Ο Κολοκοτρώνης ως παιδαγωγός του
Γένους
Δημ. Νατσιός (Δάσκαλος-Θεολόγος)
«Κολοκοτρώνης πέθανε στο γάμο του
Κολίνου
το θάνατό γνώρισε, που ‘θελε ν’
αποθάνη
και του Γενναίου μίλησε, και του
Κολίνου λέγει:
Πού είσαι, Γενναίε στρατηγέ, Κολίνο
σπουδασμένε!
Ελάτε, πάρτε την ευχή, με
τριγυρίζει ο Χάρος.
Σώπα, πατέρα, μην το λες, μη λες
πως θα πεθάνης
κι έχουμ’ οχτρούς και χαίρονται και
φίλους και λυπάνται.
Ελάτε, πάρτε την ευχή, και να ‘στε
μονοιασμένοι»
«Άπαντα Κολοκοτρωναίων, τόμ. Α’ σελ. 74, εκδ. ΙΔΕΒ»
Στις Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου του 1843,
κλείνει τα μάτια του στην Αθήνα, το ζωντανό Εικοσιένα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,
ο Έλληνας ήρωας με την σημαντικότερη θέση στο εικονοστάσι του Γένους. Το να
θέλεις να πλέξεις «τον επιτάφιον στέφανον αυτού ανάγκη να περιλάβης τον μέγαν
Ελληνικόν Αγώνα», όπως αναφώνησε ο Σούτσος κατά το ξόδι του.
Θέλεις νά δεῖς ἄν ἔχεις ἀγάπη γιά τόν πλησίον; Ἄν βλέπεις ὅτι ἔχεις τήν ἀνάγκη νά προσευχηθεῖς γι' αὐτόν καί δέν ἔχεις τήν τάση νά τόν κρίνεις, τότε ἔχεις πραγματική ἀγάπη γι' αὐτόν.
Ὅταν ὁ βασιλιάς τῶν προφητῶν, ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής ἦρθε ἀπό τήν ἔρημο, γιά τήν ἐκπλήρωση τῆς ἀποστολῆς του στόν κόσμο αὐτό, φώναζε μέ ὁδύνη: "Μετανοεῖτε"!
Ἔμαθες, τέκνον, πῶς νά φρονῇς· μάθε καί πῶς νά πολεμῇς. Ἐάν ὁ ἀγαθός Κύριος μᾶς ἐπισκεφθῇ καί μᾶς ἐλευθερώσῃ ἐκ τῶν παθῶν, καί δείξῃ εἰς ἡμᾶς τήν ἄπειρον Αὐτοῦ ἀγάπην, μή νομίσῃς ὅτι πλέον δέν σοῦ χρησιμεύει φυλακή (προσοχή). Ἀλλά μάθε ὅτι, ὅσον μέν εἴμεθα πτωχοί, ζητοῦμεν πλοῦτον. Καί ὅταν πλουτήσωμεν, τότε ἔχομεν περισσότερον φόβον, μήν τύχῃ καί κοιμηθῶμεν ἤ ἀμελήσωμεν καί εἰσέλθουν οἰ λησταί καί μᾶς κλέψουν τόν θησαυρόν. 
Ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει νά ὑπακούει στό Εὐαγγέλιο.
