π. Τ. Η.
Ἀφιερωμένη στὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ ἡ σημερινὴ Κυριακή, γι’αὐτὸ καὶ ὅπως ἀκούσαμε στὴν Εὐαγγελικὴ περικοπή, ὁ Κύριος ἀπευθύνει ἕνα κάλεσμα. Ὅποιος ἄνθρωπος θέλει, ἐλεύθερα καὶ μὲ τὴ συγκατάθεσί του, ἀφοῦ πρῶτα ἀπαρνηθῇ τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτόν του, νὰ σηκώσῃ τὸν προσωπικό του σταυρὸ καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσῃ.
Μὲ τὸ σήκωμα τοῦ σταυροῦ μας, ὁ Κύριος θέλει νὰ μᾶς πῇ, ὅτι πρέπει νὰ ἔχουμε σταθερότητα στὴν πίστι καὶ νὰ ζοῦμε ὡς μελλοθάνατοι στὸν παρόντα βίο, διότι σταυρὸς σημαίνει κακοπάθεια, θυσία, προσφορὰ τῶν πάντων, ἀκόμη καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς μας γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου Του. Τὸ βλέπουμε αὐτὸ καὶ παλαιότερα, ἀλλὰ καὶ σήμερα σὲ περιοχὲς τοῦ κόσμου ὅπου διώκεται ὁ Χριστιανισμός· οἱ πιστοὶ ὑφίστανται μύρια βάσανα καὶ φθάνουν ἀκόμα καὶ μέχρι τὸ μαρτύριο τοῦ αἵματος. Βεβαίως, τὸ σήκωμα τοῦ σταυροῦ ἐν μέσῳ διωγμῶν καθιστᾶ τὸν πιστὸ μία ζωντανὴ μαρτυρία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν κοινωνία καὶ μεταβάλλει τὴν θλῖψι του σὲ χαρά, διότι τοῦ φέρνει πνευματικὸ στεφάνι.
Ὅπου ὅμως, δὲν ὑπάρχει αἱματηρὸς διωγμὸς κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν, ὅτι τό σήκωμα τοῦ σταυροῦ μέσα στὸν κόσμο γίνεται, ὅταν προβαίνουμε σὲ ἄλλου εἴδους θυσίες χάριν τοῦ Κυρίου καὶ κυρίως στὴν καθημερινὴ πνευματικὴ μαρτυρία τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ταπεινώσεως, ποὺ πρέπει νὰ διέπῃ τὴ ζωή μας.
Ὁ πιστὸς σηκώνει, ἔτσι, τὸ σταυρό του, ὅταν δείχνῃ ὑπομονὴ στὶς ἀσθένειες, στὶς οἰκογενειακὲς καὶ οἰκονομικὲς δυσχέρειες, χωρὶς νὰ γογγύζῃ ἢ νὰ ἀπελπίζεται, ἀλλὰ ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὴν δύναμι τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀναφέρει, ὅτι σταυρὸς γιὰ τὸν οἰκογενειάρχη εἶναι ἡ ὑπομονὴ ποὺ δείχνει στὶς δυσκολίες τῆς καθημερινότητος, ἡ ἄοκνη φροντίδα γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ἀνατροφὴ τῶν τέκνων του καὶ ὁ ἀγῶνας νὰ διατηρήσῃ τὴν ἠθικὴ καὶ τὴν τιμιότητά του, ἀκόμη καὶ ὅταν οἱ ἄλλοι γύρω του ἀδικοῦν ἢ κλέβουν.
Ἐπίσης, ὅταν παραμερίζει τὸ δίκιο του καὶ φέρεται μὲ ἀγάπη, συγχωρητικότητα καὶ ἀνεξικακία σ᾿αὐτὸν ποὺ τὸν ἔβλαψε ἢ ὅταν ὑποχωρῇ χάριν τῆς εἰρήνης· οἱ σύζυγοι, φερ’ εἰπεῖν, μέσα στὸ σπίτι ἢ οἱ συνάδελφοι στὸ χῶρο ἐργασίας κτλ. Ὁ ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε, ὅτι ὅταν ἀνεχόμαστε μὲ ἀγάπη καὶ σιωπὴ τοὺς δύσκολους χαρακτῆρες τῶν οἰκείων μας, θυσιάζοντας τὸ ἐγώ μας γιὰ νὰ μὴ χαλάσῃ ἡ εἰρήνη στὸ σπίτι, τότε σηκώνουμε τὸν σταυρό μας στὰ βήματα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος σημείωνε, ὅτι ὅταν ὑπομένουμε μία ξαφνικὴ ἀσθένεια ἢ μία ἀδικία ἀπὸ τοὺς ἄλλους χωρὶς γογγυσμό, τότε αὐτὸ ὁ Θεὸς τὸ λογαριάζει ὡς πνευματικὸ μαρτυρίο.
Ὅταν, ἀκόμα, θυσιάζουμε τὸ χρόνο, τὴν ἄνεσι, τὰ ἀγαθά μας προκειμένου νὰ ἐξυπηρετήσουμε ἕναν πάσχοντα πλησίον μας ποὺ ἔχει ἀνάγκη. Ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει, ὅτι εἶναι μεγάλη θυσία τὸ νὰ μοιράζεσαι τὸ ὑστέρημά σου μὲ τὸν πεινῶντα, νὰ ἐπισκέπτεσαι τὸν ἀσθενὴ καὶ νὰ προσφέρῃς τὸν χρόνον σου γιὰ νὰ παρηγορήσῃς ἕναν θλιμμένον συνάνθρωπό σου. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ φιλαυτία καὶ ὁ ἐγωισμὸς πᾶνε στὴν ἄκρη καὶ μεταμορφώνονται στὴν χριστομίμητη ἀρετὴ τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία ἁγιάζει τὸν πιστὸ μέσα στὴν κοινωνία.
Ἐπιπλέον, σήκωμα τοῦ σταυροῦ εἶναι καὶ τὸ νὰ παραιτούμαστε ἀπὸ κάθε ἐπιδίωξί μας, ὅταν αὐτὴ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καθὼς καὶ τὸ νὰ προτιμοῦμε νὰ ἐφαρμόζουμε τὴν νῆψι, τὴν ἐγκράτειαν καὶ ὅλες τὶς ὑπόλοιπες εὐαγγελικὲς ἀρετές, ἀντιστεκόμενοι μὲ σθένος στὰ ἐπιβλαβῆ, γιὰ τὴν ψυχή μας, ὑλιστικὰ πρότυπα τῆς ἐποχῆς ποὺ ὠθοῦν τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀποδεχθῇ τὴν ἀδικία, τὸ ψεῦδος καὶ κάθε μορφὴ ἀνηθικότητος.
Ὅλες αὐτὲς οἱ διαρκεῖς πνευματικὲς προσπάθειες ποὺ κάνει ὁ πιστός, προκειμένου νὰ κρατήσῃ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς του, νὰ δείξῃ ὑπομονὴ στὶς θλίψεις καὶ νὰ μὴν ὑποκύψῃ στοὺς πειρασμούς, εἶναι μορφὲς ἄρσεως τοῦ σταυροῦ, ποὺ οἱ Πατέρες ἀποκαλοῦν: «Μαρτύριον τῆς συνειδήσεως». Λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὅτι δὲν χρειάζεται πάντα νὰ χυθῇ αἷμα γιὰ νὰ στεφανωθῇς ἀπὸ τὸν Θεό. Μπορεῖς νὰ γίνῃς μάρτυρας καὶ μέσα ἀπὸ τὴν πάλη μὲ τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες. Καὶ ὁ ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς, λέει, πὼς ὅποιος πεθαίνει ὡς πρὸς τὰ θελήματα τοῦ ἀντιθέου κόσμου, ἐκτελεῖ τὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως, τὸ ὁποῖο εἶναι εὐάρεστο στὸν Θεό, ὅσο καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ αἵματος. Καὶ αὐτό, διότι, ὅπως ἐξηγεῖ πάλι ὁ Χρυσόστομος, αὐτὴ ἡ μορφὴ μαρτυρίου ἀπαιτεῖ μεγαλύτερη ἀνδρεία, ἀφοῦ δὲν διαρκεῖ μία στιγμή, ἀλλά παρατείνεται καθ’ ὅλην τὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου.
Στὰ ἔσχατα χρόνια τὸ μαρτύριο τῆς Συνειδήσεως θὰ γίνεται πολὺ πιὸ ἐπιτακτικὸ καὶ πολὺ πιὸ ἐπώδυνο, καθὼς τὰ ὄργανα καὶ οἱ πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου θὰ πιέζουν καὶ θὰ ἐκβιάζουν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, καὶ τοὺς πιστούς, νὰ δεχθοῦν νὰ σφραγιστοῦν μὲ τὸ ὄνομα τοῦ ἀντιχρίστου, νὰ πάρουν, δηλαδή, τὸ περιβόητο χάραγμα.
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης περιγράφει στὴν Ἱερὰ Ἀποκάλυψι ἐπακριβῶς αὐτὴ τὴν κατάστασιν, σημειώνοντας ὅτι τὸ σύστημα τοῦ Ἀντιχρίστου θὰ ἐπιβάλῃ τέτοιον καθολικὸ ἔλεγχο, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ μπορῇ νὰ ἀγοράζῃ ἤ νὰ πουλάῃ ὁτιδήποτε, «εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ». Ὁ ἀποκλεισμὸς αὐτὸς ἀπὸ τὰ πλέον βασικὰ ἀγαθὰ τῆς ἐπιβιώσεως θὰ εἶναι μία τρομερὴ δοκιμασία, ἡ ὁποία καὶ θὰ ἀποτελῇ τὴν πλέον ζωντανὴ καὶ ἐπώδυνη ἄρσι τοῦ σταυροῦ.
Ἤδη καὶ στὴν πατρίδα μας ἐδῶ καὶ λίγο καιρὸ μὲ τὶς νέες Ἠλεκτρονικὲς Ταυτότητες καὶ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθ-μό, ποὺ ἡ πολιτεία προσπαθεῖ νὰ μᾶς ἐπιβάλλῃ ὑποχρεωτικά, ἔχουμε ἀρχίση νὰ προγευόμαστε τὸ πόσο δύσκολο θὰ γίνεται τὸ σήκωμα τοῦ σταυροῦ μας. Βεβαίως, ἐφ’ ὅσον ἔχουμε τὴν προειδοποίησι ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, μέσῳ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους μας, ὅτι αὐτὸς ὁ Ἀριθμὸς θὰ ἔχῃ ἄμεση σχέσι μὲ τὸ χάραγμα τοῦ ἀντιχρίστου, δὲν πρέπει νὰ δεχθοῦμε ἕνα τέτοιο σύστημα μὲ ὅ,τι στερήσεις αὐτὸ συνεπάγεται καὶ ὅσο κι ἂν ὑποφέρουμε ἀπὸ τὸ ἔσχατο αὐτὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως.
Ἡ ἄρνησι τοῦ χαράγματος καὶ ἡ ἀποδοχὴ τῶν συνεπειῶν της θὰ εἶναι ἡ ἀνωτέρα μορφὴ ὁμολογίας στὰ ἔσχατα χρόνια, ὅπου ὁ πιστὸς θυσιάζει τὴν ἐπίγειο εὐημερία του, προτιμῶντας νὰ στερηθῇ τὰ πάντα, προκειμένου νὰ διατηρήσῃ ἀμόλυντη τὴν σφραγῖδα τοῦ Παναγίου Πνεύματος ποὺ ἔλαβε στὴ Βάπτισί του.
Αὐτὸ τὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως ἀναδεικνύει τὴν πνευματικὴ ἀνδρεία τοῦ Χριστιανοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ γιὰ τὸ ἀντίχριστο σύστημα θὰ εἶναι ἀπομονωμένος καὶ ἀποκομμένος καὶ συνάμα θὰ ἀντιμετωπίζῃ τὶς εἰρωνεῖες καὶ τὸ χλευασμὸ ἀπὸ τὸ περιβάλλον του, στὴν οὐσία θὰ εἶναι ἕνας πολίτης τοῦ οὐρανοῦ καὶ οἰκεῖος τοῦ Θεοῦ, ποὺ περιμένει τὴν τελικὴ δικαίωσι καὶ τὴν αἰώνιο βασιλεία. Γι’αὐτὸ καὶ δὲν θὰ πρέπῃ νὰ δειλιάζουμε, οὔτε νὰ φοβόμαστε καὶ νὰ μᾶς πιάνῃ πανικός, γιὰ τὸ πῶς θὰ ζήσουμε ἂν δὲν πάρουμε τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμό. Ἐννοεῖται ὅτι θὰ ὑποβληθοῦμε σὲ διάφορες στερήσεις, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν θὰ ὀφείλεται σὲ κάποια ἰδιοτροπία ἢ στενοκεφαλιά μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν προδώσουμε τὸν Χριστό.
Ὁ ἅγιος Παΐσιος, μᾶς συμβουλεύει νὰ προετοιμαστοῦμε κυρίως πνευματικά. Νὰ ζοῦμε ἐν μετανοίᾳ, νὰ συμμετέχουμε συχνὰ στὰ Μυστήρια τῆς Ἐξομολογήσεως καὶ τῆς Θείας Κοινωνίας καὶ νὰ προσευχόμαστε ἀδιαλείπτως, γιὰ νὰ θωρακισθῇ, ἔτσι, ἡ ψυχή μας μὲ τὴ Θεία Χάρι, καὶ νὰ μὴ λυγίσουμε κατὰ τὴν ὥρα τῆς δοκιμασίας. Ἀκόμα, νὰ ἁπλοποιήσουμε τὴ ζωή μας καὶ νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε ἀσκητικώτερα καὶ μὲ λιγότερα. Ὅποιος μάθῃ νὰ ζῇ λιτά, δὲν θὰ καμφθῇ εὔκολα ἀπὸ τὴ στέρησι τῶν ἀγαθῶν ἢ τὸν οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει, ὅτι ὅποιος ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴ φιλαυτία καὶ τὴν ἐξάρτησι ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ἀνέσεις, μπορεῖ νὰ ὑπομείνῃ κάθε στέρησι χάριν τῆς ἀληθείας.
Ἐπίσης, μᾶς λέει ὁ ἅγιος Παΐσιος, νὰ ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν Θεία Πρόνοια. Τόνιζε, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃ ποτὲ ὅσους ἀρνηθοῦν τὸ χάραγμα χάριν τῆς πίστεώς των, ἀλλὰ θὰ οἰκονομήσῃ μὲ θαυματουργικὸ τρόπο τοὺς πιστούς, ὅπως 40 χρόνια τοὺς Ἰσραηλίτες στὴν ἔρημο, ἀρκεῖ νὰ ἔχουν ζωντανὴ πίστι.
Νὰ δείξουμε, λοιπόν, στάσι ἀνδρείας καὶ ὁμολογίας καὶ ὄχι δειλίας καὶ φόβου. Μὴ συμβιβασθοῦμε γιὰ λόγους διευκολύνσεως ἢ ἐπιβιώσεως, διότι αὐτὸ θὰ ἀποτελῇ σοβαρὴ πνευματικὴ πτώσι. Ὅποιος δεχθῇ τὴ σφραγῖδα τοῦ ἀντιχρίστου, θὰ χάσῃ τὴ Θεία Χάρι καὶ θὰ ὁδηγηθῇ στὴν αἰώνιο κόλασι. Μὴν προδώσουμε, λοιπόν, τὴν πίστι μας οὔτε καὶ νὰ παραδώσουμε τὴν θεόσδοτο ἐλευθερία μας γιὰ λίγο καιρὸ παραπάνω ἀνέσεως καὶ εὐκολίας.
Μπορεῖ, τὰ χρόνια μας νὰ εἶναι πολὺ δύσκολα καὶ ἐπικίνδυνα, ἀλλὰ νὰ ξέρουμε πὼς κάθε θυσία ποὺ κάνουμε γιὰ τὸν Χριστό, εἶναι μιὰ ἐπιβεβαίωσι, ὅτι Τὸν ἀγαπᾶμε καὶ Τὸν ἀκολουθοῦμε πιστὰ στὴν πορεία του πρὸς τὸν Γολγοθᾶ. Ὅμως συνάμα, εἶναι κι ἕνας μικρὸς ἤ μεγάλος σταυρὸς στὴν πλάτη μας, ποὺ πρέπει νὰ σηκώσουμε φιλότιμα καὶ μὲ προθυμία, ἐλπίζοντας νὰ στεφανωθοῦμε στὸ τέλος ἀπ’ τὸν μεγάλο νικήτη, τὸν Χριστό. ΑΜΗΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου