλουμε, νὰ κάνουμε κάποια πράγματα, ὥστε νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Χριστὸ στὸν οἶκο τῆς ψυχῆς μας ὅσο γίνεται πιὸ σωστά.
Σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξο παράδοσι, ἡ ψυχὴ καθαρίζεται καὶ γίνεται κατοικία τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἀπομακρυν-θοῦμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀρχίσουμε νὰ ζοῦμε ὅπως διδάσκει τὸ Εὐαγγέλιο, καλλιεργῶντας τὶς ἀρετές. Στὸ πλαίσιο, λοιπόν, τῆς ἐτοιμασίας μας γιὰ τὴ Θεία Κοινωνία χρειάζεται ἐγκράτεια ψυχῆς καὶ σώματος, ἐγρήγορσι τοῦ νοῦ καὶ καρδία νήφουσα, καθημερινὴ προσευχὴ μὲ εὐλάβεια, εἰλικρινὴ αὐτοκριτικὴ καὶ ταπείνωση, μετά-νοια καὶ γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας, ἐξομολόγησι στὸν Πνευματικό μας, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ κρίνῃ ἐὰν καὶ πότε θὰ κοινωνήσουμε.
Ἀκόμα, νὰ ζητᾶμε νὰ μᾶς συγχωρέσουν ὅσους λυπήσαμε, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς νὰ συγχωροῦμε μὲ τὴν καρδιά μας ὅ-σους μᾶς λυπήσανε. Νὰ μὴν ἔχουμε μνησικακία μέσα μας. Ὁ Χριστός, δὲ μπορεῖ νὰ κατοικήσῃ σὲ καρδιά, ποὺ κρατάει κακία καὶ ἔχει ἐμπάθεια, ὁπότε εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀποβάλλουμε τὸν ἐγωισμό μας ποὺ εἶναι ἡ ρίζα κάθε πνευματικῆς ἀσθενείας καὶ νὰ συγχωρήσουμε τοὺς ἄλλους.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πνευματικὴ αὐτὴ νηστεία μὲ τὴν ἐκκοπὴ τῶν παθῶν μας καὶ ἀποφυγὴ τῆς ἁμαρτίας, πολὺ βοη-θάει γιὰ μία σωστὴ προετοιμασία καὶ ἡ σωματικὴ νηστεία, καθὼς καὶ ἡ ἐλεημοσύνη πρὸς ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, διότι τὴ βοήθεια ποὺ προσφέρουμε πρὸς τὸν συνάνθρωπο εἶναι σὰν νὰ τὴν κάνουμε στὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ ψυχή μας ἔχει τὶς προϋποθέσεις νὰ καθαρίσῃ καὶ νὰ γίνῃ ἔτοιμη νὰ ὑποδεχτῇ Τὸν Χριστό.
Ἂς ἔχουμε, λοιπόν, κι ἐμεῖς, ὅπως ὁ Ἑκατόνταρχος, τὴν ἀπαραίτητη ταπείνωσι καὶ συναίσθησι, ὅτι εἴμαστε ἄν-θρωποι ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀνάξιοι καὶ ἂς ἀγωνιζόμαστε νὰ ἔχουμε καθαρὴ τὴν καρδία καὶ τὴ συνείδησί μας ἀπὸ ἁ-μαρτωλὰ ἔργα, ὥστε ὅσο γίνεται ἀκατακρίτως νὰ μετέχουμε τῶν Θείων Μυστηρίων καὶ νὰ ἔχουμε ἀληθινὰ κά-τοικο τὸν Κύριο μέσα στὴ ψυχή μας. ΑΜΗΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου