Η
ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
ΜΕΡΟΣ
Α’
ΘΕΜΑ:Η
ΦΙΛΙΑ. ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΑΦΟΡΜΗ!
«Αρχή
σοφίας φόβος Θεού».
Η
ανάγκη ενός Μωϋσέως! «Όταν σε μια βαρυσήμαντη καμπή του βίου
μελετούμε ή επιχειρούμε κάτι πολύ σοβαρό και επικίνδυνο, έχουμε ανάγκη
από ένα καλόγνωμο σύμβουλο και αυστηρό κριτή, για να συζητήσουμε μαζί του
ελεύθερα και χωρίς περιστροφές το πρόβλημά μας. Ποίος μπορεί να είναι αυτός ο
σύμβουλος και κριτής; Μπορεί το πρόσωπο τούτο να είναι άλλος εκτός από τον
φίλο;».(Ε. Π. Παπανούτσος, Πρακτική Φιλοσοφία. σσ. 111-121)
(Αυτοκριτική, αυτογνωσία και αυτομεμψία). «Προσεύχεσθε, ενεργείτε, και υπομένετε σταθερά» (Αγίου Κοσμά του
Αιτωλού).
Αυτοκριτική: Μια
Αυτοκρατορική ενέργεια. Οι πιστοί μέσα στο σώμα της Εκκλησίας έχουν ένα
μεγάλο δικαίωμα’ το να φανερώνουν τις πληγές (του όλου σώματος) τους, στον
μόνο Ιατρό «των ψυχών και των σωμάτων
ημών», για να θεραπεύσει Αυτός ,με το άγιον Του Πνεύμα, αυτές. Το ουσιαστικό
«Κριτική» (θηλυκό), σημαίνει όχι μόνο την διατύπωση κρίσεων αλλά κυρίως την
αυτοκριτική, που σίγουρα αποτελεί από μόνη της, μία αυτοκρατορική Πράξη.
Η διατύπωση κρίσεων από «Αγράμματους» Θεολογικά παλαιότερα ήταν καταδικασμένη’
«Καταραμένος είναι ο όχλος, γιατί δεν γνωρίζουν τις νομικές διατάξεις του
Νόμου»
(Ιωάννη κεφ.7.49). Όμως σήμερα,
μετά την Πεντηκοστή (στην Εποχή της
Καινής Διαθήκης) το Άγιον Πνεύμα, κάνει πάντας εμάς «Διδακτούς Θεού». Και όπως
ψάλουμε και διδασκόμαστε’ ΄ «Ο Πατέρας γνωρίζεται και ο Υιός δοξάζεται», όχι
δια των «Σχολών» των ‘’εγγραμμάτων’’, αλλά από το Πνεύμα το Άγιον. Και μόνο μέσω των ταπεινών και πράων, (που
ευτυχώς και στις έσχατες μέρες μας, ζουν εν τη γη, και φωτίζουν και εμάς του
αναξίους).
