ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ!

 

 

 

 

 

 

 

π. Τ. Η.

 

 

Ἡ  σημερινὴ Κυριακὴ συμπίπτει ἐφέτος μὲ τὴν ἀπόδοσι τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, γι’αὐτὸ καὶ μαζὶ μὲ τὰ ἀναστάσιμα τροπάρια ψάλλουμε τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἀκολουθία ποὺ ψάλλαμε ἀνήμερα στὶς 15 Αὐ-γούστου, ὡς μία πανηγυρικὴ λήξι τοῦ ἑορταστικοῦ αὐτοῦ κύκλου, ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἀφιερώνει στὴν Πανα-γία μας, ἡ ὁποία, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, εἶναι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ποὺ ἐκπλήρωσε τὸν σκοπό, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς μᾶς ἔπλασε, ἔφθασε, δηλαδή, στὸ «καθ’ὁμοίωσιν», ποὺ εἶναι ἡ θέωσι.

Ἡ Παναγία μας, βεβαίως, ὡς ἄνθρωπος, γνώρισε κι αὐτὴ τὸν θάνατο, ὅμως δὲν ἔμεινε τὸ σῶμα της μέσα στὸν τάφο. Διότι, δὲν ἦταν δυνατὸν ποτέ, ἡ Μητέρα τῆς Ζωῆς νὰ δῆ διαφθοράν! Ὅπως ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀπέθανε καὶ ἐτάφη, χωρὶς νὰ γνωρίσῃ διαφθορά, δηλαδή, νὰ λιώσῃ μέσα στὸν τάφο, διότι ἀνεστήθη, ἔτσι ἀνέστησε καὶ τὴν Παναγία Μητέρα Του, ἀπὸ τὴν ὁποία δανείσθηκε ὅλη τὴν ἀνθρωπίνη φύσι, καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν, ποὺ τὰ ἐθέωσε καὶ τὰ ἀνέβασε στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι, λοιπόν, τὴν τρίτη ἡμέρα μετὰ τὴν Κοίμησι τῆς Παναγίας μας, ὅταν οἱ Ἀπόστολοι ἄνοιξαν τὸν τάφο της γιὰ νὰ προσκυνήσῃ καὶ ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε παρευρεθῆ στὴν Κοίμησί της, τότε διαπίστωσαν ὅτι τὸ καθαρότατο καὶ ἀμόλυντο σῶμα της ἔλειπε ἀπὸ μέσα, διότι ὁ Χριστὸς ἀνέστησε τὴν Παναγία μητέρα Του καὶ τὴν μετέστησε, ὅπως ψάλουμε στὸ ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς, δηλαδή, τὴν πῆρε ἀπὸ τὴν γῆ καὶ τὴν ἔβαλε στὴν οὐρανία Βασιλεία Του. Ὁ τάφος ποὺ γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, μέχρι τὴν ἡμέρα τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, εἶ-ναι ὁ τόπος τῆς ἀναπαύσεώς του καὶ τὸ χωνευτήρι τοῦ κορμιοῦ του, γιὰ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο γίνεται ἡ κλί-μακα ποὺ τὴν ἀνεβάζει στὸν οὐρανό.

Ἀπ’ ὅλα τὰ λογικὰ ὄντα τοῦ Θεοῦ, ὑψηλότερα καὶ  πλησιέστερα πρὸς τὸν Θεό, μόνον ἡ Παναγία μας ἀνέ-βηκε. Μετὰ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ἡ Παναγία εἶναι ὁ πρῶτος καὶ μοναδικὸς -ἕως τώρα- ἄνθρωπος ποὺ βρίσκεται μέσα στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Κανένας δὲν ὑπάρχει ἀκόμα στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, οὔτε οἱ Ἀπόστολοι, οὔτε ὁ ληστής, κανείς! Ὁ ληστὴς βρίσκεται στὸν παράδεισον. Καὶ ὁ παράδεισος εἶναι ὁ τόπος τῶν ψυχῶν ποὺ περιμένουν τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας καὶ τὴν τελικὴ Κρίσι. Μόνον ἡ Θεοτόκος εἰσῆλθε πρὸ τῆς τελικῆς Κρίσεως μὲ τὸ σῶμα της, ὅπως ἀκριβῶς εἰσῆλθε καὶ ὁ Υἱός της ὁ Ἰησοῦ Χριστός.

Αὐτὰ τὰ τέσσερα γεγονότα, λοιπόν, ἑορτάζουμε: τὴν Κοίμησιν, τὴν Ταφήν, τὴν Ἀνάστασιν καὶ τὴν Μετάστα-σι, δηλαδή, τὴν Ἀνάληψιν τῆς Θεοτόκου στοὺς οὐρανούς. Γι’αὐτὸ καὶ ἡ ἑορτὴ αὐτὴ θεωρεῖται ὡς ἕνα δεύτερο Πάσχα, ποὺ ἔρχεται νὰ μᾶς δείξῃ, ὅτι πράγματι ἕνας ἄνθρωπος πέρασε στὸν χῶρο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἔ-φθασε στὸν προορισμό του, προορισμὸ στὸν ὁποῖον ὅλοι μας καλούμαστε νὰ φθάσουμε καὶ νὰ βρεθοῦμε.

Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, δὲ νοιώθουμε λύπη γιὰ τὴν Κοίμησι τῆς Παναγίας μας, οὔτε θρηνοῦμε, ἀλλὰ πανηγυρίζουμε, διότι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται, δίπλα στὸν θρόνο τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἡ Παναγία δὲ μᾶς ξεχνᾶ. Σὰν στορ-γικὴ μητέρα πρεσβεύει γιὰ ὅλους ἐμᾶς τὰ παιδιά της καὶ παρακαλεῖ τὸν Υἱόν της, νὰ μᾶς σπλαχνιστῇ καὶ νὰ μᾶς βοηθάῃ. Καὶ εἶναι γεγονός, ὅτι πάρα πολλὲς φορὲς καὶ θαυματουργικῶς μᾶς ἔχει βοηθήση, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς παρακλήσεις της ἔχει συγκρατήση τὴν δίκαιη παιδαγωγία, ποὺ ὁ Κύριος εἶχε ἐτοιμάση γιὰ ἐμᾶς, ἐπειδὴ φεύ-γουμε συνεχῶς ἀπὸ τὸ δρόμο Του καὶ κάνουμε πράγματα ποὺ δὲν θέλει.

Ἡ Παναγία, λοιπόν, εἶναι δῶρο τοῦ Κυρίου σὲ ἐμᾶς τοὺς φτωχοὺς καὶ ταλαιπώρους ἀνθρώπους, στὴν ὁποία ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ προστρέχουμε κάθε ὥρα καὶ στιγμή, ζητῶντας τὴν βοήθειά της γιὰ κάθε περίστασι τῆς ζωῆς μας. Γιὰ τὶς ἀκοίμητες αὐτὲς πρεσβεῖες της πρέπει, συνεπῶς, καὶ νὰ εὐχαριστοῦμε τὴν Παναγία μας ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας.

Πῶς ὅμως θὰ τὴν εὐχαριστήσουμε σωστά; Τὶ θὰ μπορούσαμε νὰ τῆς προσφέρουμε ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοι, γιὰ νὰ τὶς ἀμέτρητες εὐεργεσίες καὶ τὴν πανίσχυρη προστασία της; Εἶναι ἀρκετὸ, νὰ τῆς ποῦμε ἕνα ἁπλὸ εὐχαριστῶ; Βε-βαίως, καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ λέμε ὅταν εὐεργετούμαστε καὶ νὰ μὴν εἴμαστε ἀχάριστοι, ἀλλὰ δὲν φθάνει μόνο αὐτό, εἶναι πολὺ λίγο.

Αὐτὸ τὸ ὁποῖο θὰ τὴν εὐχαριστοῦσε περισσότερο ἀπ’ὅλα, εἶναι νὰ τὴς δώσουμε τὴν ὑπόσχεσι, ὅτι θὰ προσπα-θήσουμε νὰ εὐαρεστήσουμε περισσότερο τὸν Υἱόν της καὶ Κύριό μας, κι ὅπως ἐκείνη, ἔτσι κι ἐμεῖς νὰ κάνουμε ὑπακοὴ στὸ ἅγιο θέλημά Του καὶ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές Του!

Τὸ παράδειγμα τὸ δίνει ἡ ἴδια ἡ Παναγία στὸ γάμο τῆς Κανᾶ. Ὅταν τελείωσε τὸ κρασὶ καὶ γιὰ νὰ συνεχιστῇ ἡ χαρὰ τοῦ γάμου, εἶπε στὸν Χριστό, ὅτι δὲν ἔχουν ἄλλο. Κι ὅταν ὁ Χριστὸς τῆς ἀπάντησε, πὼς δὲν εἶναι ἀκόμα ὥρα νὰ ξεκινήσῃ νὰ κάνῃ θαύματα, ἐκείνη, βεβαία ὅτι θὰ ἀκούσῃ τὴν παράκλησί της, εἶπε στοὺς ὑπηρέτες: «Ὅ,τι θὰ σᾶς πῇ, αὐτὸ νὰ κάνετε». Καὶ πράγματι αὐτοὶ ὑπάκουσαν καὶ γέμισαν κατ’ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ τὰ πι-θάρι μὲ νερὸ, τὸ ὁποῖο ἔγινε κρασὶ καὶ μάλιστα, ἀνωτέρας ποιότητος ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἔπιναν.

Τὶ συμβούλεψε λοιπόν; Ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ! Ὅλα ὅσα μᾶς λέει ὁ Θεὸς μέσα στὴν Ἁγία Γραφή, μέ-σα στὸ Εὐαγγέλιό του, αὐτὰ ὀφείλουμε, ἀρχικῶς νὰ τὰ διαβάζουμε γιὰ νὰ τὰ μάθουμε, καὶ ἔπειτα νὰ τὰ ἐφαρ-μόζουμε στὴν πρᾶξι καθημερινῶς στὴ ζωή μας.

Ἡ καρδιά μας νὰ εἶναι ἕνα χωράφι στὸ ὁποῖο θὰ πέφτῃ διαρκῶς σὰν σπόρος ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Πρέπει ὅμως καὶ νὰ φυτρώσῃ καὶ νὰ καρποφορήσῃ αὐτὸς ὁ θεῖος σπόρος, ἀλλιῶς θὰ σαπίσῃ καὶ θὰ ἀχρηστευθῇ. Αὐτὸ γίνε-ται μόνο, ὅταν, ὅσα διδασκόμαστε, τὰ ἐφαρμόζουμε ἀθόρυβα καὶ ταπεινὰ στὴν πρᾶξι. Καὶ τὰ ἐφαρμόζουμε καὶ ἀρνητικῶς, κόβοντας δηλαδὴ τὶς ἁμαρτίες, καὶ θετικῶς, αὐξάνοντας συγχρόνως τὶς ἀρετές.

Ἔκλεβα, γιὰ παράδειγμα; Τώρα θὰ σταματήσῳ νὰ κλέβῳ καὶ θὰ κάνῳ καὶ ἐλεημοσύνες. Κρατοῦσα κακία στοὺς ἄλλους; Τώρα θὰ τοὺς συγχωρῷ καὶ θὰ προσεύχομαι γι’αὐτοὺς καὶ ἂν μάθῳ ὅτι ἔχουν ἀνάγκη, θὰ τοὺς βοηθήσῳ. Βαριόμουνα νὰ προσευχηθῷ καὶ νὰ πάῳ στὴν Ἐκκλησία τὴν Κυριακή; Τώρα θὰ προσεύχομαι ὅσο περισσότερο μπορῶ καὶ θὰ ἐκκλησιάζομαι. Ἤμουν βουτηγμένος στὴν ἀσωτεία καὶ στὴν ἀνηθικότητα; Τώρα θὰ εἶμαι ἐγκρατὴς καὶ θὰ ἀγωνίζομαι νὰ ζῷ μὲ σωφροσύνη.

Καὶ αὐτὰ θὰ τὰ κάνουμε, ὄχι γιὰ νὰ μᾶς ἐπαινοῦν οἱ ἄλλοι, καὶ νὰ λένε γιά’μᾶς, ὅτι εἴμαστε καλοὶ Χριστιανοί, ἀλλὰ γιὰ νὰ δοξάζεται ὁ Θεὸς μέσα ἀπὸ τὰ ἔργα μας. Καὶ τότε ὁ Θεὸς θὰ μᾶς εὐλογῇ καὶ θὰ προκόβουμε σιγά, σιγὰ στὶς ἀρετές, ὅπως πρόκοψε καὶ ἡ Παναγία μας. Αὐτὴ ἡ κατὰ Θεὸν προκοπή μας, εἶναι καὶ τὸ καλύτερο δῶρο, ποὺ θὰ τὴν εὐχαριστοῦσε περισσότερο.

Ἂς τῆς ζητήσουμε, λοιπόν, νὰ μᾶς συγχωρέσῃ ποὺ τὴν θλίβουμε μὲ τὶς ἀπροσεξίες καὶ τὴν παρακοή μας καὶ ἂς τὴν παρακαλέσουμε, νὰ μὴ μᾶς ἐγκαταλείψῃ ποτέ, ἀλλὰ νὰ μᾶς ἐνισχύῃ στὸν ἀγῶνα μας, ὥστε νὰ προκόβουμε πνευματικὰ καὶ νὰ βρεθοῦμε στὸ τέλος κι ἐμεῖς στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. ΑΜΗΝ.