Δεῖτε καί τά: Μέρος Α΄ καί Μέρος Β΄
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
ΜΕΡΟΣ Γ΄
Ο ρυθμός των αιρετικών εξελίξεων και οι (ανάλογες) μεταμορφώσεις των ποιμένων έχουν λάβει το χαρακτήρα θυέλλης, ενώ το πλήθος των πιστών (γενικά) δεν έχει συλλάβει το αληθινό νόημα των καιρών. Αυτός ο ραγδαίος ρυθμός των αιρετικών διδασκαλιών έχει συμπυκνωθεί στον οικουμενισμό, στην ψευδοσύνοδό του και στο Π.Σ.Ε.
Παραδείγματα διεστραμμένων διδασκαλιών, ρήγματα στο Σώμα της Εκκλησίας, είναι και οι αποφάσεις του Π.Σ.Ε., τις οποίες η άγνοια, η αναζήτηση ευζωίας και ικανοποίησης των αισθήσεων δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους να κατανοήσουν τις αναιμικές (δήθεν σωτήριες) αιωνιότητες που υπόσχονται.
Αυτές τις αποφάσεις τις έχει υπογράψει η Εκκλησία της Ελλάδος, δημιουργώντας, έτσι, ασταμάτητο ολοφυρμό για την απομάκρυνση από το καθαρό πνεύμα της Ορθοδοξίας. Παραθέτουμε (ως παραδείγματα) αποφάσεις, οι οποίες επιθυμούν εκκλησιολογική δόξα που δεν τους ανήκει.
1. Κείμενο Ραβέννας: Το οποίο προβάλλει - προπαγανδίζει το πρωτείο μέσα στην Εκκλησία (του πάπα δηλ.).
2. Σαμπεζύ: Εδώ προσβάλλεται η ορθόδοξη Χριστολογία, αναγνωρίζοντας εκκλησιαστικότητα στους μονοφυσίτες.
3. Μπελαμέντ: Εδώ έχουμε αναγνώριση εκκλησιαστικότητας στους παπικούς και προώθηση της κακοδοξίας μιας διαιρεμένης εκκλησίας.
4. Πόρτο Αλέγκρε, Πουσάν: Υιοθετήθηκε η προτεσταντική θεολογία.
5. Βαπτισματική θεολογία: «Διευρύνθηκαν» τα όρια της εκκλησίας, όπως πίστευε ο αιρετικός Ιωάννης Ζηζιούλας.
6. Ευχαριστιακή θεολογία: Προωθήθηκε η κακοδοξία των δύο πνευμόνων και των δύο αδελφών εκκλησιών (Ορθοδοξίας και παπισμού).
Σ’ αυτή την κατακρήμνιση απαντά ο Μ. Φώτιος:
«Μια εστιν η του Χριστού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ου πλείους ουδέ δύο. Συναγωγαί πονηρευομέναι εισί τα παρά ταύτην συνέδρια και σύνοδοι αθετούντων. Ούτω φρονούμεν οι αληθινοί Χριστιανοί, ούτω πιστεύομεν, ούτω κηρύττομεν» (Μ. Φώτιος, Ε.Π. 284, κατά της Θεοπασχιτών αιρέσεως).
1ο Σχόλιο: Εντυπωσιάζει (μας θλίβει) στην εποχή μας η προδοτική εξέλιξη της διετίας 1991-1993, κατά την οποία αναγνωρίσθηκαν ως έγκυρα (Σαμπεζύ και Μπελαμέντ του Λιβάνου) τα «μυστήρια» των Μονοφυσιτών και των παπικών αντιστοίχως, χωρίς αυτοί ν’ αποκηρύξουν τις αιρέσεις τους.
Σε απλή λογική αυτό σημαίνει ότι έχουν Άγιο Πνεύμα στα «μυστήριά» τους και κακώς οι Πατέρες και οι Σύνοδοι τους απέκοψαν από την Εκκλησία, στερώντας (έτσι) για αιώνες τη δυνατότητα σωτηρίας τους.
Βλέπουμε σήμερα, ότι η εγκυρότητα των μυστηρίων ρυθμίζεται όχι από την Ορθόδοξη πίστη, αλλά από «κάποια Σύνοδο» ή «διμερή επιτροπή», τρόπος άγνωστος στην διαχρονική Εκκλησία και στους ανά τους αιώνες Αγίους της! Δυστυχώς, τα «κύματα» αυτά της διαστροφικής διαλεκτικής δεν παύουν μέχρι και σήμερα αλλά ενισχύονται. (τέλος σχολίου)
Ας προσέξουμε και τους επικίνδυνους, αυθάδεις ισχυρισμούς του πανεπιστημιακού καθηγητού Λεωνίδου Ιω. Φιλιππίδου, για να μη πλανηθούμε:
- «Το να αρνούνται ή να χλευάζουν ούτοι (οι αντιτεθέμενοι δηλ. Ορθόδοξοι) τον οικουμενισμόν εν ονόματι του Χριστού ή εν ονόματι της Ορθοδοξίας, τούτο είναι υποκρισία και ασέβεια, ενσυνείδητος δε, προς παραπλάνησιν των ευπίστων πιστών· δεν είναι ορθοδοξία· είναι απροκάλυπτος και αδίστακτος πλαστογράφησις της Ορθοδοξίας».
- «...και ο οικουμενισμός διήκει δι’ όλης της θείας Αποκαλύψεως ως Θεού ρήμα και Θεού θέλημα, ως θεοταγής εντελέχεια της παγκοσμίου Ιστορίας - ως το «τέλος» αυτής, το θεόθεν αυτή εντεταγμένον, ίνα προσδιορίζη και την πορείαν της και τον τελικόν της στόχον, την απόληξιν της».
2ο Σχόλιο: Αναμφίβολα, ο Ακαδημαϊκός Λεωνίδας Ιω. Φιλιππίδης τοποθέτησε την ορθόδοξη αλήθεια υπό «δυτική αιχμαλωσία». Προσπαθεί να μας πείση ότι η εσχατολογική φύση της Θείας Αποκαλύψεως είναι η παναίρεση του οικουμενισμού. Έχει δηλ. μία εντελώς ανορθόδοξη προσέγγιση του Ευαγγελίου.
Αυτή η τοποθέτηση του Λεων. Φιλιππίδου είναι και τοποθέτηση των «σύγχρονων» οικουμενιστών Πατριαρχών - επισκόπων∙ μία τοποθέτηση αιρετική, που πολύ απέχει από το να σκιάσει την εμπειρία της Εκκλησίας και την Πατερική διδασκαλία. Στην πραγματικότητα αυτή η «κατ’ εντελέχεια» αποκατεστημένη παγκόσμια νέα θρησκεία του Φιλιππίδη, όπως την οραματίζεται, της νέας ορθοδοξίας, είναι η τεχνητή ατμόσφαιρα νέας Ορθοδοξίας, της Αποστασίας, του Αντιχρίστου. Ο Κύριος μας προειδοποίησε: «πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γής;» (Λουκ. 18,8). (τέλος σχολίου)
Η αλλαγή πλεύσεως της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους
Το 1965 ο Πατριάρχης Αθηναγόρας (στη συνάντηση με τον Πάπα) προχώρησε στην άρση των αναθεμάτων στα Ιεροσόλυμα, με συνοδική απόφαση, γι’ αυτό και οι Αγιορείτες Πατέρες, δηλ. οι μισές περίπου μονές, όλες οι σκήτες και τα περισσότερα κελιά, διέκοψαν τη μνημόνευση του Αθηναγόρα (βλέπε και σχετική απόφαση της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους (17/10/70), που άφησε ελεύθερες τις μονές στο θέμα της μνημονεύσεως του Αθηναγόρα).Αντίθετα, η ίδια Δισενιαύσιος Ιερά Σύναξις του Αγ. Όρους εκήρυξε έκπτωτο τον καθηγούμενο της Μονής Αγ. Παύλου, π. Ανδρέα (20 Αυγ. 1974), διότι δεν ήθελε να επαναλάβει το μνημόσυνο του Αθηναγόρα.
Η πρώτη απόφαση 17/10/70, ήτο μια ομολογιακή απόφανση με Ορθόδοξο πατερικό αξιολογικό χαρακτήρα, ενώ η δεύτερη της 20ης Αυγ. 1974, δεν αποτελούσε φράγμα στη γραμμή του Οικουμενισμού και του φιλοενωτισμού του πατριάρχη Δημητρίου. Τελικά, παρά τις δικαιολογίες και τις απόπειρες αυτοτελούς περιχαράκωσης σε υποκειμενικό πεδίο αγάπης-ειρήνης των «επιφανών» ηγουμένων, η αιτία της αλλαγής προήλθε από το φόβο απειλουμένων δεινών, διώξεων και τιμωριών.
3ο Σχόλιο: Να υπογραμμίσουμε, ότι ο π. Ανδρέας δεν επανέλαβε το μνημόσυνο και έζησε ησυχαστικά σ’ ένα αγρόκτημα, κοντά στη θέση Μονοξυλίτης.
Πολλές δικαιολογίες ακούσαμε (διαχρονικά) για την «σύγχρονη» σιωπή του Αγ. Όρους από στόματα κοινοβιατών Μοναχών και «επιφανών» ηγουμένων. Μια αιτία της σιωπής είναι και η αθρόα εισροή χρημάτων της Ε.Ε.
Πτυχές και άξονες του οικουμενισμού και του φιλοενωτισμού έχει διατυπώσει (εν λόγω και έργω) και ο νυν Πατριάρχης Βαρθολομαίος, δυστυχώς. Εμείς, ως απλοί συνειδητοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, είμεθα και βιωματικοί παρατηρητές των εκκλησιαστικών πραγμάτων, όπως αυτά προσδιορίζονται από τη Γραφή, από τους Αγίους Αποστόλους, από τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας.
Δεν παρακάμπτουμε τις θεωρητικές, πρακτικές και πανοραμικές κατοπτεύσεις των Πατέρων, όπως (π.χ.) του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, ο οποίος τόνισε για τα 3 είδη αθεΐας:
- Πρώτο είδος: Να ισχυρίζεσαι ότι δεν υπάρχει ο αληθινός Θεός.
- Δεύτερο είδος: Η παραδοχή των αιρέσεων και των άλλων θρησκειών.
- Τρίτο είδος: Είναι η σιωπή, όταν η πίστη κινδυνεύει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου