Ας βο­η­θή­σου­με ο ένας τον άλ­λον σαν να εί­μα­στε μέλη του ιδίου σώ­μα­τος!

 

 

 

 

 

 

Ας απο­κτή­σου­με και εμείς αγά­πη, ας απο­κτή­σου­με ευ­πλαγχνία για τον πλη­σί­ον. Και έτσι θα απο­φεύ­γου­με να κα­τα­λα­λού­με, να κα­τα­κρί­νου­με, να εξου­θε­νώ­νου­με τους άλ­λους. 

 

Ας βο­η­θή­σου­με ο ένας τον άλ­λον σαν να εί­μα­στε μέλη του ιδίου σώ­μα­τος. 

Ποιός εί­ναι εκεί­νος, που επει­δή έχει μία πλη­γή στο χέρι του ή στο πόδι του ή σε κά­ποιο άλλο μέ­ρος του σώ­μα­τός του, σιχαίνε­ται τον εαυ­τόν του ή κό­βει το μέ­λος του και αν ακό­μη σα­πί­σει και δεν προ­σπα­θεί μάλ­λον να το κα­θα­ρί­σει...; 

 

Κα­θέ­νας ας υπη­ρε­τεί το σώμα ανά­λο­γα με την δύ­να­μή του.

 

Και φρον­τί­στε πάν­το­τε να βο­η­θά­ει ο ένας τον άλλο, είτε διδάσκον­τας και βά­ζον­τας το λόγο του Θεού στην καρ­διά του αδελ­φού, είτε πα­ρη­γο­ρών­τας, όταν ο άλ­λος εί­ναι λυ­πη­μέ­νος, είτε δί­νον­τας ένα χέρι και βο­η­θών­τας τον αδελ­φό. 

 

Φρον­τί­στε να ενω­θεί­τε με­τα­ξύ σας. Για­τί όσο ενώ­νε­ται κα­νείς με τον πλη­σί­ον, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο ενώ­νε­ται με τον Θεό.

Αββάς Δωρόθεος